In plaats van te ontspannen onder palmbomen, leren fans van Mike Horn en andere aspirant-Robinsons hoe ze vuur moeten maken onder extreme omstandigheden en hoe ze moeten overleven in vijandige omgevingen. De boekingen voor survivalcursussen zijn de laatste tijd enorm gestegen, alsof mensen zich voorbereiden op een dreigende ramp. Is dit dus een voorbijgaande hype of een echt alternatief voor de traditionele vakantie op een ligstoel?
Overlevingscursussen, een trendy bezigheid.
Wat als je tijdens je volgende vakantie de wildernis intrekt met alleen het hoognodige en een simpel kompas als gids? Wat als je, in plaats van een duik te nemen in een zwembad met uitzicht op de oceaan, een vuur maakt zoals prehistorische mensen en slaapt in een geïmproviseerde hut van een paar takken? Deze trips, die de illusie wekken dat je deel uitmaakt van de serie "Lost" of meedoet aan "Survivor", trekken veel mensen aan.
Terwijl degenen die hunkeren naar comfort en all-inclusive pakketten hun vakantie doorbrengen met zonnebaden en cocktails drinken uit kokosnoten, trainen de MacGyvers in hart en nieren voor de apocalyps. Ze scherpen hun vindingrijkheid aan, met slechts een rugzak en een kaart als gids. En dit is verre van een marginale activiteit, alleen geboekt door pessimistische complottheoretici. Volgens statistieken nemen jaarlijks zo'n 10.000 mensen deel aan een survivalcursus, verdeeld over ongeveer 1.500 sessies die in Frankrijk worden georganiseerd.
Mensen met nostalgische gevoelens voor scoutingkampen, natuurliefhebbers en avonturiers stromen massaal naar deze programma's in de hoop na een week volwassener en beter voorbereid te zijn op het einde van de wereld. Deze programma's, die beloven deelnemers te transformeren tot betere versies van zichzelf en hun aanpassingsvermogen te vergroten, laten geen ruimte voor rust. Ze scherpen hun richtingsgevoel aan, bouwen waterfilters met de materialen die voorhanden zijn en slapen op de kale grond tussen insecten. Voor sommigen grenst het aan puur masochisme, terwijl het voor degenen die er het meest direct bij betrokken zijn een waardevolle, zelfs essentiële leerervaring is.
De argumenten die door zijn volgelingen werden aangevoerd
Overlevingscursussen, ondanks hun ietwat primitieve en sektarische imago, pleiten in de eerste plaats voor een terugkeer naar de basis in een tijdperk waarin elke handeling wordt ondersteund. Uiteindelijk herontdekken deelnemers het leven van onze jager-verzamelaarvoorouders, die geen andere keuze hadden dan zelfvoorzienend te zijn. Ze vinden troost in een eenvoudiger, minder materialistisch leven.
Ze zijn ongetwijfeld onderhevig aan wisselende weersomstandigheden, moeten zich aanpassen aan zeer basale, zo niet afwezige, gemakken en eten wat ze kunnen vinden, waarbij ze ervoor moeten zorgen dat ze zichzelf niet vergiftigen. Maar tegelijkertijd ondergaan ze een welkome digitale detox, leren ze naar hun instinct te luisteren, ontwikkelen ze hun zelfredzaamheid in bossen vol gevaren en trainen ze hun geest van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat.
Natuurlijk is er ook nog de nabijheid van de natuur, een oase van rust die echter al snel het toneel kan worden voor al onze angsten, vooral in het geval van een invasie van rode mieren, reuzenspinnen of onverklaarbare geluiden midden in de nacht. Dit zijn de belangrijkste voordelen die worden genoemd op websites die gewijd zijn aan deze survivalcursus, die niet zou misstaan in een sciencefictionverhaal.
Moeilijke verblijven die niet altijd goed worden begeleid.
Deze survivalcursussen, een hardcore versie van escape games en bivaktochten, spreken mensen aan die van een uitdaging houden, liefhebbers van dystopische verhalen en gezinnen die op zoek zijn naar een leuke ervaring. Hoewel deelnemers niet aan hun lot worden overgelaten en begeleid worden door gidsen, vallen deze tochten, die meer op militaire training lijken dan op een aangenaam uitje, niet onder specifieke Franse wetgeving.
"Als ik tegenwoordig een windsurfles of een boksles wil organiseren in het dorp naast mijn huis, heb ik een vergunning van de staat nodig. Maar als ik tien mensen mee de natuur in wil nemen om ze te dwingen een bepaalde plant te eten, terwijl ik mezelf als specialist voordoe, kan ik dat zonder vergunning doen," klaagt antropoloog Mathieu Burgalassi in het tijdschrift Geo .
Je kunt dus al snel terechtkomen bij een vreemdeling die zichzelf tot roedelleider uitroept en wiens kennis van de natuur uitsluitend afkomstig is van internettutorials. "Na een paar maanden in die kringen leerde ik hoe ik mensen van achteren met een touw moest wurgen," voegt de expert eraan toe, die vier jaar lang deze zogenaamd afschrikwekkende overlevingscursussen volgde. Overlevingscursussen zijn ook een verzamelplaats voor aspirant-masculinisten en complottheoretici. Soms worden ze zelfs gebruikt als propagandamiddel.
Overlevingscursussen, die veel veeleisender en strenger zijn dan de oriëntatieloop uit onze jeugd, kunnen dus nuttig zijn "voor het geval" zich een ongekende tragedie of crisis zou voordoen. Hoewel ze op een "overgangsritueel" lijken, vereisen ze toch enkele wettelijke aanpassingen.
