De maatschappij probeert ons in nauwe hokjes te persen waar onze persoonlijkheden nauwelijks ruimte hebben om te bestaan. We moeten ons aanpassen aan een vooraf bepaald ideaalbeeld om te voorkomen dat we als 'vreemd' worden bestempeld of belachelijk worden gemaakt. Maar door te hard ons best te doen om erbij te passen, vernietigen we juist wat ons definieert en wat ons uniek maakt. Een trieste realiteit die contentmaker Liv Nevill (@livnevill) op een even krachtige als wrede manier wist te illustreren met een visuele metafoor.
Een treffende illustratie van de uitdrukking "in hokjes passen".
Ons hele leven lang hebben we geleerd om "de massa te volgen". Het begon al op het schoolplein, de ultieme test van hoe anderen ons zagen. In plaats van vrij onze kleding te kiezen, selecteerden we die op basis van populariteit en om ons aan te passen aan de groepsdynamiek. We droegen de zijwaarts gekamde pony toen die in de mode was, ook al wisten we dat het niet het meest flatterende kapsel was. We zwichtten voor de emo-goth-trend, terwijl onze ware aard meer romantisch-kawaii was. Want als we afweken van deze collectieve uniformiteit, riskeerden we een zondebok te worden, een makkelijk doelwit.
Soms was één enkel, belachelijk detail al genoeg om hetzelfde lot te ondergaan als het lelijke eendje: een etterende puist op de verkeerde plek, een beugel, een spijkerbroek zonder logo's, of een tas die door een meedogenloze horde pubers als te 'kinderachtig' werd beschouwd. Zo raakten we gewend onze smaak, onze verlangens, onze meningen te onderdrukken, totdat onze hele identiteit verdween onder een laagje schijn.
Conformeren was bijna een overlevingsstrategie. Maar hoewel we ons "beschermd" voelden door ons aan deze onuitgesproken, maar ongeschreven regels te houden, vernietigde het ons uiteindelijk. Content creator Liv Nevill (@livnevill) legde deze zelfsabotage vast in een korte, zeer expliciete video. Ze probeert een rond bord in een hoog glas te passen. Je hoeft geen geometrie-expert te zijn om te weten dat dit onmogelijk is. Om dit voor elkaar te krijgen, gooit ze het bord op de grond, waardoor het in duizenden stukjes breekt. Op deze manier past het bord in het glas, en het gaat om veel meer dan alleen het gebruik van serviesgoed.
Bekijk dit bericht op Instagram
"Stop met jezelf kapot te maken": de onderliggende preventieve boodschap
Deze video is geen wiskundige puzzel, en ook geen hersenkraker met de inhoud van een keukenkastje. Het is de belichaming van een slechte gewoonte die we allemaal wel eens hebben aangeleerd. Wie heeft er nou niet eens een outfit niet durven dragen uit angst voor de gevolgen? Wie heeft er nou niet eens gelogen over zijn of haar muzieksmaak of favoriete nummer, en in plaats daarvan gekozen voor een meer 'acceptabel' en algemeen geliefd nummer?
Dit is wat contentmaker Liv Nevill (@livnevill) probeert over te brengen, gewapend met haar medeleven. Met deze treffende metafoor wil ze bewustwording creëren. "Wat gebeurt er als je jezelf probeert te verkleinen om erbij te passen?" , schrijft ze bij de foto, waarmee ze de gevolgen van zo'n "boksen" benadrukt.
Zoals ze zelf ook zegt, door te hard te proberen te voldoen aan een maatschappelijk ideaal , "scheiden we onszelf af van en verwaarlozen we delen van onszelf." De stukjes voedsel zijn de personificatie van onze identiteit, gereduceerd tot niets, gebroken, beschadigd. Deze dozen zijn eigenlijk kooien, die alles gevangen houden wat ons maakt wie we zijn. Maar we willen niet als een Barbiepop in haar plastic doosje opgesloten zitten.
Een uitnodiging om je met jezelf te verzoenen.
Deze metafoor is zo treffend omdat ze een stille vorm van geweld belicht die we vaak bagatelliseren: de noodzaak om onszelf voortdurend te veranderen om onze plek te verdienen. We hebben het niet over een simpele stijlverandering of een verlangen om te evolueren, maar over die kleine, herhaalde compromissen die ons uiteindelijk verwijderen van wie we werkelijk zijn.
In onze zoektocht naar bevestiging, acceptatie of gewoon met rust gelaten worden, leren we soms bepaalde delen van onszelf te onderdrukken. Een passie die als vreemd wordt beschouwd, een persoonlijkheid die te uitbundig is, een gevoeligheid die overdreven lijkt, een kledingstijl die afwijkt van de norm... Alles wat opvalt, wordt verdacht. Dus, in plaats van het risico te lopen bekritiseerd te worden, kiezen we er soms voor om te verdwijnen.
Lange tijd werd ons geleerd dat anders zijn een obstakel was. Toch zijn het juist deze imperfecties die onze charme, onze herinneringen, onze ontmoetingen en onze unieke kijk op de wereld creëren. Wat we soms probeerden te verbergen, maakt ons vaak het meest memorabel.
De stukjes van het gebroken bord in de video van Liv Nevill (@livnevill) kunnen dan worden gezien als een ander beeld: dat van de fragmenten van jezelf die je ooit weer kunt terugvinden. Niets verplicht ons om gevangen te blijven in het keurslijf waarin we probeerden te passen. We kunnen de stukjes weer in elkaar zetten, vergeten verlangens herontdekken, opnieuw contact maken met smaken die we hadden laten varen, en leren om met meer vriendelijkheid naar onszelf te kijken.
