Meryl Streep blijft de krantenkoppen halen. De 76-jarige actrice, die haar rol als de meedogenloze Miranda Priestly in "The Devil Wears Prada 2" opnieuw vertolkte, is een waar icoon. Toch speculeert het publiek, in plaats van haar onbetwistbare talent te prijzen, liever over haar vermeende "geheim voor jeugd" en zoekt men de antwoorden in haar "gespierde armen". Hoewel haar figuur talloze complimenten krijgt, zijn deze complimenten over haar "atletische" lichaam vooral een weerspiegeling van veel maatschappelijke druk.
Gespierde armen die bewondering afdwingen.
"Ze is goed bewaard gebleven voor haar leeftijd," "Wat is haar trainingsroutine?" , "Deze vrouw is een feniks," "Ze moet wel een ongelooflijke botgezondheid hebben." Al wekenlang is Meryl Streeps figuur een gespreksonderwerp op zich op sociale media, die doorgaans nogal hard zijn voor vrouwen boven de 50. Internetgebruikers prijzen haar "opvallende biceps" en "sterke rug" aan de hand van compilaties van foto's die van de rode loper zijn opgedoken.
In de film "The Devil Wears Prada 2" is het gespierde lichaam van de actrice duidelijk te zien in haar rode jurk met de bijna architectonische draperie. Vergeleken met een "natuurkracht" of zelfs een "genenwonder", belichaamt Meryl Streep duidelijk een ideaalbeeld van veroudering. Bovendien, op een leeftijd waarop vleermuisachtige armen en een gerimpelde nek over het algemeen als normaal worden beschouwd, trokken haar sleutelbeenderen, versierd met vezels en spieren, spontaan de aandacht in het flatterende licht van de spotlights. De media probeerden onmiddellijk het "mysterie van zo'n lichaam" te ontrafelen, met krantenkoppen over haar liefde voor zwemmen of een opsomming van haar favoriete oefeningen.
Deze iconische figuur van het witte doek, de meest genomineerde actrice bij de Oscars, hoeft eigenlijk geen gewichten te tillen om rollen te bemachtigen, of het nu dramatische of historische rollen zijn. Hoewel ze niet bekendstaat om actiefilms of het spelen van waaghalzige personages, heeft ze haar kracht al bewezen in "Mamma Mia", een musicalcomedy waarin ze technische hoogstandjes en bewegingen uitvoert die een stevige grip vereisen. De actrice die de "IJzeren Dame" vertolkte, heeft buiten het scherm een ijzersterk fysiek ontwikkeld. Terwijl gespierde vrouwen vaak als "te mannelijk" worden beschouwd, lijkt Meryl Streep een voorkeursbehandeling te genieten.
@crunchycatp goede klacht #fyp #merylstreep #streep#meryl ♬ origineel geluid - mindi07
Valse complimenten die de geboden juist versterken.
Vanaf hun vijftigste wordt van vrouwen verwacht dat ze er tien of twintig jaar jonger uitzien en de tekenen van veroudering vertragen. Artikelen met het label "senioren" moedigen hen aan om hun lichaam te trainen, hun huid glad te maken, hun buikje na de menopauze kwijt te raken en kruiswoordpuzzels in te ruilen voor een paar halters. Dit is vooral opvallend voor vrouwen in de publieke belangstelling. Zij moeten de illusie wekken onsterfelijk te zijn. Spieren worden niet langer gezien als schokdempers bij een val, maar als zichtbaar bewijs van "goede bewaring".
Deze collectieve complimenten over de prominente schouders van de actrice zijn in feite verkapte veroordelingen. Hoewel Meryl Streep immuun is voor osteoporose en reuma, is ze niet immuun voor de ziekte van conformisme. Actrice Brooke Shields , een legendarisch gezicht van de films uit de jaren 80, onderging daarentegen een heel ander lot. Ze werd ervan beschuldigd "slecht ouder te zijn geworden", haar "ooit veelbelovende uiterlijk te hebben verpest" en kreeg te maken met een golf van intolerantie, simpelweg omdat haar schouders er niet uitzagen alsof ze bevroren waren geweest.
Samengevat worden vrouwen boven de 60 met een gelift gezicht, slanke benen en subtiel gevormde armen aangewezen als "modellen van ouderdom", terwijl alle anderen "voorbeelden zijn om niet te volgen", slechte ambassadeurs van het verstrijken van de tijd.
Het vrouwelijk lichaam staat nog steeds centraal in het debat.
Het geval van Meryl Streep staat niet op zichzelf: het maakt deel uit van een lange traditie waarin de lichamen van publieke vrouwen een ruimte worden voor collectieve projectie. Of het nu actrices, zangeressen of journalisten zijn, hun uiterlijk wordt regelmatig becommentarieerd, geanalyseerd en soms zelfs beoordeeld op basis van impliciete criteria als 'jeugd' en 'respectabiliteit'.
Wat hier opvalt, is minder de bewondering zelf dan de vorm ervan. Achter complimenten over "gespierde armen" of een "atletisch figuur" schuilt vaak een logica van vergelijking: "er goed uitzien voor je leeftijd", "aantrekkelijk blijven ondanks het verstrijken van de tijd" of zelfs "weerstand bieden" aan de natuurlijke veranderingen van het lichaam. Met andere woorden, de blik die op vrouwen gericht is, beperkt zich niet tot wat ze doen, maar blijft hen beoordelen op basis van wat ze laten zien.
Enerzijds verwelkomen deze bewonderende opmerkingen de spieren van vrouwen met welwillendheid, maar anderzijds weerspiegelen ze een verre van gezond ideaal: dat van een vrouw wier vitaliteit op haar lichaam te lezen is als een houdbaarheidsdatum op yoghurt.
