Ze worden je voorgesteld als 'normaal'. Je hebt ze al sinds je kindertijd gehoord, als een onvermijdelijk achtergrondgeluid. Maar achter deze gewoonten schuilt geweld. Op Instagram deelde Flavie Milsonneau (@flavie.m_tca) een video met een opsomming van acht veelvoorkomende situaties in het leven van een vrouw. Ervaringen die velen als onschuldig beschouwen... maar die in werkelijkheid bijdragen aan een systeem van constante druk, met name met betrekking tot het lichaam en de plaats van vrouwen in de openbare ruimte. Het benoemen ervan is al de eerste stap naar het ontmantelen ervan.
1. Je ertoe verbinden om je hele leven lang "op te letten".
"Wees voorzichtig": waar precies? Je rok, je decolleté, de manier waarop je lacht, loopt, praat of naar huis loopt. Deze constante waakzaamheid wordt uiteindelijk normaal. Maar leven in afwachting van gevaar of oordeel is allesbehalve onschadelijk. Deze mentale last, die al op zeer jonge leeftijd wordt geïnternaliseerd, beperkt de spontaniteit en vrijheid van vrouwen. Het leert je dat je veiligheid afhangt van je eigen gedrag, niet van het respect van anderen.
2. Ontvang feedback over je lichaam
"Ben je afgevallen?" , "Je bent aangekomen rond je heupen" , "Je moet op je voeding letten." Opmerkingen over je uiterlijk worden vaak vermomd als bezorgdheid of complimenten. Of ze nu positief of negatief zijn, ze reduceren je waarde tot je uiterlijk. Maar je lichaam is geen onderwerp van publiek debat. Het hoeft niet beoordeeld, becommentarieerd of geanalyseerd te worden. Het is van jou, in al zijn diversiteit, kracht, zachtheid, vormen en veranderingen.
3. Jezelf eten ontzeggen omdat je "al te veel gegeten hebt".
Jezelf beperken na een maaltijd, je schuldig voelen over een toetje, een moment van eetplezier compenseren... deze reflexen komen zo vaak voor bij vrouwen dat ze normaal lijken. Toch weerspiegelen ze een verstoorde relatie met eten, vaak aangewakkerd door externe druk. Eten tot je verzadigd bent, genieten van je eten, luisteren naar je lichaam: dit zijn simpele maar krachtige handelingen. Je lichaam verdient het om gevoed te worden, niet gestraft.
4. Moeite hebben met grappen over je gewicht tijdens familiediners
De beruchte opmerking "We herkennen je niet meer", die tussen de kaas- en dessertgangen wordt geuit. De kleine "grapjes" over je figuur, je vorm, je eetlust. Omdat het een familieaangelegenheid is, zou het zogenaamd oké moeten zijn. Maar nee, de zogenaamde humor doet niets af aan de impact. Deze herhaalde opmerkingen tegen vrouwen (en soms niet alleen vrouwen) kunnen het zelfvertrouwen ondermijnen en het idee versterken dat je lichaam een collectief probleem is. Maar je uiterlijk is geen lachertje.
Bekijk dit bericht op Instagram
5. Bang zijn om 's nachts alleen naar buiten te gaan
De straat oversteken. Je sleutels stevig in je hand houden. Je locatie delen. Deze angst wordt vaak gezien als een legitieme, voorzichtige reflex bij vrouwen. En dat is het ook, maar het onthult tevens een realiteit: de openbare ruimte wordt niet door iedereen op dezelfde manier ervaren. Wanneer angst een ingesleten gewoonte wordt, is het niet zomaar een voorzorgsmaatregel; het is een teken van een diepgaand onevenwicht.
6. Opmerkingen over je bord horen
"Wauw, je bent een goede eter," "Weet je zeker dat je dat allemaal op kunt?" Opnieuw wordt controle uitgeoefend via wat er op je bord ligt. Wat je eet, wordt een morele maatstaf. Deze opmerkingen versterken het idee dat een vrouw weinig moet eten, discreet, zonder ophef te veroorzaken. Maar je eetlust is volkomen normaal. Hij is levendig, legitiem en natuurlijk.
7. Onderbroken of genegeerd worden omdat je een vrouw bent.
Tijdens vergaderingen, debatten, aan de eettafel: je begint een zin, je wordt onderbroken. Je oppert een idee, het wordt door een man overgenomen en plotseling als geldig beschouwd. Dit nog steeds veelvoorkomende fenomeen draagt bij aan het onzichtbaar maken van de stem van vrouwen. Gehoord worden zou nooit een privilege moeten zijn. Jouw stem heeft dezelfde waarde, dezelfde relevantie, dezelfde legitimiteit.
8. Onderworpen zijn aan de alomtegenwoordige beelden van een 'perfect lichaam'
Reclames, sociale media, tijdschriften: overal wordt één ideaal gepromoot. Glad, slank, jong, bewerkt. Door constante blootstelling wordt dit ideaal de ongeschreven norm. Maar ware schoonheid is divers. Ze bestaat in alle lichaamstypes, alle maten, alle huidtinten en alle levensverhalen. Afstand nemen van deze onrealistische standaarden betekent de controle over je eigen perceptie en zelfvertrouwen terugwinnen.
Uiteindelijk is wat Flavie Milsonneau benadrukt cruciaal: zolang deze situaties niet als problematisch worden herkend, worden ze in stilte verdragen. Woorden geven aan deze ervaringen betekent weigeren ze te laten bagatelliseren. Het betekent erkennen dat de druk die op het lichaam en gedrag van vrouwen wordt uitgeoefend geen details zijn, maar diepgewortelde mechanismen. Je er geleidelijk van losmaken betekent ruimte, vrijheid en zelfvertrouwen terugwinnen. Je lichaam is geen probleem dat opgelost moet worden. Je aanwezigheid is geen fout die geminimaliseerd moet worden. Je hebt het recht om volledig te bestaan, zonder je te hoeven verontschuldigen.
