Iedereen prijst de kalmte en gehoorzaamheid van je kind, zich er niet van bewust dat dit kleine engeltje in jouw aanwezigheid verandert in een meedogenloos wezen. Onder de aureool schuilen formidabele hoorns. Je kind maakt je leven moeilijk en lijkt in niets op de lovende beschrijving die je dierbaren geven. Maar waarom die aanhoudende kritiek? Wetenschappers bieden geruststelling: jij bent niet het probleem.
Zijn kinderen 800 keer zo onhandelbaar in de aanwezigheid van hun moeder?
Wanneer je kind thuiskomt van een speelafspraakje bij een vriendje, prijzen de andere ouders al snel het behulpzame en beleefde gedrag. Tot je verbazing ontdek je dat jouw kind, dat normaal gesproken om de vijftien minuten een driftbui heeft en je bevelen negeert, eigenlijk in staat is om zich een hele middag voorbeeldig te gedragen.
Bij anderen thuis verandert zijn houding compleet; hij ontpopt zich van een ondeugende kleine deugniet tot een onberispelijke heilige. Hij biedt aan om de tafel af te ruimen, terwijl hij bij jou thuis zucht als je het hem vraagt. Hij trekt zorgvuldig zijn schoenen uit in de hal, dezelfde schoenen die hij vervolgens bij jou thuis aantrekt nadat je klaar bent met schoonmaken. En alsof dat nog niet erg genoeg is, eet hij vrolijk borden sperziebonen op, die hij vervolgens met een afkeurende blik wegschuift in jouw keuken. Wat een slijmbal!
Als je je kind ophaalt bij de grootouders en hem of haar rustig in een stoel ziet zitten met een stripboek, denk je bijna dat je hallucineert. Je moet twee keer in je ogen wrijven. Maar zodra ze jou zien, verdwijnen hun goede manieren als sneeuw voor de zon. Bij jou is je kind het complete tegenovergestelde van hoe ze zich aan anderen presenteren: luidruchtig, temperamentvol, respectloos, provocerend… En het is niet alleen je verbeelding. Volgens een satirisch onderzoek van een zelfbenoemde Dr. KP. Leibowitz van de psychologieafdeling van de Universiteit van Washington zijn kinderen 800 keer onrustiger in de aanwezigheid van hun moeder dan in de aanwezigheid van hun vader of andere mensen.
De onweerstaanbare drang om de aandacht van de moeder te trekken.
Dit cijfer, afkomstig van de humoristische website Mom News Daily , is wellicht meer gebaseerd op anekdotes dan op wetenschap, maar het weerspiegelt een realiteit die vooral moeders ervaren. Bovendien ontkracht het de hardnekkige mythe van de 'slechte moeder', die je doet geloven dat je niet goed bent in het moederschap. Om tot deze conclusie te komen, zou de zogenaamde onderzoeker het gedrag van kinderen in 500 verschillende gezinnen hebben bestudeerd. Hij zou verschillende analyse-elementen hebben overwogen: zeuren, huilen, schreeuwen, pogingen tot slaan, buitensporige eisen, speelgoed gooien en zelfs vergeten hoe te lopen of te praten. Hoewel dit 'neponderzoek' misschien een glimlach op je gezicht tovert, zal het veel moeders bekend voorkomen.
Het is een terugkerend scenario: wanneer moeder in het blikveld van haar kind komt of haar stem hoort, begint het kind, dat perfect stil en rustig op zijn stoel zat, plotseling met zijn voeten te stampen, te jammeren, weigert zijn schooltas om te doen en krijgt zonder duidelijke reden een driftbui. Wees gerust, je stuurt geen negatieve energie. De hereniging is juist een opluchting voor het kind.
De Engelse psychiater en psychoanalyticus John Bowlby bedacht een term voor dit fenomeen: hechtingstheorie. Kinderen kunnen lastiger zijn met hun ouders... omdat ze zich bij hen het veiligst voelen. Wanneer de hechting sterk is, weet het kind, zelfs onbewust, dat zijn of haar ouders er zullen zijn, ook als het kind huilt, protesteert of een driftbui krijgt. Een kind kan bijvoorbeeld de hele dag voorbeeldig zijn op school en dan bij thuiskomst exploderen: het kind heeft elders zijn of haar problemen kunnen verwerken en kan eindelijk de spanning kwijt bij de persoon met wie het een hechtingsrelatie heeft. Uiteindelijk is het een uiting van liefde, meer dan een straf of persoonlijke wraak.
Een onderzoek dat meer humoristisch dan waarheidsgetrouw is, maar wel geruststellend.
"Je doet het verkeerd." "Je stress is te besmettelijk; het zal je kleintje zeker beïnvloeden . " "Je bent te streng," of juist het tegenovergestelde : "Je bent niet kordaat genoeg." Moeders horen deze moraliserende opmerkingen regelmatig en internaliseren ze. Ze blijven maar in hun hoofd rondspoken, als het refrein van een zomerhit. Daardoor gaan ze twijfelen aan hun eigen kunnen, stellen ze zichzelf vragen en benijden ze moeders die alles lijken te hebben, zonder te beseffen dat ze diep van binnen net zo hard worstelen. Volgens een onderzoek onder 2000 Amerikaanse vrouwen vragen moeders zich 156 keer per dag af of ze wel geschikt zijn voor deze rol . De term "slechte moeder" sluipt voortdurend in hun zelfreflectie.
Vandaar het belang van een minder gecompliceerde aanpak in bepaalde situaties. Als je kind je vaak lastigvalt maar nooit problemen veroorzaakt bij de oppas , is dat niet omdat ze het op jou gemunt hebben, maar simpelweg omdat ze hun frustraties kwijt willen. Het is een beetje zoals wanneer je je heel gevoelig voelt en je partner tot zondebok maakt.
Uiteindelijk, als je kind zijn of haar slechtste humeur op jou afreageert, kan dat paradoxaal genoeg komen doordat het kind jou als zijn of haar veiligste toevluchtsoord ziet. Een plek die soms uitputtend kan zijn, maar ook ontzettend waardevol.
