In veel steden schieten trainingszones op straat als paddenstoelen uit de grond, en hoewel ze voor iedereen bedoeld zijn, worden ze vooral bezocht door mannen met ontbloote bovenlichamen. In deze openlucht trainingszones voelen bodybuilders zich op bekend terrein. Steeds meer vrouwen voegen zich echter bij de fluorescerende optrekstangen en grijpen de ringen vast te pakken te midden van deze groep die bij elke inspanning in koor brult.<\/p>\n
Verankerd in het warme zand op een steenworp afstand van de zee of ingebed in het asfalt naast een skatepark: fitnessapparaten voor buiten zijn tegenwoordig een alledaags gezicht. Je bent er vrijwel zeker wel eens langs gelopen. Het is niet verwonderlijk dat deze vrij toegankelijke apparaten vooral door mannen worden gebruikt. Weinig vrouwen wagen zich aan een bezoek aan deze door testosteron gedreven speeltuinen voor volwassenen.<\/p>\n
Het moet gezegd worden dat de mannen die dit beoefenen niet altijd een toonbeeld van gastvrijheid zijn. Een sjaal over hun neus geduwd als figuranten in rapvideo's, een pet achterstevoren, boxershorts die uit hun spijkerbroek steken en een blote buik die een bepaald fysiek verraadt: deze mannen heersen over deze urban accessoires als pestkoppen op het schoolplein bovenaan de glijbaan.<\/p>\n
Over het algemeen geven vrouwen er de voorkeur aan om een sportschoolabonnement<\/a> te nemen om in alle rust pull-ups te kunnen doen, of ze staan vroeg op om deze plekken op strategische momenten te bezoeken. En dit is geen paranoia of overdrijving. Het is simpelweg een weerspiegeling van een symptomatische angst die veel verder gaat dan alleen krachttraining in de buitenlucht. Volgens een grootschalig Frans onderzoek<\/a> geeft 65% van de vrouwen aan zich onveilig te hebben gevoeld in openbare ruimtes. Nu nemen ze een "het kan me niet schelen"-houding aan en nemen ze wraak op straat, door pull-ups te doen of de "L-zit"-houding aan te nemen voor de ogen van anderen. Deze stille rebellie speelt zich af op sociale media, in inspirerende video's waarin vrouwen vooroordelen doorbreken en met elke beweging respect afdwingen.<\/p>\n Terwijl sommige vrouwen in de privacy van hun eigen huis sporten en een innerlijk debat voeren voordat ze gaan joggen, begeven anderen zich vol zelfvertrouwen naar fitnessplekken op straat, omringd door mannen. En nee, ze voelen zich geen verloren schapen tussen woeste leeuwen. Integendeel. Ze voelen zich verre van misplaatst of hebben last van het impostersyndroom; ze laten hun mannelijke tegenhangers sprakeloos achter.<\/p>\n Bovendien biedt de hashtag #streetworkoutgirl talloze voorbeelden. Wanneer de Franse vrouw @aboutmaxoufr<\/a> haar hele lichaam optilt aan houten parallettes en lijkt te zweven boven de grond, steken de mannen op de achtergrond hun bewondering niet onder stoel en banken. Wanneer @ v3rxn1k4_23<\/a> , een straatatlete die ongetwijfeld het hoogste niveau in calisthenics heeft bereikt, rond de stang draait en een reeks technische hoogstandjes uitvoert met haar brede rugspieren, kijken haar collega's teleurgesteld toe. Ze worden betrapt op jaloezie. In een andere demonstratie van spierkracht ervaart @ejayink<\/a> de vreugde van vrouwelijke solidariteit en krijgt ze aanmoedigende aanmoedigingen van jonge vrouwen die in het park komen lunchen.<\/p>\n Deze vrouwen hebben misschien niet het postuur van een tank, maar mannen laten zich zeker niet intimideren wanneer ze aan hun atletische prestatie beginnen. Bovendien zijn ze er niet om met mannen te concurreren of hen te overtreffen, maar simpelweg om hun positie te verdedigen in een omgeving waar ze nog steeds weinig geloofwaardigheid hebben. <\/p>\n Vrouwen laten hun stempel drukken op de street workout-scene.<\/h2>\n
\n