Je doet allerlei buitenschoolse activiteiten, van pottenbakken tot rondhangen in de gangen van het stadion, zonder ooit het gevoel te hebben er echt bij te horen. In je kindertijd zijn passies vrolijke en zorgeloze bezigheden, maar als volwassene worden deze hobby's een meedogenloze jacht op perfectie, een gevaarlijk prestatiespel. In plaats van in elke hobby naar uitmuntendheid te streven, raden psychologen een andere, verstandigere aanpak aan.
De gemiddelde duur van een hobby onder volwassenen
Tijdens onze kindertijd ontstaan hobby's bijna spontaan: rond een blanco vel papier, een microfoon met chaotisch geluid, of een stoeprand die is omgetoverd tot een koorddansbalk. We vragen ons niet af of we het beter doen dan de buurman of dat onze bewegingen Instagramwaardig zijn. We leven in het moment en denken aan niets anders dan ons eigen geluk. In de volwassenheid, als we die zorgeloze dagen achter ons laten, is het niet meer hetzelfde. We bezwijken voor de verleiding van trendy activiteiten, aangeprezen in tijdschriftartikelen of achter virale hashtags.
Mensen beginnen met padelen om indruk te maken op hun collega's, of ze proberen de Pilates reformer, geïnspireerd door de vrouwen in pastelkleurige outfits die onze sociale media overspoelen. Sterker nog, tegenwoordig trekt bijna iedereen zijn hardloopschoenen aan. Van de ene op de andere dag rennen recreatieve hardlopers die na het eerste deel al buiten adem zijn, ineens marathons. Hetzelfde geldt voor andere hobby's, die bedoeld zijn als secundaire afleiding, als momenten om te ontspannen na het werk, niet als een streven naar uitmuntendheid of een wedstrijd.
In een maatschappij die constant streeft naar succes, zelfs op het gebied van welzijn, mikken we altijd op het hoogste. We kunnen geen hobby oppakken zonder onszelf voor te stellen dat we persoonlijke records verbreken. We zijn nog maar net begonnen met een stevige wandeling door de stad of we dromen er al van om de Mount Everest te beklimmen. Dit verlangen om onszelf te overtreffen of sneller vooruit te komen dan gemiddeld heeft het tegenovergestelde effect en put ons uit. Daardoor verliezen we snel onze interesse en denken we: "Dit is niets voor mij." Volgens een onderzoek van de British Heart Foundation duurt een hobby bij volwassenen gemiddeld amper 16 maanden.
Sociale druk om altijd "je grenzen te overschrijden"
Een passie is per definitie een "grote belangstelling voor iets". Maar onze huidige maatschappij, die productiviteit belangrijker vindt dan het plezier dat het biedt, heeft het concept van een hobby volledig vervormd. We spelen een muziekinstrument in de hoop een YouTube-sensatie te worden of bij een succesvolle band te komen, niet om te ontspannen. We zingen niet om onze emoties te uiten, maar om auditie te doen voor een talentenjacht op tv. Het is alsof een jury elke beweging van ons beoordeelt. Sterker nog, onze innerlijke stem is vaak harder en onbuigzamer dan die van onze yogaleraar of de persoon die onze breigroep is begonnen.
We beoefenen hobby's om indruk te maken op onze volgers, te schitteren in het openbaar en bewondering te oogsten, alsof ons leven een onrealistische reclame is. "Financiële druk op een passie leggen of te hoge doelen stellen voor een hobby kan ons welzijn schaden, omdat het ons het simpele plezier ontneemt van het beoefenen van die activiteit", legt therapeut Rose Fisher uit in Refinery 29 .
Bovendien dienen hobby's een heel ander doel: ze bieden bovenal momenten van ontsnapping. We moeten niet proberen de beste leerling te zijn of de leraar te overtreffen, maar gewoon experimenteren. Het maakt niet uit of onze tekening op die van een kleuter lijkt of dat onze yogahouding verkeerd is. Het gaat erom onze gedachten te verzetten. "Af en toe een hobby uitoefenen, puur voor het plezier, is belangrijk voor onze mentale gezondheid en ons algehele welzijn", voegt de expert eraan toe.
Het tegenvoorstel: vrije tijd niet te serieus nemen.
Je moet je niet inschrijven voor klimlessen alleen maar om wat complimenten te krijgen tijdens familiediners. En je moet ook niet beginnen met moderne dans puur om te kunnen zeggen : "Kijk eens wat ik kan!" Wat als het geheim niet is om een passie te vinden die je definieert, maar gewoon een activiteit die je op dat moment een goed gevoel geeft? Je hoeft geen pianowonderkind, haakkoningin of toekomstige marathonloper te zijn om je hobby te legitimeren. Een tijdverdrijf hoeft geen bijzaak te worden , of een verkapte nieuwe zin voor je LinkedIn-profiel.
Volgens therapeut Rose Fisher openen activiteiten zonder een specifiek doel de deur naar wat psychologen 'flow' noemen. Deze mentale toestand is er een waarin je zo opgaat in wat je doet dat de rest van de wereld naar de achtergrond verdwijnt. Je stopt met het tellen van de minuten, het controleren van je meldingen en het je afvragen of je wel 'goed genoeg' bent. Je bent er gewoon, gefocust, aanwezig, bijna gewichtloos.
Dit is precies wat veel volwassenen onderweg zijn kwijtgeraakt. Door van elke hobby een zelfverbeteringsproject te maken, vergeten we het meest waardevolle gevoel: iets doen zonder verwachtingen, zonder externe bevestiging, zonder een lijstje met doelen die we moeten bereiken. Misschien schilder je graag zonder te weten hoe je een goed perspectief tekent. Misschien zing je graag vals in de keuken of tuinier je zonder een basilicumplantje langer dan twee weken in leven te houden. Nou en? Plezier vereist geen certificaat van bekwaamheid.
Uiteindelijk draait een hobby om het vervullen van een persoonlijke behoefte, niet om de druk om aan een bepaald imago te voldoen. En soms is het beter om het halfslachtig te doen dan er al je energie in te steken.
