Lisa Oxenham, een 50-jarige moeder, koos ervoor om haar pasgeboren baby jarenlang borstvoeding te geven, een beslissing die een heftig online debat heeft aangewakkerd. Haar openhartige verhaal onthult een diepe toewijding aan langdurig borstvoeding geven, ondanks de vooroordelen en taboes die deze praktijk omringen.
Een volledig bevestigde moederlijke keuze
Lisa Oxenham legt uit dat ze haar dochter borstvoeding gaf tot ze drie jaar oud was en bevestigt haar voornemen om hetzelfde met haar zoon te doen. Ze zegt dat deze langdurige borstvoeding haar dagelijkse vrijheid biedt, de beperkingen van flesvoeding vermijdt en tegelijkertijd een sterke en geruststellende band met haar kind creëert. Deze natuurlijke en instinctieve daad geeft haar grote persoonlijke voldoening, ondanks de moeilijkheid om dit te combineren met haar professionele en sociale leven.
Bekijk dit bericht op Instagram
Tegenstrijdige reacties en hardnekkige taboes
Op sociale media heeft haar aanpak felle kritiek uitgelokt, variërend van onbegrip tot kwaadaardige spot, soms versterkt door zowel mannen als vrouwen die zich aan strikte sociale normen houden. Deze afwijzing lijkt diepgeworteld in een cultureel perspectief waarin borsten geseksualiseerd worden en spenen al op zeer jonge leeftijd wordt verwacht. Toch verdedigt deze moeder haar keuze en benadrukt ze de beschermende rol van langdurige borstvoeding voor de gezondheid van het kind en het welzijn van de moeder.
Een debat dat breder onze relatie met het moederschap in twijfel trekt
Naast een simpele persoonlijke keuze roept dit debat belangrijke vragen op over de vrijheid van moeders om hun kinderen te voeden zoals zij dat willen, en over het aanvechten van oordelen over hun lichaam en gedrag. Het benadrukt ook de moeite die veel vrouwen hebben met het combineren van moederschap, carrière en sociale druk. Deze getuigenis opent een noodzakelijke reflectie op de diversiteit aan vormen van moederliefde en het ter discussie stellen van rigide normen.
Het verhaal van Lisa Oxenham, een 50-jarige moeder, herinnert ons eraan dat opvoedingskeuzes zeer persoonlijk zijn en niet gedicteerd of veroordeeld mogen worden door de meningen van anderen. Door haar ervaring te delen, benadrukt Lisa Oxenham de diversiteit aan opvoedingspraktijken en moedigt ze een grotere tolerantie aan ten opzichte van degenen die afwijken van traditionele modellen. Haar getuigenis zet ons aan het denken over de ruimte die we ouders geven om vrij te beslissen wat het beste is voor hun kinderen, en over het belang van het doorbreken van taboes om de weg vrij te maken voor een opener en respectvollere dialoog over opvoeding.
Merci Fabienne de montrer qu’un allaitement non écourté est normal, naturel.
Quant aux personnes qui se permettent de juger du projet de maternité d’une femme, sans connaître son histoire, nous les invitons poliment à passer leur chemin ou regarder ailleurs.