Eeuwenlang cre\u00eberden, componeerden, schreven en innoveerden vrouwen zonder altijd de erkenning te krijgen die ze verdienden. Hun talenten werden soms geminimaliseerd, hun handtekeningen werden gewist of vervangen door die van mannen die in hun tijd gemakkelijker werden geaccepteerd. Tegenwoordig herzien historici deze verhalen om deze pioniers de plaats te geven die ze verdienen.<\/p>\n
In de 17e eeuw maakte de Nederlandse schilderes Judith Leyster furore in een grotendeels door mannen gedomineerde wereld. Als eerste vrouw die werd toegelaten tot het Haarlemse schildersgilde, cre\u00eberde ze levendige sc\u00e8nes bevolkt met muzikanten en gewone mensen. Na haar dood raakte haar naam echter in de vergetelheid. Meer dan twee eeuwen lang werden haar schilderijen toegeschreven aan haar echtgenoot of aan de beroemde Frans Hals. Pas aan het einde van de 19e eeuw<\/a> herontdekte een historicus haar monogram, verborgen onder een vervalste handtekening. Langzaam maar zeker herwint Judith Leyster eindelijk haar rechtmatige plaats in de kunstgeschiedenis. <\/p>\n\n