Koreaanse werknemers, die de hele dag achter een computer zitten, vinden troost niet in een dampende kop koffie, maar in een klein steentje. Dit stukje steen, met samengeknepen ogen en een meelevende glimlach, ligt op hun bureau. In dit land, waar sociale isolatie dodelijk is, biedt het hen een schijn van steun en bestrijdt het een bijna ziekelijke eenzaamheid.
Een vriendje op zakformaat, gehouwen uit steen.
Ze hebben vertederende ogen, schattige gezichtjes en een overvloed aan vriendelijkheid. Ze passen in je handpalm, maken geen geluid en hebben een hard oppervlak, maar vervullen toch een tedere missie. Probeer dit raadsel niet op te lossen; het antwoord is ongebruikelijker dan voor de hand liggend. We hebben het over gezelschapsstenen, gemaakt om de illusie van aanwezigheid te wekken in de onpersoonlijke en egocentrische sfeer van open kantoorruimtes of wolkenkrabbers.
Deze kiezelstenen, die zo uit een animatiefilm van Miyazaki lijken te komen, zijn er niet om de werkplek op te fleuren als een pennenhouder. Ze vullen de leegte als cement in een scheur, maar bovenal vullen ze de gapende wonden van eenzaamheid. Je hoeft ze niet bij het krieken van de dag uit te laten, ze te verwennen met premium voer of je hele huis opnieuw in te richten ter ere van hen. Minder veeleisend en energieverslindend dan echte huisdieren, spelen ze een vergelijkbare emotionele rol. Als een rustiekere equivalent van de Tamagotchi van vroeger vullen ze moeiteloos een leegte van aandacht, afwezigheid en emotionele gemis.
In deze Aziatische landen, waarvan sommige zelfs een Ministerie van Eenzaamheid hebben, hebben mensen weinig tijd voor een huisdier. Omdat ze verantwoordelijke en rationele wezens zijn, geven ze daarom de voorkeur aan een steen als huisdier. Dit levenloze object mag dan klein zijn, het neemt een belangrijke plaats in in het leven van zijn eigenaren. Het is deze steen die de fragiele fundamenten van het Zuid-Koreaanse welzijn bijeenhoudt.
De "kiezel als metgezel", een bolwerk tegen eenzaamheid.
Voor de oningewijde is het gewoon een kiezelsteen, een steen tussen duizenden andere, een stukje natuur, een onopvallend mineraal object. Het enige schijnbare doel ervan is om als vakantiesouvenir te dienen. Voor Zuid-Koreanen is deze gepersonifieerde kiezelsteen echter een vertrouweling, een bron van troost in tijden van verdriet, een gemakkelijk toegankelijke vorm van therapie. Bovendien kunnen ze voor een paar won hun eigen persoonlijke kiezelsteen aanschaffen, deze naar eigen smaak aanpassen en er een comfortabel thuis voor creëren – soms gastvrijer en luxueuzer dan Barbie's landhuis.
Deze huisdiersteen, compleet met strohoedje, brilletje en andere accessoires die hem een eigen persoonlijkheid geven, is een symbool van Koreaans geluk en heeft een ongekende populariteit bereikt. Op het Chinese sociale netwerk Xiaohongshu zijn meer dan 70.000 berichten aan deze steen gewijd, waarin zijn vorstelijke levensstijl wordt getoond. Hij ligt in een knus nestje, net als een baby in een wiegje, en poseert tegen majestueuze landschappen, ogenschijnlijk spottend met zijn soortgenoten die het slachtoffer zijn van de gehaaste voetstappen van toeristen. Het platform Douyin, de Koreaanse tegenhanger van TikTok, heeft al tien miljoen views van deze huisdiersteen verzameld, wat zijn populariteit bewijst.
Maar hoe is een simpele, geslepen steen de tastbare versie geworden van de beroemde denkbeeldige vriend? Het begon allemaal in de Verenigde Staten in de jaren 70, waar een zekere Gary Dahl erin slaagde om, op een ietwat bizarre manier, kiezelstenen met een onweerstaanbare blik op de markt te brengen, die zelfs de meest volwassen mensen in vervoering brachten. In Zuid-Korea, een land waar werknemers niet werken om te leven maar leven om te werken, wortelde deze kiezelsteen vanzelfsprekend in de cultuur.
Een kiezelsteen die de hardheid van het leven in Korea onthult.
In Zuid-Korea kamperen werknemers praktisch de hele dag op hun werk. Hoewel ze nog steeds gebonden zijn aan de 40-urige werkweek, werken ze soms wel 52 uur per week inclusief de toegestane overuren. Wat in sommige landen als uitbuiting zou worden beschouwd, is daar volkomen legaal. Prestatie is geen optie; het is een nationale regel, een mentaliteit die van jongs af aan wordt ingeprent. Terwijl werknemers in Frankrijk vijf minuten voor het einde van de werkdag klaarstaan om van hun stoel te springen, werken ze in Zuid-Korea praktisch de klok rond.
Vermoeidheid wordt bijna een ereteken en vrije tijd een schaars goed. In deze context lijkt het huisdierkiezeltje een metgezel die bijzonder goed past bij de lokale levensstijl: het eist niets, stelt geen vragen en neemt nooit ziekteverlof. Het wacht geduldig in een hoekje van het bureau, ongestoord door videoconferenties, Excel-spreadsheets en dagen die tot diep in de nacht duren. Hoewel het concept grappig, zelfs kinderachtig, kan lijken, weerspiegelt het de zware druk om productief te zijn.
Hoewel het huisdierkiezeltje misschien een glimlach opwekt, is het ook typerend voor onze tijd: een tijd waarin we omringd zijn door schermen , constant online zijn en toch soms vreselijk eenzaam. Uiteindelijk is dit kiezeltje een waarschuwing en belichaamt het, in bredere zin, de plaag van eenzaamheid.
