Znana francuska harfistka Anja Linder nadaje ton różnorodności na scenie operowej i z każdym występem emanuje melodią odporności. Ta wirtuozka zamknęła Igrzyska Paraolimpijskie 2024 na swoim ulubionym instrumencie, imponującym rozmiarem, a jednocześnie lekkim w brzmieniu. Chociaż straciła władzę w nogach w wypadku podczas występu, nadal prezentuje swój talent i potwierdza przysłowie, że muzyka koi duszę.
Wypadek, który mógł zmienić bieg jego kariery
Anja Linder miała przed sobą świetlaną przyszłość. Urodzona z matki pianistki i ojca artysty wizualnego, otrzymała doskonałe wykształcenie od rodziców, których kreatywność była wręcz namacalna. Odziedziczyła tę artystyczną żyłkę i rozwinęła pasję do instrumentu, na którym rzadko grają bystre dzieci i który trudno sobie wyobrazić w rękach małej dziewczynki: harfy.
Od dziewiątego roku życia kładzie palce na strunach tego instrumentu, pozornie pochodzącego od aniołów, a poezja płynie niemal spontanicznie. Anja ma wrodzony talent do tej sztuki, która wymaga pewnej zręczności i dobrej koordynacji. Gdy tylko zaczyna grać pierwszą nutę, zdaje się przenosić do innych wymiarów i unosić nad ziemią. Jej słuchacze również czują się nieważcy. Harfa, będąca swego rodzaju symbolem raju, staje się czymś więcej niż tylko zajęciem pozalekcyjnym: jest przedłużeniem jej ciała, sensem jej istnienia, jej codzienną siłą napędową.
Następnie, naturalnie, studiowała w Konserwatorium w Strasburgu, zamierzając kontynuować naukę w trybie stacjonarnym. Zdobywszy pierwszą nagrodę w grze na harfie i muzyce kameralnej, należała do najzdolniejszych studentów na swoim roku. Jej droga do sukcesu została jednak przerwana przez tragiczny wypadek 6 lipca 2001 roku. Uczestnicząc w koncercie plenerowym w Parc de Pourtalès, znalazła się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwym czasie, uwięziona w platanie i wyrwana z korzeniami przez gwałtowne burze. Bilans: 13 ofiar śmiertelnych i 97 rannych. Anja Linder, mająca zaledwie 26 lat, musiała opłakiwać utratę nóg, niezbędnych do gry na harfie, która może pochwalić się aż siedmioma pedałami.
Zobacz ten post na Instagramie
Okazja do ponownego odkrycia swojej sztuki
Ten nieodwracalny wypadek zdawał się oznaczać koniec jej kariery, a co za tym idzie, jej najżywszej pasji. Bez możliwości korzystania z nóg kontynuowanie kariery pianistki koncertowej z tradycyjnym instrumentem stało się praktycznie niemożliwe i graniczyło z utopią. Otoczenie zniechęcało ją do kontynuowania gry i pośrednio sugerowało zmianę kariery. Jednak nie chciała słuchać tego refrenu i zdecydowała się na adaptację instrumentu, który uważała za swoją drugą połówkę, fundamentalny element swojej tożsamości.
Zdeterminowana, by na nowo odkryć dotyk strun na palcach i podtrzymać swój romans z harfą, melodią pobłogosławioną przez bogów, zmodyfikowała jej oryginalny system z pomocą dwóch inżynierów. I dzięki samej wytrwałości stworzyła unikalną automatyczną harfę, którą nazwała Anjamatic na cześć swojej historii.
Następnie musiała nauczyć się ujarzmiać ten instrument, stworzony na zamówienie, opanować go na nowo, a przede wszystkim przemyśleć na nowo cały swój styl gry. Dzięki tej innowacji technicznej, która sama w sobie ilustruje cierpliwość i wytrwałość tego cudownego dziecka, Anja stała się głosem wszystkich możliwości, posłanniczką marzeń. Ten wypadek mógł oddalić ją od sztuki, ale w rzeczywistości wzmocnił jej ambicje.
Muzyka, terapia sama w sobie
Anja sama to mówi: muzyka to lekarstwo, lek, którego jedynym ryzykiem jest zachwycenie uszu. „Myślę, że muzyka może leczyć. Wyzwala niesamowite endorfiny” – wykrzyknęła w programie „France Musique”. Odkąd w 2007 roku ponownie nawiązała kontakt z publicznością, jest w siódmym niebie i udowadnia, że niepełnosprawność może idealnie współistnieć z wymaganiami orkiestry.
W 2024 roku osiągnęła szczytowy moment, niewątpliwie kulminacyjny w tym widowisku, celebrującym odmienność i odporność. Uczestniczyła w ceremonii zamknięcia Igrzysk Paraolimpijskich Paryż 2024, potwierdzając swoją pozycję w elicie muzyki klasycznej. W 2025 roku jej nazwisko znalazło się również na liście odznaczonych przez Ministerstwo Kultury, które nadało jej tytuł Oficera Orderu Sztuki i Literatury.
Choć niepełnosprawność często wiąże się ze łzami w oczach, Anja celebruje ją z fanfarami i ucisza wszelkie uprzedzenia, które się z nią wiążą. Bo choć ma ograniczoną sprawność ruchową, jej kreatywność nie zna granic.
