Toen Eleanor Farrar de eerste weeën voelde, dacht ze dat ze ruim voldoende tijd had om naar het ziekenhuis te gaan. Haar familie woont in Reading, Engeland, op slechts een kilometer van het Royal Berkshire Hospital. De baby had echter andere plannen. Dit is het verhaal van een geboorte die even spectaculair als ontroerend was.
Een proces dat in vijftien minuten versnelt.
Het begon allemaal op een ochtend om 4:30 uur, toen Eleanor Farrar 41 weken zwanger was. Ze werd wakker met wat ze omschreef als "pijn die leek op hevige menstruatiekrampen". Zonder zich er echt zorgen over te maken, maakte ze zich klaar om naar de kraamafdeling te gaan – in de veronderstelling dat ze nog wel even de tijd had.
Binnen vijftien minuten werden de weeën echter ritmisch: één per minuut. "Op dat moment begreep ik dat ik op het punt stond te bevallen," vertrouwt ze me toe. Voordat ze vertrok, nam ze nog de tijd om een parelketting om te doen en hetzelfde nachthemd aan te trekken dat ze had gedragen bij de geboorte van haar oudste dochter, Diana, die toen tweeënhalf jaar oud was. Een bijna symbolisch gebaar, gezien de urgentie van het moment.
Een autorit tussen pijn en kalmte.
Eleanor, haar partner Rasheed en hun dochtertje Diana stapten in de auto op weg naar het ziekenhuis. "Toen ik uitstapte, braken mijn vliezen in de woonkamer - de baby daalde af in het bekkenkanaal, het was een enorme opluchting," vertelt de jonge vrouw.
Waarom belde ze geen ambulance? "Mentaal liep ik vijf tot tien minuten achter op wat mijn lichaam deed," legt ze uit. Tijdens de autorit maakte haar dochter Diana, die achterin in een achterwaarts gericht autostoeltje zat, zich zorgen en vroeg: "Mama, gaat het wel?" Haar vader antwoordde kalm: "Mama is een beetje ziek, we gaan haar wat medicijnen geven." Om kalm te blijven, drukte Eleanor haar gezicht tegen de armleuning van de auto. "Ik wilde zo kalm mogelijk blijven voor mijn dochter," vertrouwt ze toe.
Een bevalling in de auto, pal voor het ziekenhuis.
En het was precies in de auto dat de jonge vrouw uiteindelijk zou bevallen. "Toen ik het hoofdje van de baby voelde, perste ik bij de volgende wee. We reden nog steeds en een minuut later parkeerden we voor het ziekenhuis," vertelt ze. Haar dochter Celine was net in de auto van het gezin geboren.
Haar partner, Rasheed, haastte zich naar het ziekenhuis en al snel waren er twee verloskundigen. In de auto, die nog steeds geparkeerd stond vlak voor de ingang van de afdeling, kreeg Eleanors partner zelfs de eer om de navelstreng van de baby door te knippen. De kersverse moeder prees de organisatie, die zowel meelevend als professioneel te werk ging.
Een opgeluchte en dankbare familie
Na de eerste controles gaat het uitstekend met Celine. "Celine is gewoon het mooiste meisje dat er is. We hebben zoveel geluk dat we haar hebben", zegt haar moeder, enorm opgelucht. Ze wil ook haar verloskundige, Lyndsey, hartelijk bedanken voor de zorg die ze haar tijdens haar zwangerschap heeft gegeven.
Het verhaal van Eleanor Farrar is een aangrijpende herinnering dat een bevalling, van nature, een onvoorspelbare gebeurtenis blijft – zelfs op een kilometer afstand van het ziekenhuis. En dat te midden van een noodsituatie vaak kalmte, steun van de familie en de zorgzame begeleiding van de medische professionals het verschil maken. Voor Celine zal het verhaal van haar bevalling ongetwijfeld een rijke bron van gespreksstof zijn tijdens toekomstige familiebijeenkomsten.
