De verkrachtingszaak in Mazan schokte de wereld. Nadat ze haar stem had verheven, greep Gisèle Pelicot, die het gezicht werd van een hele strijd en de belichaming van veerkracht, naar de pen om haar verhaal in de eerste persoon te vertellen. Met haar krachtige boek "Et la joie de vivre" (En de vreugde van het leven) neemt ze wraak op de gruwel en geeft ze woorden aan het onuitsprekelijke. Naast deze belangrijke culturele gebeurtenis zou er een serie in ontwikkeling zijn om dit waargebeurde misdaadverhaal, dat een collectieve strijd is geworden, te verfilmen. Het omzetten van een huiselijke tragedie naar fictie is echter een hachelijke onderneming, zelfs met Meryl Streep in de cast.
Wordt er een serie over de Pélicot-zaak voorbereid?
Veel series hebben het aangedurfd om extreem ernstige zaken op het scherm te tonen, waarbij ze ernaar streefden trouw te blijven aan de werkelijkheid, hoe gruwelijk die ook mag zijn. Zo was er de miniserie "Sambre", die de seriemoorden van Jean-Xavier de Lestrade vanuit het perspectief van de slachtoffers vertelt; de "Monster"-saga, die een huiveringwekkend portret schetst van de meest angstaanjagende seriemoordenaars uit de geschiedenis; en de serie "The Laura Stern Affair", die op vakkundige wijze femicide behandelt en sensatiezucht vermijdt. Een andere zaak, die aanzienlijke media-aandacht heeft gegenereerd en tot ver buiten de Franse grenzen tot verontwaardiging heeft geleid, zou binnenkort wel eens in de tv-catalogi kunnen verschijnen.
We herinneren ons dit afschuwelijke verhaal nog steeds. Het verhaal van een vrouw, slachtoffer van seksueel misbruik onder invloed van drugs, die door zo'n vijftig mannen werd misbruikt, onteerd en ontmenselijkt, onder het toeziend oog van haar eigen echtgenoot. Het verhaal van een moeder, die zonder haar medeweten werd gedrogeerd en meer dan tien jaar lang als seksslavin werd gebruikt. We herinneren ons ook een strijdbare en veerkrachtige vrouw die weigert zich neer te leggen bij de stilte van een verhaal achter gesloten deuren en die het geweten wil wakker schudden.
De stem van Gisèle Pelicot zou zo op de lippen van Meryl Streep kunnen weerklinken. Na de publicatie van een boek waarvan de titel haar herstel en gemoedstoestand na het proces weerspiegelt, zet ze haar bewustwordingscampagne voort via film. Volgens het Franse tijdschrift Marianne heeft ze ermee ingestemd dat de Amerikaanse televisie haar verhaal bewerkt en de muren van de echtelijke slaapkamer, de plek van haar beproeving, afbreekt. "Zodat de schaamte verschuift naar de daders."
Meryl Streep wordt genoemd voor de rol van Gisèle Pelicot.
Drievoudig Oscarwinnares Meryl Streep wordt getipt voor de rol van Gisèle Pelicot in deze film, die zich nog in een vroeg ontwikkelingsstadium bevindt. De actrice, die de meedogenloze Miranda Priestly vertolkte in "The Devil Wears Prada" en schitterde in de musical "Mamma Mia", zou een korte bob en een zonnebril kunnen dragen, twee fysieke details die, net als de gebalde vuist, feministische symbolen zijn geworden.
De actrice, een Hollywood-wonderkind dat wordt geprezen als een levende legende, lijkt de statuur te hebben om deze zeer delicate rol te dragen en er recht aan te doen. Meryl Streep is een soort 'zekere waarde' in de filmwereld. Ze kruipt zo volledig in de huid van elk personage dat ze het publiek onrustig maakt. Van de compromisloze Margaret Thatcher tot de minachtende hoofdredacteur en de vasthoudende fabrieksarbeidster, Meryl Streep is een kameleon-actrice. Overigens, al dan niet toevallig, is ze slechts drie jaar jonger dan Gisèle Pelicot. Deze serie bevindt zich echter nog in de onderhandelingsfase.
Horrorfilms bewerken: een project dat tot discussie leidt.
Zelfs met een vertrouwd gezicht als Meryl Streep erachter, wordt deze serie, die allerlei theorieën voedt, met argwaan ontvangen. Sommigen prijzen het al als een maatschappelijk project, dat de ergste kanten van de menselijke natuur blootlegt en dient als een strijdkreet tegen geweld tegen vrouwen. Anderen, sceptischer, roepen dat het een onhandig fictief verhaal is, of zelfs een publiciteitsstunt.
Ondanks uitgebreide getuigenissen, regelmatige publieke verklaringen en een "renaissanceboek" dat deze wreedheden van binnenuit documenteert, vrezen velen misstappen en een mediacircus. Op X (voorheen Twitter) lopen de meningen uiteen, ook binnen politieke kringen. Voormalig minister Ségolène Royal nam geen blad voor de mond en gebruikte het bijvoegwoord "horror" om dit project te beschrijven, dat zij eerder ongepast dan nuttig vindt.
Het risico op voyeurisme, vragen over de intenties van de filmmakers... voorlopig is deze serie over de Pelicot-zaak nog maar een kiem. Toch roept het vragen op bij het grote publiek. Het enige wat overblijft is te hopen dat de vrouw die er het meest direct bij betrokken is, enige inspraak heeft in dit project, dat ongetwijfeld het onbeschrijfelijke zal tonen.
