Hij verloor zijn been aan botkanker toen hij nog een tiener was. Alex, wiens tweede naam Veerkracht is, heeft de dood al meerdere keren in de ogen gekeken. Hoewel artsen hem slechts 40% kans op overleving gaven, staat hij fier overeind met een bionisch been dat hij graag aanpast met onderdelen van "Transformers" of een geïmproviseerde krabpaal.
Een prothese die zijn kat ten goede komt.
Op een leeftijd waarop zorgeloosheid een gemoedstoestand op zich is en je je over het algemeen onoverwinnelijk voelt, kreeg Alex te horen dat hij een tumor in zijn knie had. Bij de loutere vermelding van dit oorverdovende woord, dat vele ziekenhuisopnames aankondigde, was deze geweldige zwemmer, die in een vorig leven ongetwijfeld een vis moet zijn geweest, in shock, alsof hij verbluft was door deze vreselijke diagnose.
Deze jonge jongen, ooit vol hoop, werd gedwongen zijn hobby's op te geven om een ritueel te ondergaan dat lijnrecht tegenover de puberteit stond: chemotherapie . De behandelingen hadden geen effect op zijn kanker. Er restte nog maar één optie: amputatie – het volledig verwijderen van de kankercellen.
Na een periode van herstel moest Alex zich verzoenen met deze nieuwe weerspiegeling, dit 'onvolledige' lichaam, en vooral met dit geleende been, dat niet van vlees maar van staal was gemaakt. In plaats van het als een tegenslag te zien, werd deze prothese een verlengstuk van zijn verbeelding, een voortzetting van zijn creatieve waanzin. Deze doe-het-zelf-wonderkind, die in elk hergebruikt onderdeel een ongelooflijk potentieel voor transformatie ziet, brengt zijn meest extravagante ideeën tot leven op dit object dat hem overeind moet houden.
Hij vult de leegte die deze cruciale operatie achterlaat met ontwerpen die niet zouden misstaan in een sciencefictionkostuum. Een van zijn meest iconische werken: een poot in de vorm van een krabpaal, gemaakt van hetzelfde materiaal als een krabpaal. Deze houten kuit, die doet denken aan die van een piraat, is omwikkeld met raffia, zodat zijn kat zijn frustraties erop kan botvieren in plaats van op de bank. En dit is slechts een glimp van zijn genialiteit.
Bekijk dit bericht op Instagram
Wanneer een prothese een materiaal wordt dat gecreëerd kan worden
Alex ziet zijn prothese niet als een vervangend been, maar als een accessoire met oneindige mogelijkheden, een tastbaar bewijs van zijn rusteloze geest. Deze zelfbenoemde "hybride man", deels mens, deels robot, bezit bovenal een brein met "turboreactie"-capaciteiten. In zijn werkplaats creëert deze geboren ontwerper op maat gemaakte protheses, soms architectonisch, soms functioneel.
Hij heeft zelfs een fraaie collectie 'verbeterde' kuiten die cyborgs zonder aarzeling zouden kopen. Hij vervangt zijn fantoomledemaat door protheses geïnspireerd op het Marvel-universum of die de esthetiek van discoballen nabootsen. Zijn nieuwste artistieke prestatie? Een prothese ontworpen als een bouquet garni. Hij creëerde de basis met een 3D-printer en voegde er verse bloemen aan toe, als een draagbare vaas. Omdat hij niet het origineel wil imiteren, streeft hij ernaar originaliteit te brengen waar nog te vaak schaamte of medelijden heerst.
Bekijk dit bericht op Instagram
Om een positiever beeld van een beperking te schetsen.
Met elk van zijn creaties probeert Alex niet alleen de aandacht af te leiden van zijn anders-zijn; hij nodigt mensen uit om hun perspectief te veranderen. Waar sommigen een gemis zien, ziet hij een ruimte die gevuld kan worden met ideeën, kleuren en verhalen. Zijn prothese is niet langer een symbool van verlies, maar tastbaar bewijs dat een lichaam kan evolueren, zichzelf opnieuw kan uitvinden en zelfs een speelveld voor de verbeelding kan worden.
Zijn aanpak herinnert ons eraan dat een beperking niet alleen gaat over wat er ontbreekt, maar ook over alles wat op een andere manier tot uiting kan komen. Een bionische poot kan lopen, rennen en een lichaam ondersteunen, maar in Alex' handen kan het ook een kat laten glimlachen, een passie voor sciencefiction uitdrukken of een wandelend kunstwerk worden. Hij transformeert een medisch hulpmiddel dat vaak met pijn wordt geassocieerd tot een uniek object dat nieuwsgierigheid opwekt in plaats van medelijden.
Uiteindelijk vertellen haar protheses een veel groter verhaal dan alleen fysieke reconstructie. Ze spreken van veerkracht, vrijheid en dat diep menselijke vermogen om tegenslagen om te zetten in nieuwe kansen.
