Spectaculaire praalwagens, een koortsachtige sfeer, een aanstekelijk ritme dat geen heup onbeweeglijk laat... het carnaval van Rio, dat plaatsvindt van 13 tot en met 18 februari 2026, is een oogverblindend spektakel waar lichamen boekdelen spreken. Maar onder de glinsterende veren en met juwelen versierde kostuums ontbreekt het aan diversiteit in lichaamsvormen en zijn rondingen opvallend afwezig. In een land waar cosmetische chirurgie wordt verafgood, hebben sommige sambadansers hun rondingen tot een symbool gemaakt.
Het carnaval van Rio, een bal vol stereotiepe lichamen?
Het carnaval van Rio bood een levendige ontsnapping aan het sombere nieuws. Het wordt beschouwd als 's werelds grootste festival, een ware instelling in Brazilië en een lust voor het oog. Van 13 tot en met 18 februari veranderde de stad, gedomineerd door het Christusbeeld, in een groots openluchtfeest, waar duizenden dansers hun energie aanwakkerden met de ritmische beats. Tijdens de parades voerden sambaschoolleerlingen synchroon gechoreografeerde routines uit vanaf hun platforms. Zittend op majestueuze en opvallend creatieve praalwagens, voelden ze zich helemaal in hun element, meegesleept door de vrolijke en levendige muziek.
Tijdens dit visueel verbluffende spektakel, dat lichamen betovert en benen doet trillen, staan de figuren centraal. Versierd met parels, levendig borduurwerk en grandioze thematische details, vormen deze kostuums – soms geïnspireerd door folklore, soms gevoed door grenzeloze creativiteit – het hoogtepunt van dit grootse culturele evenement. De vrouwen, die deze ongelooflijke stijloefening met verve uitvoeren, lijken onder deze sierlijke naden bijna op Marvel-heldinnen of oude godinnen. Met hun met strass bezette manchetten, architectonische hoofdtooien en oversized vleugels lijken ze rechtstreeks uit een mythologisch verhaal te zijn gestapt. En hoewel de kostuums divers zijn, gaan de figuren zelf naadloos over van de ene praalwagen naar de andere, perfect gebeeldhouwd onder de stof.
Ze zijn vrijwel identiek en belichamen het ideaal van een heel land: zogenaamde royale heupen, een slanke taille, een ronde billenpartij en slanke benen. Te midden van deze uitzinnige menigte blijven de rondborstige danseressen aan het zicht onttrokken. En de Plusamba-groep is van plan daar verandering in te brengen door de rondingen te laten swingen en de vormen te laten bewegen.
Bekijk dit bericht op Instagram
Bekijk dit bericht op Instagram
Een groep die volledig wordt geleid door danseressen met rondingen.
In Brazilië, een paradijs voor cosmetische chirurgie en het land van de 'Braziliaanse bilvergroting', hebben de meeste figuren die onder de schijnwerpers van het carnaval paraderen kunstmatige vormen, gebeeldhouwd door gehandschoende vingers zoals Frankensteins monster. Implantaten zijn er praktisch de norm en lichamen die onbehandeld blijven, worden in stilte gediscrimineerd. Siliconenborsten vullen zilveren bh's, terwijl satijnen stringtjes onder opnieuw gevormde, XXL-billen worden gedragen.
Te midden van deze overvloed aan geaccentueerde lichamen, beheersen authentieke silhouetten op krachtige wijze het podium. Gedreven door "Plus in Samba", een project opgericht door danseres Nilma Duarte in 2017, heroveren vrouwen met een maatje meer hun plek op de catwalk. En ze maken een opvallende indruk in de spotlights. Hun rondingen zijn hun mooiste sieraad, maar ook hun sterkste wapen.
En deze danseressen, met de zon in hun ogen en ritme in hun bloed, hebben geen strass en pailletten nodig om te stralen. Hun uitstraling is genoeg om de aandacht te trekken. Met hun aanstekelijke energie en grote bewegingsvrijheid verzachten en verfijnen ze het beeld van de "made in Brazil"-muze. Verre van de bevroren, statische figuren ondanks de constante beweging, komen hun lichamen tot leven bij elke noot.
Bekijk dit bericht op Instagram
Wanneer het lichaam een levende sculptuur wordt.
Tijdens het carnaval van Rio is het lichaam geen pronkstuk of marketinginstrument. De danseressen zijn geen in een doos verpakte Barbiepoppen of fantasieobjecten. Ook al geven ze soms een onwerkelijke indruk en doen ze vreemd genoeg denken aan de horde Victoria's Secret Angels, ze wijden zich bijna religieus aan deze technische bewegingen.
En rondingen, vaak gepresenteerd als excessen en veroordeeld door een maatschappij die slankheid verafschuwt, zijn hier kunstwerken. Ze zijn decoratieve elementen, het equivalent van een noot op een muziekpartituur en een penseelstreek in een schilderij. Op de praalwagens of op de grond golven hun lichamen met magnetische souplesse. Love handles worden choreografische vormen. Buiken vibreren op het ritme van de percussie. Dijbenen botsen vol trots tegen elkaar. Niets wordt verborgen. Niets wordt achtergehouden. Waar sommige lichamen gebukt lijken te gaan onder esthetische eisen, lijken die van hen bewoond, vloeiend en vreugdevol.
Tijdens het carnaval van Rio is het lichaam een taal. En deze dansers schrijven een nieuwe grammatica. Wat als de grootste schoonheid van het carnaval uiteindelijk juist in deze veelheid schuilt? In deze lichamen die duizend verschillende verhalen vertellen onder dezelfde schijnwerpers?
