In de collectieve verbeelding leven vrouwen van middelbare leeftijd gelukkig samen met hun echtgenoten en maken ze hand in hand cruises met hun levenspartners. Volgens psychologen zijn getrouwde vrouwen van in de zeventig echter niet de meest gelukkige. Vrouwen van in de zeventig die ervoor kiezen om op latere leeftijd single te blijven, daarentegen, ervaren elke dag van de tweede helft van hun leven geluk.
Alleenstaande vrouwen van in de zeventig, voldane vrouwen
Hoewel het nog steeds moeilijk te accepteren is om op je dertigste nog single te zijn , is het veertig jaar later bijna ondenkbaar. Een wijdverbreid idee is dat zeventigjarige vrouwen hun leven onvermijdelijk delen met hun jeugdliefde. De (niet zo) logische conclusie: als ze alleen thuis wonen, komt dat doordat ze hun man verloren hebben. Niet alle onafhankelijke vrouwen van in de zeventig zijn echter rouwende weduwen. Sommigen verlaten hun partner uit eigen wil, op een leeftijd waarop anderen hun huwelijksgeloften hernieuwen. Anderen zijn gewoon al lang single en hebben ervoor gekozen om voor zichzelf te kiezen in plaats van zich aan de liefde te wijden.
In Frankrijk heeft 48% van de 70-plussers geen partner, volgens INSEE (het Franse nationale statistische en economische instituut). En ondanks de opkomst van datingapps voor senioren, zijn er vrouwen die geen relatie nodig hebben om zich compleet te voelen. Emotioneel 'teruggetrokken', zijn ze zelfredzaam en ervaren ze hun onafhankelijkheid door solo-reizen te maken, pyjamaparty's met vriendinnen te houden en in glinsterende jurken naar de kroeg te gaan. Kortom, ze zitten verre van wanhopig met een breinaald in de hand voor het raam. In het tijdschrift SELF uiten de geïnterviewde vrouwen allemaal hetzelfde gevoel: een immense innerlijke rust, een gevoel van wedergeboorte en spirituele verjonging. Deze zilverharige Bridget Joneses, hersteld van een scheiding of van nature single, zeggen dat ze vrede met zichzelf hebben.
Terwijl andere vrouwen van hun generatie gedoemd lijken de rest van hun leven door te brengen met een partner die ze uit sociale verplichting in plaats van oprechte genegenheid hebben gekozen, waarderen zij hun geluk dat ze zo vrij zijn als een vogel. Deze vreugdevolle weergave staat in scherp contrast met de mythe van de gedesillusioneerde oude vrijster die katten verzamelt in plaats van minnaars.
Een sentimentele beoordeling die in strijd is met de normen.
Jarenlang stond single zijn gelijk aan falen, een misstap of zelfs persoonlijke ondergang. In de maatschappij werd het gezien als een voorbode van een sombere en alarmerende toekomst. Alleenstaande vrouwen voelden zich buitenstaanders: onbegrepen, soms met medelijden of minachting bejegend. Het huwelijk daarentegen was een levenslang project, een ideaal om naar te streven. Gelukkig brokkelt deze norm af in een soort bevrijdende golf. Een relatie hebben is niet langer de enige voorwaarde voor emotioneel welzijn en voldoening. Sociologe Bella DePaulo, gepromoveerd in de sociologie, heeft zelfs het concept van de 'single in hart en nieren' ontwikkeld. Volgens haar, en gebaseerd op haar persoonlijke ervaringen, zijn deze 70-jarige vrouwen niet onvrijwillig single: ze ondergaan deze status niet, ze floreren erin en maken er bijna een gemoedstoestand van.
Het echte verschil zit hem in het mentale aspect: de vrijheid om je tijd, dagelijks leven en zelfs je gedachten in te delen, zonder constant rekening te hoeven houden met de verwachtingen of reacties van een ander. Zoals Dr. DePaulo uitlegt, neemt de aanwezigheid van een partner vaak een permanente plaats in in je gedachten, soms subtiel, maar zelden afwezig. Deze aanwezigheid kan voor sommigen een gevoel van veiligheid geven, maar kan ook een last worden en een constante waakzaamheid creëren ten aanzien van wat de ander denkt, voelt of verwacht.
Wanneer we ons losmaken van deze dynamiek, kunnen we onze aandacht en energie volledig op onszelf richten. Bovendien blijkt uit een grootschalig onderzoek onder 460.000 mensen dat de levensvoldoening een piek bereikt rond de leeftijd van 70, wat vaak wordt omschreven als een gouden tijdperk, een nirvana.
Moraal van het verhaal: het is nooit te laat om te ervaren hoe het is om single te zijn.
Deze generatie alleenstaande vrouwen herdefinieert eindelijk de contouren van geluk na je zeventigste. Waar traditionele modellen ouderdom stelselmatig associeerden met het huwelijk, bewijzen zij dat er andere manieren zijn om een gelukkige en zinvolle oude dag op te bouwen.
Hun verhalen herinneren ons eraan dat er niet maar één manier is om een succesvol liefdesleven te hebben. Sommigen vinden hun evenwicht in een langdurige relatie, anderen in het volledig omarmen van hun onafhankelijkheid. En in tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is single zijn op latere leeftijd niet per se synoniem met emotionele eenzaamheid.
Voor veel van deze vrouwen is deze levensfase zelfs een soort wedergeboorte: minder beperkingen, meer tijd voor zichzelf en de mogelijkheid om eindelijk volgens hun eigen regels te leven. Dit perspectief draagt er geleidelijk aan toe om de manier waarop naar oudere alleenstaande vrouwen wordt gekeken te veranderen.
