Een paar harde woorden waren genoeg om een golf van empowerment op gang te brengen. Geconfronteerd met alledaagse fatfobie, koos een plus-size content creator voor zelfspot en zelfliefde. Het resultaat: een stralende, gedreven en diep inspirerende boodschap.
Een veelvoorkomende belediging, een onverwachte reactie
Het begon allemaal met een helaas typerende, brute opmerking onder een video van haar in een bikini. Twee woorden waren genoeg om jarenlange achteloze minachting samen te vatten. In plaats van haar te blokkeren of de reactie te verwijderen, besloot influencer en auteur Tova Leigh anders te reageren: door zichzelf letterlijk bloot te geven. Ze plaatste foto's van zichzelf op het strand, in een badpak, recht vooruit kijkend, in een zelfverzekerde pose.
Deze keuze is allesbehalve onbeduidend. Waar men discretie of schaamte zou verwachten, verzet zij zich tegen zichtbaarheid en trots. Ze toont haar lichaam zoals het is: levend, veranderend, echt. Niet om zichzelf te rechtvaardigen, maar om volledig te bestaan.
Het fysieke lichaam als politiek antwoord
In haar foto's toont Tova Leigh openlijk haar rondingen, haar vetrolletjes, de plooien van haar buik – die beruchte 'zijplooi' die zo vaak in het maatschappelijk debat wordt proberen uit te wissen. Ze begeleidt deze beelden met krachtige teksten en hekelt het gemak waarmee fatfobie online wordt geuit, beschermd door anonimiteit en de afstand van schermen.
Ze legt uit dat ze het profiel van de persoon die de opmerking maakte heeft geraadpleegd en ontdekte dat het om een klein meisje ging. Dit roept een cruciale vraag op: welke emotionele erfenis geven we door wanneer we de vernedering van vrouwenlichamen normaliseren? Deze simpele vraag fungeert als een spiegel die een hele samenleving wordt voorgehouden.
"Jouw mening heeft geen invloed op mijn leven."
In haar onderschrift herhaalt de influencer een belangrijke waarheid van de body positivity-beweging: de meningen van volslagen vreemden zijn waardeloos als ze gebaseerd zijn op haat. Ze bevestigt dat ze onvoorwaardelijk van haar lichaam houdt zoals het nu is, zonder plannen voor een transformatie om respect af te dwingen.
Het keert ook de emotionele lading van de belediging om. Volgens haar onthult wreedheid nooit een gebrek bij de persoon die het doelwit is, maar eerder een diep ongemak bij degene die de wreedheid uitoefent. Deze verandering van perspectief biedt een waardevol hulpmiddel voor emotionele bescherming aan alle dikke mensen (spoiler alert: het is geen scheldwoord) die dagelijks te maken hebben met oordelen over hun uiterlijk.
Wanneer body positivity een daad van activisme wordt.
Poseren in een bikini op het strand is geen onbeduidende handeling voor een vrouw met een maatje meer. Deze ruimte, die vaak als vijandig wordt ervaren, wordt hier een podium voor activisme. Door een standaard badpak te dragen, zonder retouche of enscenering, draagt Tova Leigh bij aan de normalisering van dikke lichamen, die per definitie al normale lichamen zijn.
Haar berichten fungeren als visuele slogans. Ze geven moed aan degenen die nog niet durven om ruimte in te nemen, zichzelf te laten zien, van het leven te genieten. Ze herinneren ons eraan dat het recht op vrije tijd, zichtbaarheid en vreugde niet afhankelijk is van grootte.
Systematische fatfobie komt nog steeds veel te vaak voor.
De ontwerper wijst er ook op dat fatfobie niet beperkt is tot online reacties. Het doordringt de professionele, medische en sociale sfeer. Moeilijkheden bij de toegang tot gezondheidszorg, discriminatie bij sollicitaties, ontoereikende infrastructuur: het probleem is niet het dikke lichaam zelf, maar het systeem dat weigert het te accepteren. Al jaren hekelen geëngageerde auteurs en collectieven dit structurele geweld en pleiten ze voor een collectieve en blijvende verandering van perspectief.
Een essentieel tegengeluid tegen de terugkeer van ultradunheid.
Deze uitspraak komt op een moment dat extreme dunheid een sterke comeback maakt in de mode en popcultuur, aangewakkerd door nieuwe trends en oplossingen die als wonderbaarlijk worden gepresenteerd. Geconfronteerd met deze druk, vormt de body-positive en ongeremde content van plus-size creators een broodnodige verademing.
Met een vleugje ironie concludeert Tova Leigh door erop te wijzen dat haat ook algoritmes voedt. Hoe meer kritiek ze krijgt, hoe zichtbaarder haar content wordt en hoe meer haar boodschap zich verspreidt. Een briljante manier om geweld om te zetten in een machtsmiddel en ons eraan te herinneren dat zelfliefde een krachtige vorm van verzet kan zijn.
