Borstvoeding geven aan een vierjarige kan in sommige culturen verrassend, zelfs schokkend zijn. Toch is deze keuze voor sommige moeders onderdeel van een natuurlijke en assertieve visie op het ouderschap. Dit is het geval voor Shinnai Visser (@mindful_mamma_za), die ondanks de kritiek pleit voor langdurig borstvoeding geven.
Een controversiële keuze.
Shinnai Visser, een Zuid-Afrikaanse moeder van twee, deelt openhartig haar dagelijkse leven. Op Instagram deelt ze haar ervaringen met borstvoeding op babyniveau, een aanpak waarbij het tempo wordt bepaald door de behoeften van de baby. Deze keuze, die verre van universeel geaccepteerd is, heeft talloze reacties uitgelokt. Sommige internetgebruikers vinden dit type borstvoeding "ongepast" en suggereren een overmatige afhankelijkheid of een hechting die als "te intens" wordt beschouwd.
Als reactie op deze kritiek stelt ze simpelweg : het probleem is niet biologisch, maar cultureel. In veel delen van de wereld en door de geschiedenis heen is borstvoeding geven na de leeftijd van twee jaar helemaal niet ongebruikelijk. Het zijn vooral de huidige westerse normen die deze praktijk hebben ingekort.
Bekijk dit bericht op Instagram
Een ritme dat meegroeit met het kind.
In tegenstelling tot wat veel mensen denken, is borstvoeding geven aan een vierjarige totaal anders dan borstvoeding geven aan een baby. Voor haar oudste dochter zijn deze momenten zeldzaam, kort en vredig geworden. Het kan een incidentele voeding zijn, soms één keer per dag, soms dagenlang helemaal geen. Het kind kiest zelf wat het op dat moment nodig heeft.
Voor haar 20 maanden oude dochter blijft borstvoeding echter vaker voorkomen. Het is vooral nuttig om de pijn bij het doorkomen van tandjes te verzachten, tijdens groeispurtjes of om troost te bieden. Shinnai Visser (@mindful_mamma_za) benadrukt een belangrijk punt: naarmate een kind ouder wordt, voedt borstvoeding meer de emoties dan het lichaam. Het wordt een regulerend instrument, een manier om een nog in ontwikkeling zijnd zenuwstelsel te kalmeren.
Een linkgerichte aanpak
Voor deze moeder zijn deze lange borstvoedingssessies in de eerste plaats momenten van verbondenheid. Ze vergelijkt ze met rustgevende rituelen die volwassenen zelf ook in hun dagelijks leven kunnen zoeken. Volgens haar vindt haar oudste dochter er een gevoel van veiligheid en stabiliteit in. Ze merkt ook dat haar dochter beter in staat is haar emoties te beheersen en dat haar zelfvertrouwen groeit. Ze verdedigt een idee dat vaak door sommige specialisten wordt aangedragen: de zelfstandigheid van een kind komt niet voort uit opgelegde scheiding, maar uit een veilige hechting.
Een persoonlijke keuze die alleen elk individu aangaat.
In de kern van dit debat ligt een cruciale vraag: wie bepaalt wat "normaal" is en wat niet in het moederschap? Borstvoeding, of het nu kort of lang is, is een zeer persoonlijke keuze. Het betreft het lichaam van de moeder, haar gevoelens, maar ook het welzijn van het kind. Dit soort beslissingen kan niet worden gereduceerd tot externe oordelen of een eenduidige reeks normen.
Het bekritiseren van een moeder voor de manier waarop ze ervoor kiest haar kind te voeden of te troosten, negeert de diversiteit aan ervaringen, culturen en behoeften. Sommige vrouwen voelen zich prettig bij langdurig borstvoeding geven, anderen niet. Sommige stoppen er vroeg mee, anderen gaan door. In alle gevallen verdienen deze beslissingen respect.
Bekijk dit bericht op Instagram
Een kraamafdeling die allereerst naar zichzelf luistert.
Shinnai Visser (@mindful_mamma_za) weigert op haar beurt een specifieke datum voor het stoppen met borstvoeding te prikken. Ze laat de dingen liever op natuurlijke wijze verlopen, afhankelijk van haar dochter en haar eigen gevoel. Geconfronteerd met kritiek, moedigt ze mensen vooral aan om weer in contact te komen met zichzelf: om zichzelf te informeren, naar hun lichaam te luisteren en op hun intuïtie te vertrouwen.
Uiteindelijk herinnert haar aanpak, die soms als 'atypisch' wordt beschouwd, ons aan één essentieel ding: er is geen enkele juiste manier om moeder te zijn. Elke vrouw, elk lichaam, elk kind vindt zijn eigen evenwicht. En in de intieme ruimte van het moederschap zouden respect, vriendelijkheid en keuzevrijheid altijd de boventoon moeten voeren.
