In de wereld van de liefde zijn er doorgewinterde gladpraters die uitblinken in de kunst van het zoete gepraat en valse hoop. Ze praten meer dan ze doen, en hun beloftes klinken vaak hol. Deze levenspartners, die een carrière in het bedrijfsleven misliepen maar met gemak auditie zouden hebben gedaan voor de rol van Don Juan, dromen groots maar stellen hun verplichtingen steeds uit.
Valse beloften of "de toekomstzwendel"
Je partner heeft de gave om je het gevoel te geven dat je op wolken loopt. Hij verzekert je van een spoedig huwelijk, meet je ringvinger op, belooft je een sprookjesachtige romance en evenaart de verbeeldingskracht van Walt Disney wanneer het onderwerp 'later' ter sprake komt. Hij schetst een zeer helder beeld van jullie toekomst en brengt je er praktisch al in. Als een echte scenarioschrijver in hart en nieren laat hij je geloven in een gezinsleven in een prachtig landhuis , omringd door kippen en peuters, genietend van heerlijke, door hemzelf bereide maaltijden. Op school moet hij wel heel talentvol zijn geweest in creatief schrijven.
Je partner stopt voor elk makelaarskantoor en neemt dat luxe landhuis bijna voor lief. Hij blijft staan voor de etalages van juweliers om je voorkeuren te peilen. Hij stuurt je video's van zijn wereldreis en verzekert je dat het geen onvervulde droom zal blijven. Kortom, hij verwent je enorm. Maar deze woorden, waar je vanaf het begin aan hebt vastgeklampt, zijn niets meer dan luchtspiegelingen, vluchtige illusies. Jaren later heb je nog steeds geen diamant om je vinger en geen eigen huis. En die reis naar de uiteinden van de aarde is niets meer dan een fantasie gebleven.
Deze praktijk heeft zelfs een naam in datingjargon: de 'zandkasteeltechniek'. Simpel gezegd, de persoon die het bouwt belooft je een rooskleurige toekomst, maar het is allemaal schijn. Ze blazen rook en spiegels voor je ogen, waardoor je op dat moment verblind wordt. Deze neiging tot overtroeven "komt vaak voor wanneer iemand een diepe behoefte voelt om indruk te maken op zijn of haar partner om diens genegenheid te winnen", legt Jessica Alderson, relatie-expert bij Stylist , uit.
Dit is niet altijd een manipulatietechniek.
Door constant te wachten tot je partner zijn of haar beloftes nakomt, voel je je uiteindelijk verraden, bedrogen en voor de gek gehouden. Hoewel deze bluf een universele strategie is van manipulators en andere narcistische misbruikers , zijn valse beloftes niet altijd opzettelijk.
Naast de bekende refreinen als "Ik zal veranderen" of "Ik zal mijn best doen", die tegenwoordig niemand meer overtuigen, zijn er partners die zich genoodzaakt voelen om deze kleine krachtmeting te gebruiken om het hart van de ander te winnen. "Hij of zij voelt zich misschien ontoereikend en neemt zijn toevlucht tot grootse gebaren en beloftes om de ander te verleiden. Hij of zij belooft bijvoorbeeld een reis, maar komt die belofte nooit na, of denkt dat hij of zij je constant moet overladen met cadeaus en extravagante plannen om je geïnteresseerd te houden", legt de expert uit.
De "leerling van Cupido" schetst ook een ander beeld: mensen met een lage emotionele intelligentie, ervan overtuigd dat ze hun woorden kunnen waarmaken zonder zich te realiseren welke buitengewone ambitie erachter schuilgaat. "Wanneer ze deze beloftes doen, menen ze die oprecht, maar als het erop aankomt ze na te komen, ontbreekt het hen aan motivatie," voegt Jessica Alderson eraan toe.
Een atypisch symptoom van bindingsangst.
De angst voor een vaste relatie uit zich niet alleen in een sterk gevoel van onafhankelijkheid, aanhoudende ambivalentie of ongemak bij het idee om een relatie als zodanig te definiëren. Soms neemt het meer subtiele vormen aan. Paradoxaal genoeg proberen mensen met bindingsangst zichzelf soms gerust te stellen door "zichzelf verhalen te vertellen".
"Voor sommige mensen is het idee om de rest van hun leven met die persoon door te brengen angstaanjagend; ze kunnen zichzelf dan voor de gek houden door te zeggen 'dit doen we wel', maar de realiteit kan vreselijk saai zijn, het gevoel geven vast te zitten en onvermijdelijk compromissen met zich meebrengen," legt Sarah Ingram, relatietherapeut, uit aan Independent .
Een bevestigingsstijl die de achtergrond vermijdt
Achter deze grootse beloftes en projecten die als een rode loper worden uitgerold, schuilt soms een dieperliggend mechanisme: de vermijdende hechtingsstijl. Deze partners kunnen met een verontrustende, bijna theatrale vanzelfsprekendheid over de toekomst praten, maar zodra het op concrete actie aankomt, trappen ze op de rem, veranderen ze van onderwerp of vinden ze duizend redenen om het uit te stellen. Alsof ze liever in theorie liefhebben dan in de praktijk.
Deze paradox is vrij eenvoudig te verklaren. Mensen met een vermijdende persoonlijkheidsstoornis vrezen vaak echte intimiteit, het soort intimiteit waarbij ze zich kwetsbaar moeten opstellen, compromissen moeten sluiten en moeten accepteren dat een relatie geen geïdealiseerde projectie is. Daarom construeren ze een magnifieke, zeer gedetailleerde, bijna tastbare toekomst... maar wel een die zorgvuldig buiten hun bereik blijft. Zolang het project in het rijk der fantasie blijft, brengt het hen niet in gevaar. Het probleem begint wanneer het aankomt op het tekenen van een contract, het boeken van tickets of het daadwerkelijk uitkiezen van een ring.
"Als je een bepaalde emotionele band hebt waarbij het gevoel van veiligheid verstikkend aanvoelt – dat wil zeggen, zelfs als het idee je aanspreekt, is de realiteit gewoonweg overweldigend," legt de specialist uit. Kortom, beloftes doen wordt een manier om de band in stand te houden zonder te hoeven confronteren wat een echte verbintenis inhoudt.
Als je het gevoel hebt dat je constant in een filmtrailer zit, vol spectaculaire beelden maar nooit de complete film te zien krijgt, dan is het misschien iets om over na te denken. In de liefde zijn de mooiste vooruitzichten niet per se diegene die met nadruk worden beschreven, maar die welke stap voor stap worden opgebouwd.
