Volgens sommige mannen zouden vrouwen zich moeten beperken tot een paar core-oefeningen op een foammat, met mate moeten sporten en de ruimte met vrije gewichten, die duidelijk voor mannen is gereserveerd, zorgvuldig moeten vermijden. Voor degenen die walgen van de aanblik van vrouwen die dumbbells tillen en heroïsche oefeningen uitvoeren, antwoordt deze bodybuilder met haar massieve schouders en gespierde armen.
Een krachtmeting die de mythe van de zwakke vrouw verbrijzelt.
Op sociale media, zodra vrouwen hun afgetrainde lichamen laten zien dankzij gewichtheffen en hun indrukwekkende workouts met zware gewichten delen, slaan mannen alarm. Ze maken zich zorgen over hun vrouwelijkheid en geloven dat vrouwen minder aantrekkelijk worden, waardoor hun kansen om een hart te veroveren afnemen. Ze pleiten dan voor een bescheiden spiergroei, zodat vrouwen sportief blijven en hen niet overschaduwen met hun imposante fysiek. Ze willen niet dat mannen zich minderwaardig voelen, maar eerder dat ze een schijn van geloofwaardigheid behouden in geval van gevaar.
Volgens het heersende esthetische ideaal zou een vrouw geen overmatige spiermassa moeten hebben, maar juist haar lichaam moeten vormen , slanker moeten zijn en strakker moeten worden door beenoefeningen, lunges met eigen lichaamsgewicht en kleine armbewegingen met dumbbells die minder wegen dan de hersenen van haar haters – nauwelijks een paar gram. @kechynara weigert echter zich door deze slankheidsnormen te laten leiden bij het volgen van haar fitnessroutine.
De content creator, die met een simpele schouderophaling het stereotype van de fragiele en weerloze vrouw doorbreekt, besteedt haar tijd aan het perfectioneren van haar lichaam. Ze traint niet om af te vallen, maar om gewicht te tillen, en test voortdurend de grenzen van haar kracht. We zien haar in actie, een hele stapel gewichten optillen bij de lat pulldown, zichtbaar afzien tijdens een zware beentraining en haar armen spreiden als een vogel met zijn vleugels.
Bekijk dit bericht op Instagram
Gewichtheffen zodat de haters wel twee keer nadenken voordat ze iets zeggen.
Deze vrouw, een mengeling van Lara Croft, Wonder Woman en She-Hulk, deelt haar sportieve reis online als een soort overgangsritueel. Naast het krachtige voorbeeld van vrouwelijke kracht, draagt ze ook belangrijke boodschappen uit. "Ik vier mezelf omdat vele versies van mezelf hebben gestreden voor deze vrede en dit zelfvertrouwen," verklaart ze in een bericht vol compassie.
Uiteindelijk draait het bij haar workouts meer om het herontdekken van zichzelf, om zelfliefde, dan om buitenschoolse activiteiten. "De sportschool is mijn therapie", zegt ze in een andere post. En zelfs als ze op het scherm vreselijk lijkt te lijden, verlaat ze de sportschool met een licht hart en een boost in zelfvertrouwen.
In tegenstelling tot de modellen in de reclamecampagnes van die fitnesscentra, probeert ze de meisjes in de etalages niet na te doen. Sterker nog, ze heeft een ongekend zelfvertrouwen bereikt. Als ze haar ego niet aan het opkrikken is, trotseert ze kritiek door haar spieren te laten zien en poses aan te nemen die doen denken aan Griekse goden. De dumbbells die ze met een uitdagende blik optilt, zijn geduchte wapens tegen haar critici.
Achter dit verbod schuilt de angst voor gespierde vrouwen.
Als gespierde vrouwen zulke sterke reacties oproepen, is dat niet alleen een kwestie van smaak of esthetiek. Eeuwenlang was fysieke kracht bijna een biologisch voorrecht dat alleen voor mannen was weggelegd. Het zien van een vrouw die zwaardere gewichten tilt dan sommige mannen, daagt daarmee een hiërarchie uit die lange tijd als natuurlijk werd beschouwd.
In de reacties onder deze video's volgen de kritieken steevast hetzelfde patroon. Internetgebruikers beweren dat deze vrouwelijke atleten "eruitzien als mannen", dat ze "hun vrouwelijkheid verliezen" of dat ze nooit een partner zullen vinden. Alsof sport bovenal compatibel moet blijven met de mannelijke blik. Achter deze opmerkingen schuilt vaak dezelfde gedachte: een vrouw mag best sportief zijn, zolang ze maar niet sterker wordt dan degenen die naar haar kijken.
Via haar video's herinnert @kechynara ons uiteindelijk aan een overduidelijke waarheid: halters hebben nooit een geslacht gehad. Een geladen halter vereist geen identiteitsbewijs of chromosomen voordat hij getild mag worden. Hij beloont simpelweg hard werken, consistentie en discipline. Hoe meer vrouwen zichzelf toestaan deze ruimte in te nemen, hoe meer ze het idee ontkrachten dat hun lichaam discreet, licht of fragiel moet zijn om geaccepteerd te worden.
Uiteindelijk is het gewicht dat deze atlete echt tilt misschien niet het gewicht dat op de gewichtsschijven staat. Het zijn decennia aan stereotypen die kracht met mannen en fragiliteit met vrouwen associeerden. Met elke herhaling bewijst ze dat een vrouw niet zwak hoeft te lijken om vrouwelijk te zijn, en dat ze zich niet hoeft te verontschuldigen voor haar kracht om volledig zichzelf te zijn.
