Met haar ooglapje, geïnspireerd op de kledingvoorschriften van piraten, en haar zilveren haar dat als een kroon om haar hoofd hangt, is Lolly Streek niet te missen als ze loopt. Dit accessoire, dat een ontbrekend oog verbergt, heeft een esthetische functie gekregen in de look van dit zilverkleurige model. En je zou blind moeten zijn om haar scherpe gevoel voor stijl en haar vermogen om van elke outfit een statement te maken, niet op te merken.
Op haar vijftigste weigert ze onzichtbaar te worden.
In hun vijftiger jaren houden vrouwen bijna op te bestaan en worden ze gehuld in kleding die net zo effectief is als een onzichtbaarheidsmantel. Ze gebruiken mode niet langer om zichzelf uit te drukken en hun persoonlijkheid te tonen; ze gebruiken het om te verdwijnen. Op deze leeftijd, die langzaam de pensioenleeftijd nadert, heroverwegen ze alle essentiële items in hun garderobe, en één thema overheerst: discretie. Ze bergen vaak korte rokjes, mouwloze topjes, topjes met een open rug en speelse prints op in een 'bewaardoos' samen met oude snuisterijen. Ze voelen zich gedwongen om te rouwen om de elegante en inspirerende vrouw die ze ooit waren.
Sommige vrouwen verzetten zich tegen deze opgelegde bescheidenheid en weigeren zich door deze voorschriften te laten beïnvloeden. Voor deze vrouwen, die deze normen niet de rest van hun leven met zich mee willen dragen, bestaan er geen goede of foute keuzes. Lolly Streek, een vijftigjarige muze die jarenlange anti-verouderingspropaganda probeert te compenseren, ziet haar outfits als een weerspiegeling van zichzelf. Ze kleedt zich niet simpelweg om haar huid te bedekken of uit bescheidenheid; ze doet het om zichzelf te laten gelden in een openbare ruimte die haar juist aan het zicht wil onttrekken.
Met haar grijze haar, zichtbare rimpels die ze niet probeert te verbergen met foundation, en een visuele beperking gesymboliseerd door een ooglapje dat rechtstreeks uit een piratenkoffer lijkt te komen, verruimt Lolly Streek onze kijk op schoonheid. Nadat ze haar linkeroog verloor door een ziekte in haar kindertijd, biedt ze ons een uniek perspectief op ouder worden en de vrijheid die het kan brengen. Door middel van haar zeer redactionele foto's geeft ze ons een les in mode, jazeker, maar ook in zelfacceptatie.
Bekijk dit bericht op Instagram
Een vrouw vastbesloten om in kleur te leven.
Bij haar werd al op jonge leeftijd de ziekte van Still vastgesteld. Ze bracht een groot deel van haar jeugd door in de steriele gangen van ziekenhuizen in plaats van naar school te gaan. Deze ziekte tast het immuunsysteem aan en gaat gepaard met reumatoïde artritis. Lolly Streek verloor haar linkeroog tijdens dit lange medische traject, maar in ruil daarvoor ontwikkelde ze veerkracht en zelfvertrouwen. Hoewel ze zeker een moeilijke start had, heeft ze dat in de loop der tijd ruimschoots goedgemaakt.
Uiteindelijk betekende vijftig worden voor haar geen einde, maar een begin. Ze had in haar jongere jaren al genoeg dagen van haar leven opgeofferd. Dus ze was niet van plan haar korte tijd op aarde te besteden aan het afwachten van elk gerucht en zichzelf dingen te ontzeggen. Ze had er niet voor gekozen om er eentonig uit te zien. En het is duidelijk dat er geen enkel kledingstuk van dat soort in haar garderobe te vinden is.
Lolly zou de keurige meisjes van het internet en liefhebbers van beige te schande maken. Kleurrijke sjaals, blazers in levendige tinten, karmozijnrode of botergele jurken – ze geniet van glinsterende outfits. Ze brengt kleur waar de maatschappij duisternis voorschrijft, zelfs naar haar niet-functionerende oog. Voor haar is haar beperking simpelweg een extra reden om te stralen. Lolly had een donkere bril op haar neus kunnen blijven dragen om haar anderszijn te 'vergoelijken', maar ze heeft er een charmante troef van gemaakt.
Haar ooglapje, het pronkstuk van al haar outfits.
Bij Lolly Street is niets aan het toeval overgelaten. Het ooglapje, lange tijd geassocieerd met piratenbeelden en een marginale esthetiek, wordt een echt stijlelement. Soms subtiel, soms meer uitgewerkt, het integreert in haar ontwerpen net als een sieraad, een bril of een sjaal. In plaats van te verbergen wat haar uniek maakt, kiest ze ervoor om het te benadrukken.
Deze manier van omgaan met je uiterlijk gaat over iets dat groter is dan mode. Het herinnert ons eraan dat kleding een bron van vrijheid kan zijn, vooral wanneer het lichaam en de leeftijd nog steeds onderhevig zijn aan een veelheid aan ongeschreven regels. Lolly probeert er niet jonger, conventioneler of minder anders uit te zien. Ze probeert gewoon helemaal zichzelf te zijn.
Haar kleurrijke outfits, zilveren haar en kenmerkende ooglapje creëren een silhouet dat direct herkenbaar is. In tegenstelling tot de verwachting dat vrouwen van haar leeftijd discreter zouden moeten zijn, kiest ze juist voor het tegenovergestelde: ze neemt de ruimte in beslag, trekt de aandacht en maakt van haar verhaal een kracht. Uiteindelijk is het een manier om iedereen eraan te herinneren dat er geen leeftijdsgrens is om je eigen icoon te worden.
