Jeśli właśnie się pobraliście, możecie obawiać się, że wasze małżeństwo skończy się źle, tak jak małżeństwo waszych rodziców. Boicie się, że powtórzycie ich błędy i złamiecie właśnie zawarty pakt miłosny. Ten scenariusz nie jest niemożliwy. Psychologowie jednak uspokajają: chaotyczne życie miłosne waszych rodziców nie ma aż tak dużego wpływu na wasze.
Teoria, a nie rzeczywistość
W pierwszych latach życia niemal zazdrościmy dzieciom rozwiedzionych rodziców i pamiętamy jedynie korzyści: dostają dwa razy więcej prezentów na Boże Narodzenie, świętują urodziny dwa razy, krótko mówiąc, doświadczają wszystkiego dwa razy. Jednak ci, których to bezpośrednio dotyka, nie mogą powiedzieć tego samego. Rozwód , nawet polubowny i za obopólną zgodą, zawsze pozostawia ślad na tych, którzy go doświadczają. Dzieci cierpią i znoszą tę sytuację, nie mogąc wyrazić swojego zdania. Przede wszystkim, gdy osiągają dorosłość, starają się nie powtarzać tego, czego doświadczyły, i wieść szczęśliwe życie uczuciowe.
Poddają się terapii, aby dotrzeć do sedna swojej historii miłosnej i dowiedzieć się, czy są predysponowani do rozwodu. Jeśli jesteś jednym z tych dzieci, które co dwa tygodnie zmieniały domy i nieświadomie pełniły rolę mediatora małżeńskiego, z pewnością obawiasz się rozpadu swojego małżeństwa. Psychologowie przez długi czas uważali, że przeszłe związki rodziców mogą wpływać na obecne romanse ich dzieci. Jest to jednak raczej popularna teoria niż absolutna prawda.
Przez dziesięciolecia wszyscy wierzyli w powiedzenie, że „dzieci rozwiedzionych rodziców to nieudane małżeństwa”. Okazuje się jednak, że jest ono w dużej mierze fałszywe. Oczywiście, te dzieci mogły nie mieć najlepszych wzorców do naśladowania ani najzdrowszych fundamentów, ale nie wszystkie są skazane na emocjonalną katastrofę. „Rozwód jest częścią życia; to zerwanie więzi, jest trudny, zakłóca uspokajającą codzienną rutynę dziecka, ale jeśli relacja rodziców utrzymuje się w pozytywnym kierunku, to nie jest to traumatyczne dla dziecka” – wyjaśnia psychiatra i psychoanalityk Marie-France Hirigoyen w radiu France Inter .
Co naprawdę mówią liczby
Czy dzieci rozwiedzionych rodziców podzielają los swoich rodziców i czy muszą złamać obietnicę życia wiecznego? Statystyki sugerują coś przeciwnego. Według analizy opartej na danych General Social Survey, amerykańskiego instytutu badań opinii publicznej, międzypokoleniowa dziedziczność rozwodów zmniejszyła się o połowę między 1972 a 1996 rokiem. To zaskakujące odkrycie, biorąc pod uwagę wzrost liczby rozwodów od lat 70. XX wieku.
Oczywiście, te liczby wymagają doprecyzowania, ponieważ małżeństwo nie jest już automatyczne i nie jest już priorytetem w planach par. Podczas gdy dla starszych pokoleń małżeństwo było niemal rytuałem przejścia, młodzi ludzie preferują konkubinat lub alternatywę w postaci związku partnerskiego (PACS).
Dzieci rozwiedzionych rodziców nie są bardziej narażone na ryzyko, ale mogą sabotować swój związek, nie zdając sobie z tego sprawy. „Rozwijają w sobie nadmierną czujność wobec problemów, które mogą doprowadzić do takiej sytuacji. Boją się, że to się nie utrzyma. Na co dzień może to być dla nich wyniszczające” – wyjaśnia Gérard Poussin, psycholog kliniczny, z którym rozmawiał program 20 Minutes .
Rozwody stają się coraz bardziej akceptowane.
Rozwód nie jest już postrzegany jako nieunikniony; stał się niemal powszechny. Podczas gdy dla naszych przodków rozwód nie był nawet opcją, dla młodych ludzi stał się po prostu kolejnym pretekstem do świętowania. Wraz z rozwojem „ imprez rozwodowych ”, tych uroczystości po rozstaniu z tortami warstwowymi z napisem „dziękuję, następny” i apaszkami z napisem „właśnie się rozwiodłem” , rozwód stał się niczym więcej niż zwykłą formalnością.
Krótko mówiąc, dzieci rozwiedzionych rodziców nie martwią się już o swoją romantyczną przyszłość i postrzegają rozwód jako rozwiązanie, a nie porażkę. Co jest wręcz pozytywne. Im mniej o tym myślisz, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że się wydarzy (osoby o czysto racjonalnym nastawieniu powinny zachować ostrożność).
