Zowel in galerie\u00ebn als op catwalks blijven bepaalde lichamen helaas naar de marge verbannen. Wat als kunst een ruimte zou worden waar je ze eindelijk anders zou kunnen zien? Met een direct, gevoelig en diepgevoeld werk plaatst Sophia Lang dikke lichamen in het centrum van het beeld en nodigt ze je uit om je perspectief te veranderen.<\/p>\n
Sophia Lang begon haar carri\u00e8re in de sterk gestandaardiseerde modewereld. Ze werkte als styliste voor Lacoste en was model voor Pierre et Gilles, toonaangevende namen in de ge\u00ebnsceneerde fotografie. Een onderdompeling in het hart van een industrie waar imago allesbepalend is... en waar lichaamsnormen bijzonder restrictief zijn.<\/p>\n
Het gebrek aan diversiteit in maten in de mode wordt inderdaad regelmatig bekritiseerd. Een recent rapport<\/a> van de Council of Fashion Designers of America (CFDA) en PVH Corp. benadrukte de ondervertegenwoordiging van plus-size lichaamstypes in modeshows en -campagnes. In deze context is Sophia Langs overstap naar de hedendaagse kunst allesbehalve onbeduidend. Het verlaten van een wereld waarin het lichaam gestandaardiseerd is om er een vrij, centraal en politiek subject van te maken: d\u00e1t is de werkelijke verschuiving in focus.<\/p>\n Sommige werken springen meteen in het oog. Zo transformeert een weegschaal vol spijkers een alledaags voorwerp in een vijandig instrument. Jezelf wegen, voor velen een dagelijks ritueel, wordt plotseling een gevaarlijke ervaring. De verwijzing is duidelijk. De body mass index (BMI), die veelvuldig wordt gebruikt door de Wereldgezondheidsorganisatie<\/a> (WHO), classificeert lichamen volgens normatieve categorie\u00ebn. Talrijke sociaalwetenschappelijke studies wijzen echter op de beperkingen en stigmatiserende effecten van dit instrument.<\/p>\n Onderzoek gepubliceerd in Social Science & Medicine<\/a> laat zien hoe de medicalisering van gewicht discriminatie kan versterken. In Frankrijk analyseert sociologe Solenne Carof deze uitsluitingsmechanismen in detail in haar boek "Fatphobia: Sociology of an Invisible Discrimination"<\/em> . Door een agressieve weegschaal te beeldhouwen, representeert Sophia Lang niet zomaar een object: ze materialiseert de alomtegenwoordige sociale druk, de druk die doordringt tot in de meest intieme aspecten van het leven.<\/p>\n Zijn werk beperkt zich niet tot het aanklagen van misstanden. Hij viert ook de materie. In zijn installaties worden volumes omarmd, vergroot en soms gefragmenteerd. Huid, plooien en rondingen worden integrale plastische elementen.<\/p>\n De kunstgeschiedenis heeft al vaker lichamen gevierd die ver verwijderd zijn van de huidige normen \u2013 van de doeken van Peter Paul Rubens tot de voluptueuze sculpturen van Fernando Botero. Het verschil zit hem hier in het perspectief: het is niet langer een externe blik die stiliseert, maar een benadering die geworteld is in geleefde ervaring en kritische reflectie. Het tijdschrift Body & Society<\/a> heeft laten zien hoe de zichtbaarheid van gemarginaliseerde lichamen de collectieve verbeelding transformeert. Door te exposeren, met name in de Salon de Montrouge, geeft kunstenaar Sophia Lang deze lichamen een legitieme plek binnen de hedendaagse kunstwereld. <\/p>\n Wanneer een schaal een bedreiging vormt<\/h2>\n
Het lichaam als esthetische kracht<\/h2>\n
\n