Soms voelen we ons in sociale situaties alsof we opgaan in de achtergrond en onzichtbaar zijn. We voelen ons microscopisch klein, nutteloos en onbeduidend. We praten onszelf aan dat onze aanwezigheid niet nodig is, dat het niets toevoegt aan de groep. Wanneer deze gedachten de overhand krijgen, blijven ze eindeloos in ons hoofd rondspoken, als het spookachtige refrein van "Baby Shark". Psychologe Julie Smith biedt op haar sociale media een tactiek aan om dit neveneffect van ons gebrek aan zelfvertrouwen tegen te gaan.
Waar komt het gevoel van onzichtbaarheid vandaan?
Het is een gevoel waardoor we aan ons hele wezen gaan twijfelen . Wanneer we een laag zelfbeeld hebben, worden we daar vaak mee geconfronteerd. Er zijn dagen dat we ons afvragen wat we op aarde doen, wat onze missie is. En het is geen existentiële vraag, maar simpelweg een weerspiegeling van een tanend zelfvertrouwen. Dan beginnen we onszelf naar beneden te halen, stilletjes zelfkritiek te uiten, onszelf te vervloeken omdat we zo 'saai' zijn, een kunst die we perfect beheersen. Kortom, we onderwerpen onszelf aan een ware innerlijke beproeving. Het is heel simpel: we voelen ons als een dolende geest, een schim, een figurant. Als een druppel water in een oceaan. We zouden onder een laken kunnen liggen of gehuld kunnen zijn in Harry Potters onzichtbaarheidsmantel, het zou hetzelfde zijn.
Dit overweldigende gevoel, waardoor we ons bijna schuldig voelen over waar we zijn en dat ons overspoelt met negatieve bijvoeglijke naamwoorden, ontstaat soms zonder waarschuwing, na een vergadering waar we niet durfden te spreken. Het steekt opnieuw de kop op in sociale situaties, wanneer we worden geduwd in het openbaar vervoer, voorgedrongen in de rij of onderbroken op feestjes.
Zoals onderzoeker Rodney Luster schrijft in Psychology Today : "Dit gevoel ontstaat soms wanneer we psychologisch loskoppelen van onze identiteit, het contact verliezen met wie we zijn en ons vermogen om te handelen. Deze vorm van zelfonzichtbaarheid is existentieel en subtiel." Met andere woorden, we verdwijnen niet alleen in de ogen van anderen. We kunnen ook innerlijk wegkwijnen. Het goede nieuws is dat dit gevoel niet onvermijdelijk is. En er is een heel eenvoudige, bijna wiskundige, regel om de zaken in perspectief te plaatsen.
De 52-kaartenregel: een duizelingwekkende herinnering
We kennen allemaal positieve affirmaties, zelfliefdeverklaringen voor de spiegel en de plakbriefjestechniek, maar psychologe Julie Smith heeft een andere remedie voor zelfvertrouwen, en die zit in een doosje. Stel je een klassiek kaartspel voor. 52 kaarten. Niets is gewoner. "Het is gewoon een normaal kaartspel. Het bevat 52 kaarten, meer niet," zegt de specialist. En toch.
Als je deze 52 kaarten schudt, is de resulterende volgorde statistisch gezien zeer onwaarschijnlijk ooit eerder in de geschiedenis van het universum te hebben bestaan. Nooit. Want het aantal mogelijke combinaties is astronomisch, een getal van 68 cijfers. Groter dan het aantal atomen op aarde. Het is niet de bedoeling om je gedachten af te leiden en die zeurende innerlijke stem het zwijgen op te leggen door een snel potje zeeslag te improviseren. Nee, dit kaartspel is een "beeld". Het is een ingenieuze manier om te onthouden dat we duizend facetten hebben.
Wat fascinerend is, is dat elke kaart volkomen vertrouwd is. Een negen van klaveren. Een vrouw van harten. Op zichzelf niets bijzonders, maar de combinatie is ongekend. Julie Smith vat dit idee treffend samen met de woorden: "Er zal nooit meer iemand zoals jij zijn."
Bekijk dit bericht op Instagram
Een prachtige metafoor voor singulariteit.
We zijn vaak geneigd om te bagatelliseren wat ons uniek maakt. "Ik ben niet zo bijzonder," "Anderen doen het beter," "Ik ben niets uitzonderlijks." Maar als 52 kaarten genoeg zijn om een oneindig aantal unieke combinaties te creëren, hoe zit het dan met een mens? Je bestaat niet uit 52 elementen, maar uit miljoenen: herinneringen, wonden, lachbuien, muzikale voorkeuren, geuren uit je kindertijd, mislukkingen, geheime dromen, belangrijke vriendschappen, invloedrijke boeken, moedige keuzes, vormende fouten.
Individueel gezien is niets hiervan zeldzaam. Velen hebben een relatiebreuk meegemaakt. Velen zijn dol op koffie of hebben een hekel aan spreken in het openbaar. Maar de precieze combinatie van alles wat jou maakt wie je bent? Die is radicaal uniek. Je onzichtbaar voelen betekent vaak dat je deze unieke combinatie vergeet. Het betekent dat je gelooft dat je inwisselbaar bent. De 52-kaartenregel herinnert ons aan het tegenovergestelde: het gewone kan het unieke voortbrengen.
Het is niet de bedoeling om een pak kaarten bij je te dragen, maar om deze regel als een geruststellende mantra te onthouden. Het is een goede houvast wanneer je zelfvertrouwen een deukje oploopt.
