Zijn oudere vrouwen in de filmwereld zeldzamer geworden dan sprekende dieren? Dat is, letterlijk en figuurlijk, wat een nieuwe Britse studie met ondubbelzinnige conclusies aantoont en veelzeggend is over de positie die de industrie nog steeds toekent aan vrouwen boven de 60.<\/p>\n
Het onderzoek , uitgevoerd door de anti-leeftijdsdiscriminatiecampagne<\/a> Age Without Limits en het Centre for Ageing Better, in samenwerking met de filmschool van de University of West London, analyseerde de 100 films met de hoogste opbrengst die in 2023, 2024 en 2025 in het Verenigd Koninkrijk zijn uitgebracht.<\/p>\n Het oordeel: slechts vijf van deze producties hadden een vrouw ouder dan 60 in de hoofdrol. Daarentegen hadden twintig films een pratend dier in de hoofdrol en in zes films speelde een acteur met de naam Chris (Chris Pratt, Chris Hemsworth, Chris Pine of Christian Friedel), zo meldt Variety<\/a> . Met andere woorden, in de huidige blockbusters is de kans vier keer groter dat je een antropomorf dier in de hoofdrol ziet dan een vrouw ouder dan 60.<\/p>\n De uitzonderingen zijn zeldzaam maar opmerkelijk: Jennifer Saunders in Allelujah, Nia Vardalos in My Big Fat Greek Wedding 3, Diane Keaton in Book Club: The Next Chapter, Demi Moore, meervoudig prijswinnares (Golden Globe, SAG Award, Critics' Choice Award, maar gepasseerd bij de Oscars van 2025 ten gunste van Mikey Madison voor The Substance), en Jamie Lee Curtis in Freakier Friday. Slechts vijf actrices die de helft van de bevolking vertegenwoordigen.<\/p>\n En dit fenomeen is niet nieuw. Al in 2023 toonde de "Cast Aside"-studie<\/a> , uitgevoerd door hetzelfde Centre for Ageing Better onder bijna 50 populaire films die sinds 2010 waren uitgebracht, aan dat vrouwen van 65 jaar en ouder ruim drie keer minder vertegenwoordigd waren dan mannen van dezelfde leeftijd. Deze onbalans is dus geen recent verschijnsel: het maakt deel uit van een structurele, langdurige trend die volledig door de industrie wordt omarmd.<\/p>\n Maar het probleem beperkt zich niet tot de hoofdrolspelers. Wanneer oudere vrouwen wel op het scherm verschijnen, worden ze overweldigend vaak naar bijrollen verwezen. De studie beschrijft hen<\/a> , zonder omwegen, als "passief, zielig, belachelijk gemaakt omdat ze zich niet naar hun leeftijd gedragen, en vaak irrelevant voor het hoofdverhaal."<\/p>\n Wat de dialogen betreft, is de observatie al even opvallend: vrouwelijke personages boven de 50 spreken 14% minder dan hun mannelijke tegenhangers van dezelfde leeftijd. Doordat ze visueel minder aanwezig zijn, worden ze ook van spraak beroofd. Deze dubbele marginalisering verandert het scherm in een smalle spiegel, waarin slechts een paar gezichten \u2013 jong, vrouwelijk of mannelijk, maar zeker niet te oud in het geval van vrouwen \u2013 een stem krijgen.<\/p>\n Deze uitsluiting is geen geheim: actrices zelf hekelen het al jaren. "Er heerst een consensus in de industrie dat je, als je eenmaal actrice bent, rond je veertigste klaar bent", vatte Nicole Kidman het al samen<\/a> . Geena Davis, oprichtster van het Geena Davis Institute on Gender in Media, beaamde dit in een interview met CBS News<\/a> : "Het is heel anders voor actrices boven de vijftig dan voor acteurs van dezelfde leeftijd."<\/p>\n Het contrast is schrijnend. Terwijl ouder wordende mannen nog steeds worden gecast als helden, geliefden of mentoren, vaak tegenover aanzienlijk jongere partners, worden vrouwen naar de achtergrond verbannen. Alsof ouder worden als vrouw in het onbewuste van de filmwereld een esthetische tekortkoming is die verborgen moet worden.<\/p>\n Geconfronteerd met deze cijfers, klinken er verschillende stemmen binnen de industrie. Emma Thompson (67), Oscarwinnares en uitgesproken voorstander van de campagne, loopt voorop. "Vrouwen vormen de helft van de bevolking en we worden ouder. Dus waar blijven onze verhalen?", vraagt de Britse actrice in haar verklaring.<\/p>\n En ze vervolgde, in een tekst die veelvuldig werd gedeeld: "Hoe ouder we worden, hoe interessanter we worden. Ik wil meer films zien met oudere vrouwen in de hoofdrol: we zijn boeiend, herkenbaar en het is tijd dat we centraal komen te staan in het verhaal. Oudere vrouwen hebben geen toestemming nodig om op het scherm te verschijnen. Ze bestaan al in de wereld; het is aan de filmwereld om dat in te halen."<\/p>\n Dit manifest weerspiegelt impliciet de standpunten van andere figuren in de filmindustrie, te beginnen met Demi Moore, wiens opvallende rol in Coralie Fargeats The Substance juist het afdanken van actrices na een bepaalde leeftijd aan de kaak stelde. Een stem die lange tijd was verstomd, maar die eindelijk weer van zich lijkt te laten horen.<\/p>\n Het meest paradoxale aspect van deze verdwijning is dat het indruist tegen de publieke verwachtingen. Volgens een parallel onderzoek onder 4000 mensen gelooft een op de drie respondenten dat er niet genoeg films zijn met vrouwen boven de 60 in de hoofdrol, een percentage dat oploopt tot 39% onder vrouwen. Een op de zes zegt zelfs dat ze eerder naar de bioscoop zouden gaan als een oudere vrouw de hoofdrol zou spelen.<\/p>\n De discrepantie is des te opvallender gezien het feit dat in het Verenigd Koninkrijk bijna \u00e9\u00e9n op de vijf bioscoopbezoekers ouder is dan 55. "De vertegenwoordiging van oudere actrices in hoofdrollen is zo onevenredig aan het oudere bioscooppubliek dat dit gebrek ronduit beledigend is", zegt Dr. Carole Easton, directeur van het Centre for Ageing Better. Beledigend dus \u2013 en economisch gezien absurd.<\/p>\n De kernvraag blijft: wat onthult deze onzichtbaarheid, buiten de wereld van de film? "Door oudere mensen, en met name oudere vrouwen, niet accuraat weer te geven, draagt de filmindustrie actief bij aan de marginalisering van senioren in de samenleving", waarschuwt Harriet Bailiss, mede-initiatiefnemer van de campagne. "Het is geen wonder dat zoveel vrouwen zeggen dat ze zich onzichtbaar voelen naarmate ze ouder worden, als ze zichzelf nooit op het scherm terugzien."<\/p>\n Want de filmwereld beeldt de wereld niet alleen af: ze geeft er ook vorm aan. Elke film die ervoor kiest om een 25-jarige heldin naast een 60-jarige held te plaatsen, herleeft een complete collectieve verbeelding, die ons sc\u00e8ne na sc\u00e8ne leert dat vrouwen vooral gewaardeerd worden om hun jeugd en dat ouder worden voor hen gelijkstaat aan wegkwijnen. Deze fictie heeft uiteindelijk zeer re\u00eble gevolgen, op de werkvloer, in het sociale leven en zelfs voor het zelfvertrouwen van ouder wordende vrouwen.<\/p>\n In een tijd waarin diversiteit eindelijk centraal staat, blijft leeftijdsdiscriminatie \u2013 met name wanneer deze vrouwen treft \u2013 een blinde vlek in de filmindustrie. Door erop te wijzen dat een pratend dier tegenwoordig meer kans maakt op een hoofdrol dan een vrouw van 60, stelt deze studie een simpele maar dringende vraag: hoe lang zal de filmwereld nog doen alsof ze de helft van haar publiek niet ziet? Actrices zijn al begonnen hun stem te verheffen. Het valt nog te bezien of de industrie eindelijk bereid is te luisteren.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Zijn oudere vrouwen in de filmwereld zeldzamer geworden dan sprekende dieren? Dat is, letterlijk en figuurlijk, wat een...","protected":false},"author":8395,"featured_media":443364,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"disable_msn":false,"footnotes":""},"categories":[1062],"tags":[],"class_list":["post-443362","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","category-culture"],"image":{"medium":["https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/The-Substance-screen-film-200x113.jpg",200,113,true],"large":["https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/The-Substance-screen-film-500x281.jpg",500,281,true]},"custom":{"td_video":"","featured_image":"https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/wp-content\/uploads\/2026\/05\/The-Substance-screen-film.jpg","author":{"name":"Clelia Campardon","avatar":"https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/wp-content\/uploads\/2025\/04\/clelia-96x96.jpg"},"categories":[{"term_id":1062,"name":"Cultuur","slug":"culture","term_group":0,"term_taxonomy_id":1156,"taxonomy":"category","description":" De rubriek Cultuur van The Body Optimist selecteert en analyseert films, series, boeken, muziek en tentoonstellingen door de bril van representatie: welke lichamen, welke vrouwen en welke identiteiten zie je op het scherm, in de boekhandel of op het podium? Tips, analyses en achtergrondverhalen zijn er voor iedereen die graag geniet zonder haar kritische blik thuis te laten.<\/p>\n Een inclusief werk voegt niet zomaar een \u2018ander\u2019 personage toe: het geeft dat personage een verhaal, verlangens en een eigen blik. Een paar vragen helpen je een film, serie of roman te beoordelen:<\/p>\n Het begrip \u2018female gaze\u2019, of vrouwelijke blik<\/a>, biedt ook een handig kader om te analyseren hoe de camera naar vrouwen kijkt.<\/p>\n We houden van popcultuur zonder de blinde vlekken te negeren. Onze selecties maken ruimte voor schrijfsters, regisseuses en kunstenaars van wie het lichaam of het levenspad weinig zichtbaar is, en onze analyses bevragen hoe werken vrouwen, dikke mensen en LGBTQIA+-mensen in beeld brengen. Een serie kan puur plezier zijn en toch een kritische blik verdienen: het een sluit het ander niet uit.<\/p>\n De \u2018female gaze\u2019, of vrouwelijke blik, is een manier van filmen of vertellen die de ervaring van vrouwelijke personages laat meebeleven in plaats van ze als lustobject te tonen. Het begrip is een antwoord op de \u2018male gaze\u2019, die de Britse filmcritica Laura Mulvey beschreef om film te duiden die is opgebouwd rond de mannelijke blik.<\/p>\n Films, series en boeken bepalen mee wat we mooi, normaal of begeerlijk vinden. Dikke, oudere en LGBTQIA+-mensen of mensen met een beperking in volwaardige rollen zien, en niet alleen als bijfiguur, verbreedt die maatstaven. Jezelf herkennen in een heldin helpt je je erkend te voelen, en diversiteit op het scherm draagt bij aan het terugdringen van stereotypen.<\/p>\n Kies verhalen waarin heel verschillende heldinnen en helden handelen en beslissen, zonder rollen die aan \u00e9\u00e9n gender zijn voorbehouden. Thematische selecties over consent, anders zijn of een beperking maken de keuze makkelijker. Samen kijken of lezen geeft daarna ruimte om erover te praten: wat je kind heeft begrepen, wat het verraste en wat het zelf zou hebben gedaan.<\/p>\n Verder lezen? De rubriek Maatschappij<\/a> trekt deze gedachten door naar normen en discriminatie, en de rubriek Beroemdheden<\/a> volgt artiesten die zich uitspreken over hun lichaam en hun mentale gezondheid.<\/p>","parent":0,"count":715,"filter":"raw","cat_ID":1062,"category_count":715,"category_description":" De rubriek Cultuur van The Body Optimist selecteert en analyseert films, series, boeken, muziek en tentoonstellingen door de bril van representatie: welke lichamen, welke vrouwen en welke identiteiten zie je op het scherm, in de boekhandel of op het podium? Tips, analyses en achtergrondverhalen zijn er voor iedereen die graag geniet zonder haar kritische blik thuis te laten.<\/p>\n Een inclusief werk voegt niet zomaar een \u2018ander\u2019 personage toe: het geeft dat personage een verhaal, verlangens en een eigen blik. Een paar vragen helpen je een film, serie of roman te beoordelen:<\/p>\n Het begrip \u2018female gaze\u2019, of vrouwelijke blik<\/a>, biedt ook een handig kader om te analyseren hoe de camera naar vrouwen kijkt.<\/p>\n We houden van popcultuur zonder de blinde vlekken te negeren. Onze selecties maken ruimte voor schrijfsters, regisseuses en kunstenaars van wie het lichaam of het levenspad weinig zichtbaar is, en onze analyses bevragen hoe werken vrouwen, dikke mensen en LGBTQIA+-mensen in beeld brengen. Een serie kan puur plezier zijn en toch een kritische blik verdienen: het een sluit het ander niet uit.<\/p>\n De \u2018female gaze\u2019, of vrouwelijke blik, is een manier van filmen of vertellen die de ervaring van vrouwelijke personages laat meebeleven in plaats van ze als lustobject te tonen. Het begrip is een antwoord op de \u2018male gaze\u2019, die de Britse filmcritica Laura Mulvey beschreef om film te duiden die is opgebouwd rond de mannelijke blik.<\/p>\n Films, series en boeken bepalen mee wat we mooi, normaal of begeerlijk vinden. Dikke, oudere en LGBTQIA+-mensen of mensen met een beperking in volwaardige rollen zien, en niet alleen als bijfiguur, verbreedt die maatstaven. Jezelf herkennen in een heldin helpt je je erkend te voelen, en diversiteit op het scherm draagt bij aan het terugdringen van stereotypen.<\/p>\n Kies verhalen waarin heel verschillende heldinnen en helden handelen en beslissen, zonder rollen die aan \u00e9\u00e9n gender zijn voorbehouden. Thematische selecties over consent, anders zijn of een beperking maken de keuze makkelijker. Samen kijken of lezen geeft daarna ruimte om erover te praten: wat je kind heeft begrepen, wat het verraste en wat het zelf zou hebben gedaan.<\/p>\n Verder lezen? De rubriek Maatschappij<\/a> trekt deze gedachten door naar normen en discriminatie, en de rubriek Beroemdheden<\/a> volgt artiesten die zich uitspreken over hun lichaam en hun mentale gezondheid.<\/p>","cat_name":"Cultuur","category_nicename":"culture","category_parent":0}]},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/443362","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8395"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=443362"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/443362\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":444522,"href":"https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/443362\/revisions\/444522"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/443364"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=443362"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=443362"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.ma-grande-taille.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=443362"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}} Drie jaar, honderd successen, een onmiskenbare conclusie.<\/h2>\n
Als ze al bestaan, zijn het karikaturale en zwijgende rollen.<\/h2>\n
Een industrie die actrices van slechts 40 jaar oud ontslaat.<\/h2>\n
"Waar zijn onze verhalen?": De opstand van de actrices<\/h2>\n
Een veeleisend publiek, een blinde economie<\/h2>\n
Voorbij de filmwereld, een signaal dat naar de hele samenleving wordt gestuurd.<\/h2>\n
Wat je vindt in de rubriek Cultuur<\/h2>\n
\n
Hoe herken je een echt inclusieve film, serie of roman?<\/h2>\n
\n
Onze aanpak: genieten met open ogen<\/h2>\n
Artikelen om mee te beginnen<\/h2>\n
\n
Veelgestelde vragen<\/h2>\n
Wat is de \u2018female gaze\u2019?<\/h3>\n
Waarom is de representatie van lichamen in films, series en boeken belangrijk?<\/h3>\n
Hoe kies je inclusieve films en boeken voor kinderen?<\/h3>\n
Wat je vindt in de rubriek Cultuur<\/h2>\n
\n
Hoe herken je een echt inclusieve film, serie of roman?<\/h2>\n
\n
Onze aanpak: genieten met open ogen<\/h2>\n
Artikelen om mee te beginnen<\/h2>\n
\n
Veelgestelde vragen<\/h2>\n
Wat is de \u2018female gaze\u2019?<\/h3>\n
Waarom is de representatie van lichamen in films, series en boeken belangrijk?<\/h3>\n
Hoe kies je inclusieve films en boeken voor kinderen?<\/h3>\n