Als er eten van je bord valt en op de grond belandt, komt het uiteindelijk in je mond of in de stofzuiger terecht. Wie heeft gelijk en wie niet? Is dit verdwaalde stukje eten, dit avontuur buiten de gebaande paden, ongeschikt voor consumptie of kan het nog zonder risico gegeten worden? Een dokter geeft zijn mening.
De 5-secondenregel, een misvatting.
Je bent midden in een maaltijd wanneer je aardappelkroket van je bord glijdt en op de pas geschrobde vloer belandt. Terwijl hygiënefanaten en hypochondrische mensen het risico niet zouden nemen en het verdwaalde stukje gewoon als etensresten zouden weggooien, verspil jij geen hap. Je brengt het naar je mond en stelt jezelf gerust met de gedachte: "Het is geen ramp, het versterkt je antilichamen." Onze voorouders gebruikten immers hetzelfde mes voor alles en wasten hun handen niet voor een feestmaal.
Je vertrouwt op de 'vijfsecondenregel', die je van je ouders hebt geleerd, en je raapt dat verdwaalde stukje eten meteen op voordat de bacteriën zich kunnen nestelen. Maar of het eten nu drie seconden of tien minuten op de grond heeft gelegen, maakt geen verschil. Het is een beetje een fabeltje. Dr. Jimmy Mohamed was heel duidelijk in het ochtendprogramma van RTL . Je moet nooit voedsel eten dat in contact is geweest met de grond, zelfs niet voor een korte tijd. De grond mag er dan perfect schoon uitzien, maar hij bevat duizenden microben die onzichtbaar zijn voor het blote oog, maar die je lichaam wel degelijk voelt. Escherichia coli, salmonella, stafylokokken... al deze bacteriën wemelen onder je voeten.
Het eten van voedsel dat op de grond is gevallen, kan gemakkelijk leiden tot een vervelende maag-darmontsteking. Voorkomen is beter dan genezen, dus daag het lot niet uit door voedsel op de grond te gooien. De meest gevolgde dokter op internet is stellig: "Voedsel dat op de grond valt, hoort in de prullenbak." En niet in je maag.
De toestand van de bodem verhoogt het risico op verontreiniging.
Het is vanzelfsprekend dat je eten dat op de vettige, plakkerige vloer van een fastfoodrestaurant valt, niet aanraakt. Maar als het op een vloer terechtkomt die je zorgvuldig hebt schoongemaakt, geef je het een kans en draag je een klein beetje bij aan het verminderen van voedselverspilling. En dat wordt in deze situatie wat meer "getolereerd". Een plek waar je op slippers loopt, is schoner dan een plek die door vuile schoenen is betreden, dat spreekt voor zich.
Het soort voedsel is ook belangrijk. Hoe vochtiger het is, hoe gemakkelijker het bacteriën aantrekt. Een stukje gekookte kip of een aardbei zal dus eerder problemen veroorzaken dan een droge cake of een cracker. Er bestaat echter geen nulrisico. Je zult niet per se de volgende dag de hele dag op het toilet moeten zitten, maar het is wel een mogelijkheid. Deze kleine voedingskeuze, die onze beste monnik ongetwijfeld zorgen zou baren, zal bovendien een grotere of kleinere impact hebben, afhankelijk van je immuunsysteem .
Op het eten blazen is een nutteloze reflex.
Als er eten op de grond valt, heb je een bijna onbewuste gewoonte: je blaast erop alsof je adem een ontsmettingsfunctie heeft. Een gewoonte die je ongetwijfeld van je ouders hebt geërfd. Deze reflex, waarvan je denkt dat hij nuttig is, werkt echter averechts. Hij maakt je eten alleen maar minder lekker.
Een milliliter speeksel kan tot wel 750 miljoen bacteriën bevatten, dus door op je eten te blazen, voeg je daar nog een extra laag aan toe. Ouders geven indirect hun eigen bacteriën door aan de tortellini van hun kind door erop te blazen. Je kunt het eten ook afspoelen met schoon water, zoals Dr. Jimmy Mohamed aanbeveelt. Deze methode heeft echter zijn beperkingen. Het is geen goed idee om een sneetje toast of een stuk beef bourguignon te "wassen".
Kortom, het eten van voedsel dat op de grond is gevallen is geen fatale fout, maar wel een slechte gewoonte. En het heeft geen zin om je hond of kat te roepen om de gemorste etensresten op tafel op te ruimen. Dat zou ontzettend slecht zijn voor hun spijsvertering.
