Het kiezen van een naam voor een kind is vaak een moment vol emotie, discussie… en soms aarzeling. Een Amerikaanse kunstenares besloot met de traditie te breken door deze beslissing, in zekere zin, vanaf de geboorte aan haar dochter over te laten. Vijfentwintig jaar later blijft dit ongewone verhaal amusant en tot nadenken stemmend.
Een totaal onverwachte manier van werken.
Terwijl veel aanstaande ouders urenlang namenlijsten doorspitten of advies vragen aan vrienden en familie, bedacht Brenda Zlamany een veel persoonlijkere aanpak. Voordat ze beviel, maakte ze zo'n honderd kaartjes klaar, elk met een andere naam erop. Eenmaal op de kraamafdeling las ze de kaartjes één voor één voor aan haar baby, terwijl ze haar reacties nauwlettend observeerde. Haar doel? De naam vinden die het beste bij haar dochtertje leek te passen. Deze methode, even origineel als intuïtief, weerspiegelde perfect de creatieve persoonlijkheid van deze moeder, die van deze keuze een uniek moment wilde maken.
Twee namen in de finale
Naarmate de dagen verstreken, sprongen twee namen er al snel uit: Imogen en Oona. Tijdens de vijf dagen die ze op de kraamafdeling doorbracht, zette de moeder, Brenda Zlamany, haar kleine ritueel voort, ervan overtuigd dat een van de twee uiteindelijk zou zegevieren. Volgens de jonge vrouw, die dit verhaal vertelde in een video die viraal ging , leek één naam een sterkere reactie op te roepen dan de andere. Aan het einde van haar verblijf was de keuze gevallen: het zou Oona worden. Oona legt nu met een knipoog uit dat ze misschien gewoon gecharmeerd was door de muzikaliteit van de naam en de zachtheid van de klinkers.
Een beslissing genomen op het allerlaatste moment.
Deze zorgvuldige overweging leidde echter bijna tot een administratief probleem . Het personeel van de kraamafdeling herinnerde de moeder er naar verluidt aan dat er absoluut een voornaam op de geboorteakte moest komen te staan. Geconfronteerd met het risico dat er zonder haar toestemming een naam zou worden toegewezen, maakte ze haar keuze uiteindelijk net op tijd officieel. Het is een herinnering waar Oona zich vandaag de dag nog steeds aan vermaakt. Zij werd alleen opgevoed door deze moeder, die op haar veertigste moeder werd en wiens creativiteit ze nog steeds bewondert.
Een voornaam die deel uitmaakt van zijn geschiedenis.
Oona gelooft nu dat haar ongebruikelijke voornaam heeft bijgedragen aan de vorming van haar persoonlijkheid. Wanneer ze zich voorstelt, wekt het vaak nieuwsgierigheid op en leidt het gemakkelijk tot een gesprek. Voor deze content creator heeft zo'n unieke naam haar aangemoedigd om volledig te omarmen wat haar speciaal maakt en haar eigen identiteit te ontwikkelen. Ze is er zelfs van overtuigd dat haar leven anders zou zijn geweest met een meer gangbare naam. In plaats van haar naam te willen veranderen, is ze er nu juist erg aan gehecht.
Een prachtige overdracht van de fakkel tussen generaties.
Dit verhaal zou zelfs de volgende generatie kunnen inspireren. Als Oona ooit moeder wordt, zou ze haar dochter graag Imogen noemen, de tweede naam die ze zelf bij haar geboorte had gekozen. Wat haar huidige naam betreft, zegt ze dat ze die zonder enige aarzeling opnieuw zou kiezen.
Afgezien van het ongebruikelijke karakter ervan, herinnert deze anekdote ons eraan dat een voornaam vaak een familieverhaal vertelt, waarden belichaamt en herinneringen oproept. In dit specifieke geval werd het het symbool van een bijzondere band tussen een moeder (Brenda Zlamany) en haar dochter (Oona), een verhaal dat tot op de dag van vandaag duizenden internetgebruikers raakt.
