In het digitale tijdperk leggen moeders hun baby's vanuit elke hoek vast en maken van elk klein moment een ge\u00efmproviseerde fotoshoot. Toch blijven ze vaak afwezig op familiefoto's, verborgen achter de lens. In de Victoriaanse tijd, toen het maken van een foto een ware beproeving van geduld was en veel langer duurde dan een milliseconde, zweefden moeders op de achtergrond. Ze waren fysiek aanwezig, maar visueel afwezig, bedekt door een laken als geesten. Deze portretten, die niet zouden misstaan in een film van Tim Burton, intrigeren het publiek nog steeds, 200 jaar later.<\/p>\n
Deze verouderde portretten doen je bloed stollen. Ze dragen de sporen van de tijd, maar bovenal wekken ze een zekere onrust op bij de kijker. Ze lijken een paranormale sc\u00e8ne te hebben overleefd. Toch zijn het gewoon kiekjes van baby's, genomen in het Victoriaanse tijdperk, net uit de wieg. Alleen bevatten ze verontrustende details, die de kijker bijna dwingen om herhaaldelijk in zijn ogen te wrijven. In tegenstelling tot hedendaagse professionele foto's, waarop baby's in rieten mandjes of katoenen doeken worden afgebeeld, hebben deze foto's atypische decoratieve elementen. Als een spookachtige aanwezigheid.<\/p>\n
De silhouetten van de moeders zijn achter de kinderen te onderscheiden en lijken op levende decoraties. De zogenaamde moeders zijn gehuld in stoffen die geen enkele poging tot subtiliteit doen. Het is alsof ze verstoppertje spelen met de camera, voorzichtig om niet ontdekt te worden. De kinderen, de hoofdpersonen van de foto's, zitten op onzichtbare knie\u00ebn, bedekt door gordijnen, of worden omarmd door armen die louter van stof zijn gemaakt. Handen verschijnen uit het niets, waardoor bijna de illusie van een dolende geest ontstaat, en vrouwelijke gezichten steken uit fluwelen divans als de Witte Dame.<\/p>\n
In tegenstelling tot moderne foto's, die de moeder expliciet afbeelden en haar tot hoofdpersoon maken, plaatsen deze Victoriaanse kinderportretten haar op de achtergrond. Het verbergen van de moeder onder jassen en haar reduceren tot een object lijkt misschien wreed of zelfs morbide. Toch was het eerder een afleidingsmanoeuvre dan een oprecht verlangen om haar te onderdrukken. <\/p>\n
\n\n\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\nBekijk dit bericht op Instagram <\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n<\/div>\n