Czy sama obecność kolegów Cię irytuje? Sposób, w jaki piją herbatę, stukają w klawiaturę, machają nogami pod biurkiem, dotykają włosów, żeby podkreślić swoje myśli – to prawdziwy balet fizyczny, i to zdecydowanie nie w Twoim guście. Jeśli działania i gesty Twoich kolegów wywołują u Ciebie wewnętrzny niepokój, możesz cierpieć na mizokinezę .
Czym jest mizokineza?
Choć mizokineza może brzmieć jak fikcyjna supermoc z serialu „Stranger Things”, w rzeczywistości jest to bardzo wyniszczające zaburzenie w życiu codziennym, zwłaszcza w miejscu pracy, gdy koledzy nerwowo wiercą się palcami na biurku, gorączkowo naciskają końcówkę długopisu lub pocierają brodę o skomplikowany plik. W biurach typu open space, które mogą szybko prowadzić do przeciążenia sensorycznego, mizokineza może rozwinąć się błyskawicznie.
To wyjaśnia, dlaczego poziom Twojej tolerancji drastycznie spada, gdy widzisz kolegę improwizującego ruchy na skakance za pomocą długopisu lub ciągle stukającego stopą. Osoby z mizokinezą mają trudności z odwróceniem wzroku i skupieniem się na tych powtarzalnych gestach, wykonywanych przez innych niczym na taśmie produkcyjnej. Nie są po prostu rozproszone; doświadczają wewnętrznego niepokoju, który bardzo trudno opanować.
Mizokineza należy do tej samej kategorii co mizofonia, czyli awersja do głośnych dźwięków wydawanych ustami, klikania myszką, klikania na klawiaturze, a nawet ledwo słyszalnego oddechu. „Wpływa ona na zdolność ludzi do czerpania przyjemności z interakcji społecznych, pracy czy nauki” – wyjaśnia dr Handy. Według badania przeprowadzonego przez Uniwersytet Kolumbii Brytyjskiej, zaburzenie to, wciąż stosunkowo nieznane ogółowi społeczeństwa i słabo udokumentowane, dotyka około 33% populacji.
Jak rozwija się mizokineza?
Jeśli nie możesz już znieść kolegi, który ciągle wierci się na krześle i czerpie z niego przyjemność, obracając je z boku na bok, być może nie jesteś „na krawędzi”, ale po prostu cierpisz na mizokinezę. Jak donoszą badania, to negatywnie nacechowane zaburzenie może objawiać się od lekkiej irytacji do wyniszczającego lęku. Uczucia frustracji, niewyjaśniona drażliwość lub niekontrolowane skoki stresu – mizokineza objawia się inaczej u różnych osób. Ten kolega, który zawładnął twoimi myślami swoim zaraźliwym OCD, irytuje cię tam, gdzie inni widzą tylko skupionego pracownika.
Mizokineza, czasami mylona z zespołem deficytu uwagi , nie jest oznaką rozproszonego umysłu, lecz nadmiernej empatii. Według dr. Handy'ego, profesora psychologii, który przeprowadził to wnikliwe badanie, mizokineza może być wyzwalana przez nasze neurony lustrzane – komórki mózgowe, które odpowiadają za empatię i pozwalają nam „zrozumieć intencje stojące za działaniami innych” – wyjaśnia. Krótko mówiąc, mózg idzie na skróty.
Drgająca noga, szaleńcze ruchy palców, ręka gryząca kość między dwoma ważnymi zadaniami… Te ruchy są fizycznym przejawem stresu i szybko odbijają się na umyśle. „Nasze neurony lustrzane pomagają nam rozumieć emocje innych, ale mogą też utrudniać ignorowanie powtarzających się ruchów, postrzeganych jako uciążliwe” – dodaje Sumeet Jaswal, współautor badania.
Co można zrobić, aby zwalczyć mizokinezę?
Nie, nie jesteś skazany na wściekłość za każdym razem, gdy twój kolega zamienia długopis w batutę dyrygencką. Chociaż mizokineza może być szczególnie dokuczliwa, istnieją sposoby na zminimalizowanie jej wpływu na codzienne życie.
- Pierwszym krokiem jest po prostu nazwanie tego, co czujesz. Zrozumienie, że nie jest to ani nieuzasadniona nietolerancja, ani nadmierna drażliwość, pomaga złagodzić poczucie winy. Twój mózg reaguje na konkretny bodziec, często automatycznie. To nie chwilowy kaprys ani napad złości w biurze.
- Po drugie, otoczenie odgrywa kluczową rolę. Jeśli pracujesz w biurze typu open space, spróbuj nieznacznie zmienić pole widzenia. Zmiana miejsca, dostosowanie kąta nachylenia ekranu lub zainstalowanie dyskretnej ścianki działowej może znacznie zmniejszyć narażenie na te rozpraszające ruchy. Czasami kilka centymetrów przesunięcia może uratować cały dzień.
- Niektórzy ludzie znajdują również ukojenie w „kontrbodźcach”. Słuchanie spokojnej muzyki przez słuchawki, słuchanie białego szumu lub noszenie słuchawek dousznych, nawet bez dźwięku, może stworzyć rodzaj ochronnej bańki. Pomaga to mózgowi odwrócić uwagę od powtarzających się czynności, które ograniczają jego czujność.
Jeśli sam widok drgającej nogi wystarczy, by podnieść ciśnienie, nie oznacza to, że Twoi koledzy nagle stali się nie do zniesienia. Możliwe, że po prostu Twój mózg odbiera ruchy otaczającego go świata nieco zbyt intensywnie. To subtelna forma nadwrażliwości, czasami irytująca, ale bardzo realna.
