Niet iedereen staat open voor zachte strelingen door het haar, warme knuffels en speelse kietelpartijen. Hoewel deze intieme gebaren vaak natuurlijk en spontaan zijn binnen een relatie, bieden ze niet altijd het gewenste comfort. Sommige partners reageren niet op aanraking en spannen zich juist op, terwijl anderen gemakkelijk opgewonden raken. En dit hoeft niet per se te betekenen dat er geen romantiek meer is of dat de relatie hapert. De verklaring is vaak complexer.
Het lichaam, een veilige haven voor trauma's.
Terwijl kusjes in de nek en tedere strelingen 's nachts sommigen kippenvel bezorgen, stuiten deze uitingen van genegenheid anderen tegen de borst. Een hand die liefdevol over de dijen streelt tijdens het diner, een duim die met onnavolgbare zachtheid de wang aanraakt, armen die wijd openstaan, klaar om al het leed van de dag te ontvangen... deze tekenen van tederheid maken bijna deel uit van de taal van de liefde . Over het algemeen brengen ze ons in een staat van pure gelukzaligheid en maken ze ons bedwelmd van vreugde.
Toch voelen sommige mensen zich ongemakkelijk bij dergelijk nauw contact en ervaren het als een inbreuk, zelfs als een stille agressie. Dit zijn dezelfde mensen die een kus op de wang vermijden, die doen alsof ze verkouden zijn om afstand te bewaren, die knuffels afwijzen en die in paniek raken bij het zien van een uitgestrekte hand. Zelfs een geliefde mag bepaalde grenzen van het lichaam niet overschrijden, een lichaam dat zich bij het minste fysieke contact samentrekt en krimpt.
Misschien heb jij ook duidelijk afgebakende zones voor fysiek contact en deinst je terug zodra je partner in de buurt komt. En in tegenstelling tot wat het lijkt, is dit geen teken van innerlijke kilheid of een gebrek aan empathie. Het lichaam is bijzonder welsprekend en bevat onze hele geschiedenis. Het bewaart herinneringen, soms pijnlijke, die door een simpele aanraking weer worden opgeroepen. "Ik merk dat mensen met een angst voor aanraking vaak een nogal gecompliceerde fysieke geschiedenis met hun moeder hebben", legt psychoanalytica Sylvie Consoli uit aan het tijdschrift Psychologies . Vluchten is daarom een manier om onszelf te beschermen, om deze oude spoken uit het verleden onder onze huid te begraven.
Aanraking wordt in verband gebracht met een verplichting.
Het lichaam bewaart alle ervaringen uit het verleden: de gedwongen kusjes uit je kindertijd om beleefd te zijn tegenover je ouders, de knuffels die aanvoelden als emotionele chantage van een giftige ex, of de zelfzuchtige strelingen van een eerste vriendje dat niet wist wat toestemming inhield. "Het lichaam onthoudt wat de geest soms wil vergeten. Je onbewuste spreekt dan via je afkeer", legt sekstherapeut Julie Nélia uit. Een simpele, volkomen onschuldige massage op de schouder kan dus ongemak veroorzaken, omdat je onbewust denkt: "Hij zal langer wachten" of "Hij heeft het gevoel dat ik van hem ben."
Zelfs als je partner het goed bedoelt en alleen maar zijn of haar liefde wil bevestigen, schakelt je brein automatisch over op een beschermingsmodus. Het zenuwstelsel leert associaties en kan automatisch reageren; het is een beetje zoals een overgevoelige sirene die bij de minste aanraking afgaat. Voor jou is aanraking een beperking, een 'onderhandelingsmiddel'. Dit verklaart waarom je fysiek contact moeilijk vindt, vooral in intieme situaties.
Wanneer de mentale belasting elk contact ondraaglijk maakt.
Na een stressvolle dag, waarin je ingewikkelde werkdossiers moest verwerken en de eisen van het volwassen leven moest dragen, voelt zelfs een zachte aanraking al als "te veel". Je hebt ruimte nodig, en zodra je partner je territorium binnendringt en je persoonlijke ruimte schendt, maak je duidelijk dat het niet "het juiste moment" is.
Je ontwijkt zijn armen, je duwt zijn handen van de bank af en je blijft aan de rand van het bed om te voorkomen dat zijn lichaam onder de lakens terechtkomt. Kortom, je bent dagelijks al zo overprikkeld dat een vriendelijk schouderklopje of een hoofd dat op je schoot rust, ineens heel opdringerig aanvoelt. "Wanneer je hoofd vol zit met taken, verantwoordelijkheden of zorgen, wordt het moeilijk om emotioneel beschikbaar te zijn voor de ander", voegt de relatie-expert eraan toe.
Een teken van bedreiging voor het stel?
In de collectieve verbeelding is het uitstellen van knuffels, het abrupt afbreken van speelse plagerijen en het negeren van de fysieke signalen van een geliefde niet per se een goed teken. Het is hét universele symptoom van een relatie die langzaam aan het afbrokkelen is. De sekstherapeut biedt echter een genuanceerder perspectief: alleen omdat je je ongemakkelijk voelt bij de hofmakerij van je partner, betekent dat niet dat jullie relatie voorbij is. "Je gevoelens zijn geen bewijs van mislukking. Ze weerspiegelen eerder een innerlijke ontwikkeling die erkenning verdient."
Misschien verschillen jullie liefdestalen. Hij is ongetwijfeld meer tactiel, terwijl jij een andere, minder tastbare maar net zo symbolische manier hebt om jezelf uit te drukken. Hij zegt "Ik hou van je" met een kus op je voorhoofd, verstrengelde vingers tijdens een wandeling, een hand op je heup, en jij beantwoordt dat met andere uitingen, door middel van woorden van bevestiging of zelfgemaakte cadeautjes die je zomaar geeft.
Uiteindelijk betekent het feit dat je niet graag aangeraakt wordt niet dat je een koud of onbenaderbaar persoon bent. Het betekent simpelweg dat je lichaam een eigen emotionele taal heeft. En in een gezonde relatie wordt liefde ook uitgedrukt door dit vermogen om de emotionele taal van de ander te leren kennen, zonder opdringerig te zijn.
