Tijdens de maaltijden pakken we vaak het eerste bord dat we zien, zonder veel aandacht te besteden aan hoe het eruitziet. Dit geldt met name wanneer we in een gemeubileerde woning wonen en het moeten doen met verschillende soorten serviesgoed dat door de huisbaas is verstrekt. Toch beïnvloedt de kleur van het bord onze eetlust en ons gevoel van verzadiging.
We eten met onze mond, maar ook met onze ogen.
Wanneer we van een maaltijd genieten , worden onze smaakpapillen verwend, maar al onze vijf zintuigen worden geprikkeld. De uitdrukking "jezelf overschatten" bestaat niet voor niets. Natuurlijk is een prachtig gepresenteerde lasagne smakelijker dan een bord flageoletbonen, slordig neergegooid door de kantinekok. Maar de visuele aantrekkingskracht is niet de enige factor. De kleur van het bord zelf is ook belangrijk.
De vorm en kleur van borden kunnen onze eetlust vergroten of verkleinen. Het is puur psychologisch. Toch nemen we dit aspect vaak licht op. Meestal kiezen we zomaar een bord uit de kast, zonder echt op het uiterlijk te letten. Soms maken we een uitzondering als we gasten hebben en ons blauwstenen servies of ons Scandinavische servies tevoorschijn halen. Maar we onderschatten de invloed hiervan op onze eetgewoonten.
Een maaltijd die op een plat, groen keramisch bord wordt geserveerd, smaakt echter niet hetzelfde als een maaltijd die in een terracotta kom wordt gedaan. In de ene kom blijven kruimels over, terwijl men in de andere kom om een tweede portie zal vragen. Verschillende studies hebben dit fenomeen onderzocht en een duidelijk verschil in eetgedrag vastgesteld, afhankelijk van het type bord.
Deze kleuren stimuleren de eetlust.
In traditionele restaurants wordt het eten in het midden van een wit bord gepresenteerd, juist om het oog niet te overweldigen en de kleur van de ingrediënten te benadrukken. Door deze neutrale tint blijft het bord een eenvoudig serveerstuk. Thuis zijn borden echter zelden smetteloos wit, zeker niet als ze een cadeau van oma zijn of op een rommelmarkt zijn gevonden.
Sommige kleuren kunnen ons echter letterlijk het water in de mond doen lopen en ervoor zorgen dat we meer eten dan onze maag aankan. Onderzoekers testten dit met ongeveer vijftig deelnemers in de leeftijd van 18 tot 30 jaar. Het resultaat: de gemiddelde totale energie-inname was significant hoger bij rode borden dan bij witte borden. Dit is nogal paradoxaal, aangezien rood doorgaans verbod of gevaar oproept.
Diegenen die de honger stillen zonder dat iemand het merkt.
In koffiehuizen en andere bistro-achtige of moderne etablissementen zijn de borden die bij onze maaltijden worden geserveerd over het algemeen in koele tinten uitgevoerd. Hetzelfde kleurenpalet geldt voor de schappen van woonwinkels. Naast aardewerken borden, die de illusie van een souvenir uit Italië oproepen, zijn turquoise en nachtblauwe borden alomtegenwoordig. Dit is nau hardly surprising, aangezien ze van nature rustgevend werken.
In tegenstelling tot warme tinten hebben de kleuren die er tegenover staan op het kleurenpalet minder invloed op de eetlust. Hetzelfde mechanisme geldt voor de kleur van voedsel. We voelen ons instinctief meer aangetrokken tot friet of gesmolten cheddar dan tot spinazie of broccoli. En als de meeste fastfoodketens kiezen voor kleuren die naar rood neigen, is daar een reden voor.
Heeft het ook invloed op de smaak?
Volgens een ander aanvullend onderzoek , gepubliceerd in het tijdschrift Food Quality and Preference, beïnvloedt ook de kleur van ons bord onze smaak. Twee groepen deelnemers deden mee aan de test: de ene groep stond erg open voor nieuwe smaken, de andere was juist erg kieskeurig in hun eetpatroon. Het doel? Vermoedens van voedselneofobie, oftewel de afkeer van nieuwe voedingsmiddelen, wegnemen.
De kinderen, verdeeld in twee groepen, proefden zout- en azijnchips die in drie verschillende gekleurde kommen werden geserveerd: rood, wit en blauw. De hoeveelheid was elke keer precies hetzelfde. Na elke proeverij moesten ze aangeven of de chips meer of minder zout smaakten, hoe intens de smaak was en of ze de snack lekker vonden. Tussen elke kom namen ze een korte pauze om hun mond te spoelen met water, zodat ze weer met een neutrale smaak konden beginnen.
Een verrassend resultaat: de kleur van de kom beïnvloedde de smaakperceptie van de meest kieskeurige kinderen. Zij vonden de chips zouter in de rode en blauwe kommen dan in de witte kom. Voor de minder kieskeurige kinderen had de kleur echter geen effect op hun smaakbeleving.
Uiteindelijk is het niet de bedoeling om je rode borden te vervangen door volledig blauwe om je porties te beperken of aan dieetvoorschriften te voldoen. Deze fascinerende studies tonen vooral aan dat de kleur van onze borden helemaal niet zo onbelangrijk is. Dit zou ons moeten aanmoedigen om bewuster te eten.
