Sociale media hebben ons wijsgemaakt dat een platte buik, strakke dijen en een gevormde billen de enige zichtbare tekenen zijn van intensief sporten. Het is een uiterlijk dat atletische fitheid lijkt uit te stralen en een sportschoolabonnement rechtvaardigt. Uiterlijk vertelt echter niet het hele verhaal over iemands activiteitsniveau. Content creator @yorurediana heeft bijvoorbeeld niet het figuur dat je van een 'fit meisje' verwacht, noch gespierde armen en benen, maar ze bezit onmiskenbaar kracht.
'Je doet helemaal niet aan sport', een opmerking die herhaaldelijk te horen was.
Achter de hashtag 'fitgirl' schuilt een mozaïek van lasergeëtste, slanke figuren. In deze virtuele showcase pronken alle afgebeelde meisjes met vierdimensionale buikspieren, strakke benen, bovenbenen die hun leggings nauwelijks uitrekken, stevige billen en een slanke taille in verhouding tot hun brede schouders. Ze passen in de nauwe hokjes van Instagram, jazeker, maar ook in die van de maatschappij. Ze voldoen aan wat maatschappelijke normen voorschrijven: een vetvrij lichaam, gevormd door lichaamsbeweging.
De enige acceptabele vormen in dit atletische ideaal moeten zich op zeer specifieke plaatsen bevinden en mogen een bepaalde omtrek niet overschrijden, omwille van de visuele harmonie. Dit schoonheidsideaal, dat ogenschijnlijk in steen gebeiteld is, mag niet worden betwist. Door voortdurend blootgesteld te worden aan dit soort virtuele beelden, heeft het oog moeite om een verband te leggen tussen rondingen en atletisch vermogen. In de collectieve verbeelding worden cellulitis en ronde lichaamsvormen eerder gezien als een teken van luiheid of uitstelgedrag dan van consistente training.
Content creator @yorurediana is een van de slachtoffers van dit fatfobische stereotype. Trots deelde ze haar deadlift-prestaties en squat-vooruitgang, maar al snel raakte ze gedesillusioneerd. In plaats van aanmoediging of gespierde biceps kreeg ze reacties die haar spierkracht in twijfel trokken. Ze werd behandeld als een bedrieger, zelfs een wandelende oplichter, en internetgebruikers beschuldigden haar er spontaan van dat ze niet het "lichaam" van een echte fitnessinfluencer had. "De aanname is dat als je de legitimiteit wilt hebben om te zeggen 'ik train regelmatig', je het juiste lichaam moet hebben om dat te bewijzen," klaagde ze in het onderschrift.
Bekijk dit bericht op Instagram
Wanneer uiterlijk belangrijker wordt dan prestaties
Deze fitnessfanaat, die praktisch op de zachte vloer van sportscholen woont, klaagt erover dat ze voor leugenaar wordt uitgemaakt, simpelweg omdat haar rondingen haar inspanningen niet "voldoende" weerspiegelen. Ze kan halters tillen met een gewicht van meer dan 80 kilo of zichzelf tot het uiterste drijven op een legpress-machine met haar maximale lichaamsgewicht, maar internetgebruikers zien alleen de rimpels in haar huid en de bulten onder haar legging.
Toch traint Diana vijf keer per week in de sportschool, en ze doet niet alsof. Haar intense focus op de oefeningen bewijst het. En alleen omdat ze niet de benen van Schwarzenegger of het figuur van Kim Kardashian heeft, wil dat nog niet zeggen dat ze minder goed is op de mat. In tegenstelling tot wat de "haters" misschien denken op basis van haar fysiek, hangt Diana niet alleen maar op de bank en propt ze zich vol met snoep of chips. Ze zweet zich een slag in de rondte onder de gewichten, en ze traint niet alleen haar lichaam, maar ook haar geest.
In een wereld die vrouwen aanspoort om te sporten om de verkeerde redenen en hen confronteert met onbereikbare lichaamstypes, straalt Diana in onze feeds als een toonbeeld van diversiteit. Ze bewijst dat een atletisch lichaam zijn kracht niet hoeft te rechtvaardigen met gedefinieerde spieren of een perfect figuur.
Ter herinnering: alle lichaamstypes zijn welkom in de sportschool.
Hoewel sociale media ons ervan hebben overtuigd dat vetrollen, gelatineachtige armen en brede dijen bovennatuurlijk of vreemd zijn, zijn de werkelijk vreemde lichamen op het internet. Deze lichamen, versteend door normen, weten niets van een opgeblazen gevoel vóór de menstruatie of het jojo-effect. Diana richt de camera echter op plekken waar die bijna nooit terechtkomt en laat zien hoe gemakkelijk het is om de werkelijkheid te vervormen met belichting, lichaamshouding en de plaatsing van kleding.
In een wereld waar je een sixpack kunt creëren op de operatietafel en spieren kunt modelleren met zelfbruiningspoeder, is het moeilijk om niet misleid te worden. Diana geeft authenticiteit daarom weer de plek die het verdient en doorbreekt de beperkingen van het stereotype van de 'fitte meid'. Bovendien hebben vetrolletjes zo hun voordelen in de sportschool. Ze belemmeren de beweging niet en vertragen de vooruitgang niet, maar vangen juist de schokken op tijdens heupstoten en andere oefeningen.
Uiteindelijk bepaalt ons uiterlijk niet onze vitaliteit of atletische capaciteiten. Diana herinnert ons er vriendelijk aan: "Beoordeel een boek niet op zijn omslag." Want een lichaam is slechts een omhulsel, geen meeteenheid.
