De 'gestolen kus', die op schoolpleinen als een soort 'durfspel' wordt gespeeld en op het scherm wordt afgeschilderd als een romantische daad, is noch vurig, noch hartstochtelijk. In het post-#MeToo-tijdperk is het onverwacht kussen van een vrouw, en daarmee de grens overschrijden door haar zonder waarschuwing te kussen, eerder een flagrante daad van seksuele aanranding dan een onhandige poging tot verleiding.
De "gestolen kus" is helaas nog steeds relevant.
In de populaire verbeelding was een 'gestolen kus' een triviale zaak, een teken dat het hart de rede had overwonnen. Het illustreerde de moed om je gevoelens te uiten, een romantische impuls, of zelfs een onverwacht moment van passie. Bovendien wordt degene die een kus 'steelt' op het scherm vaak neergezet als iemand die zijn of haar verlegenheid durft te overwinnen.
Hoewel Disney's prinsen ongetwijfeld de bedenkers zijn van de ongewenste kus, zijn zij niet de enigen die zonder scrupules hun lippen op die van vrouwen drukken die daar niets voor hebben gedaan. Een "gestolen kus" heeft zelfs zijn sporen in de geschiedenis achtergelaten, vastgelegd vlak na de oorlog en gebruikt als symbool van vrijheid. Deze foto uit 1945, die ongetwijfeld in schoolboeken te vinden is, toont een matroos die een verpleegster hartstochtelijk kust op het beroemde Times Square in New York City.
Op het eerste gezicht lijkt het een hartstochtelijke hereniging tussen een oorlogsoverlevende en zijn vrouw. Deze afbeelding toont echter vooral misbruik, een verraderlijke en zelden erkende vorm van intimidatie. De man in uniform stortte zich op de mond van deze vreemdeling en hield haar gevangen in deze gedwongen omhelzing.
Hetzelfde tafereel herhaalde zich 80 jaar later op het veld van het FIFA Wereldkampioenschap voor vrouwen, toen Luis Rubiales Jenni Hermoso bij haar hoofd greep en haar kuste. Dit incident, dat de sportwereld schokte en de overwinning van de Spaanse speelsters overschaduwde, staat nog steeds in het geheugen gegrift. Waar deze beelden in het verleden werden afgedaan als een simpele "uitbarsting van emotie", een impulsieve actie, vormen ze nu belastend bewijs, onweerlegbaar bewijs van seksueel misbruik.
De "gestolen kus" flirt met illegaliteit.
Het zijn niet alleen handen die doelloos ronddwalen; ook lippen overtreden de wetten van de privacy. Zelfs op het schoolplein wordt de 'gestolen kus' gereduceerd tot een speels spelletje, een soort vernieuwde 'trefbal'. De werkwijze? Jongens rennen achter meisjes aan, met hun mond voorop, en geven ze een stiekeme kus voordat ze ervandoor rennen als delinquenten. En nee, het is noch onschuldig, noch leuk.
De "gestolen kus", verheven tot de status van een "Don Juan"-achtig tijdverdrijf en gebagatelliseerd, is gedrag dat sancties vereist. Passief blijven in het licht van deze orale gijzeling komt uiteindelijk neer op het erkennen dat vrouwenlichamen een handelswaar zijn voor publieke consumptie. In Colorado nam een school een resoluut besluit : een leerling dienovereenkomstig straffen. Ze schorsten een 6-jarige jongen die op heterdaad betrapt was bij een fysieke aanval, waarbij hij een klasgenootje een kus gaf dat zich zo goed mogelijk verzette. Dit maakte de ouders van de jongen woedend, die de term "seksuele intimidatie" wat "te overdreven" vonden voor peuters die nauwelijks oud genoeg zijn om anatomie te begrijpen.
In dit soort gevallen is het afschuiven van de schuld een terugkerende strategie. Meisjes worden dan afgeschilderd als overgevoelig, als iemand die "niet weet hoe ze plezier moet hebben", of als dramaqueens die van een mug een olifant maken. Maar een kus afdwingen is een schending van de toestemming en een flagrante minachting voor het lichaam van een vrouw. Vandaar het belang om dit concept al vroeg aan te leren, lang voordat ze leren hoe ze kinderen moeten krijgen.
Instemming: een absolute prioriteit
Jarenlang, in een tijdperk van obscene opmerkingen, handen onder rokken, agressieve intimidatie op de werkvloer en verkrachting binnen het huwelijk, bestond toestemming niet en had het geen juridische waarde. In die tijd voelden mannen zich onaantastbaar, immuun voor straf vanwege hun "dominante" status, en beschouwden ze de lichamen van vrouwen als hun eigendom.
Ondanks de overweldigende #MeToo-beweging en de stortvloed aan aanklachten, lijkt toestemming vandaag de dag nog steeds optioneel. In sommige landen is het zelfs een utopie, een pure illusie. Volgens cijfers van de WHO zijn 840 miljoen vrouwen wereldwijd slachtoffer van deze 'alles mag'-mentaliteit. Bijna een op de drie vrouwen heeft in haar leven te maken gehad met huiselijk of seksueel geweld. Toch is zwijgen geen uitnodiging, en het vrouwelijk lichaam is geen speeltje dat bestemd is om fantasieën en impulsen te bevredigen.
Toestemming zou vanzelfsprekend moeten zijn, geen uitzondering. De 'gestolen kus', een overblijfsel uit een tijdperk waarin hofmakerij neerkwam op intimidatie , leidt niet langer tot een stralende romance, maar tot een smerige cel. Het is niet langer een poëtische manier om een romantische uitdaging te beschrijven; het is een juridische aanfluiting.
