Soms voelen we ons in sociale situaties alsof we opgaan in de achtergrond en onzichtbaar zijn. We voelen ons microscopisch klein, nutteloos en onbeduidend. We praten onszelf aan dat onze aanwezigheid niet nodig is, dat het niets toevoegt aan de groep. Wanneer deze gedachten de overhand krijgen, blijven ze eindeloos in ons hoofd rondspoken, als het spookachtige refrein van "Baby Shark". Psychologe Julie Smith biedt op haar sociale media een tactiek aan om dit neveneffect van ons gebrek aan zelfvertrouwen tegen te gaan.<\/p>\n
Het is een gevoel waardoor we aan ons hele wezen gaan twijfelen<\/a> . Wanneer we een laag zelfbeeld hebben, worden we daar vaak mee geconfronteerd. Er zijn dagen dat we ons afvragen wat we op aarde doen, wat onze missie is. En het is geen existenti\u00eble vraag, maar simpelweg een weerspiegeling van een tanend zelfvertrouwen. Dan beginnen we onszelf naar beneden te halen, stilletjes zelfkritiek<\/a> te uiten, onszelf te vervloeken omdat we zo 'saai' zijn, een kunst die we perfect beheersen. Kortom, we onderwerpen onszelf aan een ware innerlijke beproeving. Het is heel simpel: we voelen ons als een dolende geest, een schim, een figurant. Als een druppel water in een oceaan. We zouden onder een laken kunnen liggen of gehuld kunnen zijn in Harry Potters onzichtbaarheidsmantel, het zou hetzelfde zijn.<\/p>\n Dit overweldigende gevoel, waardoor we ons bijna schuldig voelen over waar we zijn en dat ons overspoelt met negatieve bijvoeglijke naamwoorden, ontstaat soms zonder waarschuwing, na een vergadering waar we niet durfden te spreken. Het steekt opnieuw de kop op in sociale situaties, wanneer we worden geduwd in het openbaar vervoer, voorgedrongen in de rij of onderbroken op feestjes.<\/p>\n