De wereld verliest al een tijdje haar kleur, en dat geldt ook voor onze gezichten. Glanzende oogschaduw is verdwenen van onze oogleden en lippenbalsems proberen onze natuurlijke tint na te bootsen, waardoor speelsheid wordt gereduceerd tot een simpel laagje glans. Terwijl de clean-girl-esthetiek in spiegels wordt weerspiegeld, breken sommige creatieve zielen met deze beige en bruine look. Content creator @divineswimming bewijst dat het nooit te laat is om de gekleurde poeders in je paletten te gebruiken.
De kleur weer centraal stellen in de gezichten
In slechts een paar jaar tijd zijn we van een wereld vol kleur overgegaan naar een steriele omgeving, ontdaan van alle levendigheid. Zelfs make-up volgt deze monotone en helaas onpersoonlijke artistieke richting. Het 'nette' meisje bepaalt de toon voor de spiegel. Haar ingetogen stijl is bijna de absolute norm geworden.
De minimalistische tutorials op sociale media hebben ons doen geloven dat kleur te extravagant is voor alledaagse looks en zelfs visueel agressief. Waar in de jaren 2000 gematigdheid de norm was, houdt iedereen tegenwoordig zijn make-upkwasten ingetogen. Daardoor blijven de meest levendige en veelbelovende oogschaduws in onze make-uptassen ongebruikt. We gebruiken ze alleen voor een speciale gelegenheid, een belangrijke gebeurtenis of oudejaarsavond. We wachten tot we een goede reden hebben om ze te gebruiken zonder het risico te lopen eruit te zien als een clown.
Omgekeerd wordt een vrouw die haar ogen met groen, roze of geel poedert en de huidige beautytrends niet volgt, overladen met de meest vulgaire bijvoeglijke naamwoorden. Alsof een vleugje eigenzinnigheid onprofessioneel, goedkoop of kinderachtig is. Kleur mag dan volgens maatschappelijke normen een vreselijke faux pas zijn, voor de meest creatieve onder ons, zoals Simone van het @divineswimming-account, is het juist een essentieel element, een accessoire op zich, een weerspiegeling van haar persoonlijkheid. Ze weigert zich te laten leiden door voorschriften en is van plan om elk laatste beetje van haar meest gepigmenteerde oogschaduw op te maken.
Bekijk dit bericht op Instagram
Bekijk dit bericht op Instagram
Een make-over hoeft niet aan een opdracht te voldoen.
Simone, een ware schilder op de huid, ziet haar gezicht als een blanco canvas, niet als een replica van een schoonheidsideaal. En haar kunstwerken vormen de tegenpool van opgelegd minimalisme. De jonge vrouw, wiens verbeelding elke beweging stuurt, neemt geen genoegen met een roze blos en een lijntje dat in de huid overvloeit. Terwijl vrouwenbladen en zelfbenoemde schoonheidskoninginnen op internet schaarse lippen combineren met minimale oogmake-up, vult Simone elke lege plek op haar matte teint met patronen , neonprints en regenboogsterrenbeelden.
Velen zouden haar make-up als carnavalesk, schreeuwerig of te kinderachtig voor haar leeftijd beschouwen. De maatschappij heeft ons al snel geleerd creativiteit te verwarren met excentriciteit. Kleur, organische vormen, sterren of psychedelische bloemen zijn tekenen van grote vrijheid, niet van verstandelijke beperking.
In een wereld die alle vrouwen wil homogeniseren, kiest Simone ervoor om zichzelf te zijn. "Niemand mag bepalen wat 'normaal' is of niet," herinnert ze ons er regelmatig aan, met haar ogen die op vlinders lijken of haar indringende blik. Want make-up zou nooit iets moeten zijn dat ons wordt opgelegd, maar een bewuste keuze, gebaseerd op onze eigen persoonlijke regels. Simone gebruikt het niet om een nieuwe look te creëren of op iemand anders te lijken, maar om plezier te hebben, haar verhaal te vertellen, haar stijl uit te drukken. En dat is op zich al een prachtig voorbeeld van loslaten.
Laten we een einde maken aan de cultus van het brave meisje.
Met haar roze wangen, nauwelijks aangezette lippen en onschuldige ogen, opgemaakt zonder echt opgemaakt te zijn, gaf het meisje met de frisse uitstraling de illusie van een terugkeer naar de natuurlijke schoonheid. Deze zorgvuldig gecreëerde esthetiek, die ogenschijnlijk weinig moeite kostte voor de spiegel, raakte echter ingeburgerd in onze gewoonten, waardoor elke andere make-up er grotesk en onelegant uitzag.
Maar achter deze schijnbare eenvoud schuilt een ware noodzaak. Men moet een perfect egale teint hebben, strakke wenkbrauwen, subtiel volle lippen en fijn geaccentueerde wangen. Niets mag misplaatst zijn, niets mag opvallen, niets mag de geringste imperfectie verraden. Zelfs "natuurlijk" lijkt tegenwoordig aan een reeks specificaties te moeten voldoen.
Doordat we steeds dezelfde gezichten op onze schermen zien, vergeten we dat make-up ook een speeltuin kan zijn. Waarom zou elektrisch blauw alleen voor carnaval zijn, paars voor feestjes of glitter voor oudejaarsavond? Waarom zou een vrouw moeten wachten op een speciale gelegenheid om de kleur te dragen die ze mooi vindt op haar oogleden?
Make-up kent geen leeftijd en er zijn zeker geen universele regels voor hoe je het moet gebruiken. Het kan subtiel of dramatisch zijn, monochroom of veelkleurig, verfijnd of ronduit extravagant. Zolang het iets over de drager weerspiegelt, heeft het zijn doel al bereikt. Het leven is al saai genoeg zonder het in grijstinten, beige of nude te hoeven doorbrengen. Je hoeft geen extra laag make-up op je gezicht aan te brengen.
