Ter gelegenheid van Wereld Bipolaire Dag op 30 maart is het belangrijk om de volgende vraag te stellen: waarom blijven bepaalde ervaringen buiten het discours over welzijn? Hoewel inclusiviteit en zelfacceptatie steeds vaker aan bod komen, blijven sommige ervaringen, met name die gerelateerd aan een bipolaire stoornis, grotendeels onzichtbaar, zoals veel psychiaters en specialisten in de geestelijke gezondheidszorg betreuren. En wat als body positivity ook blinde vlekken kent?
Wanneer welzijn bepaalde realiteiten over het hoofd ziet
Body positivity heeft bijgedragen aan een verandering in de perceptie van lichamen. Het heeft ruimte gecreëerd voor discussies over acceptatie, diversiteit en zelfrespect. Op het gebied van geestelijke gezondheid krijgen echter nog niet alle ervaringen dezelfde aandacht. Angst en depressie nemen een belangrijke plaats in in de huidige discussies, en dat is essentieel. Maar andere realiteiten, zoals bipolaire stoornis, blijven vaak op de achtergrond, alsof ze moeilijker te integreren zijn in 'inclusieve verhalen over welzijn'.
Deze onbalans betekent niet dat deze onderwerpen minder belangrijk zijn; integendeel. Het laat juist zien dat er nog steeds stilte heerst, zelfs in omgevingen die bedoeld zijn om inclusief te zijn, ondanks talloze studies en getuigenissen van mensen met een bipolaire stoornis die aantonen dat openlijk praten helpt om taboes te doorbreken, zelfacceptatie te bevorderen en meer maatschappelijke erkenning te creëren.
"Te veel": het woord dat blijft hangen
Veel mensen met een bipolaire stoornis delen een gemeenschappelijk gevoel: ze worden gezien als "te veel". "Te intens", "te emotioneel", "te instabiel", soms zelfs "te zichtbaar" of, juist andersom, "te teruggetrokken". Deze labels gelden niet alleen voor emoties. Ze kunnen ook invloed hebben op het lichaam, het energieniveau, de manier waarop iemand zich uitdrukt of hoe iemand het leven ervaart.
In een maatschappij die vaak waarde hecht aan consistentie en controle, kunnen deze variaties verkeerd worden begrepen. Ze worden dan een bron van oordeel, zelfs uitsluiting, in plaats van luisteren. Body positivity moedigt ons aan om lichamen te accepteren zoals ze zijn, maar het volledig accepteren van mensen betekent ook erkennen dat emotionele en psychologische ervaringen kunnen fluctueren, zonder dat dit hun waarde vermindert. Zoals psychiaters ons eraan herinneren, die een bipolaire stoornis beschrijven als een afwisseling van toestanden variërend van euforie tot depressie , is dit een complexe realiteit die verontrustend kan zijn voor de mensen in de omgeving van de persoon, maar die op geen enkele manier afwijzing, stigmatisering of minimalisering kan rechtvaardigen.
Woorden die eindelijk bevrijd worden.
Op sociale media begint er langzaam verandering te komen. Steeds meer mensen delen openlijk hun ervaringen met een bipolaire stoornis, zonder filters of simplificaties. Deze verhalen bieden een waardevolle vorm van authenticiteit. Ze onthullen complexe levenspaden, vol hoogte- en dieptepunten, die ver verwijderd zijn van de gepolijste of geïdealiseerde beelden van welzijn.
Deze zichtbaarheid helpt ook om bepaalde misvattingen te ontkrachten. Nee, leven met een bipolaire stoornis is geen karikatuur. En ja, het is mogelijk om een positieve relatie met je lichaam en jezelf op te bouwen, zelfs met een fluctuerende geestelijke gezondheid. Deze stemmen dragen bij aan het verbreden van het begrip 'body positivity', door realiteiten te integreren die nog te vaak over het hoofd worden gezien.
@leestomber Nee, een bipolaire stoornis is niet zomaar "stemmingswisselingen". Het is een echte, onzichtbare, maar verwoestende psychische aandoening die het leven van duizenden mensen ontwricht. In dit verhaal leg ik uit waar deze stoornis vandaan komt, wat de gevolgen ervan zijn en hoe je ermee kunt leren leven. • #verhaal #psychiatrie #psychologie #psycho-educatie ♬ Originele muziek - Candice Lees 🌻
Er is nog een lange weg te gaan in de strijd tegen psychofobie.
Ondanks deze vooruitgang is er nog een lange weg te gaan in de strijd tegen psychofobie. Psychofobie kan zich subtiel manifesteren, door middel van oordelen, stereotypen of afstandelijkheid. Het kan ook directer zijn, door de toegang tot bepaalde ruimtes te beperken of geleefde ervaringen te ontkennen.
Bij een lichaamspositieve benadering gaat het niet alleen om het waarderen van zichtbare lichamen, maar ook om het erkennen van alle dimensies van identiteit, inclusief mentale gezondheid. Dit houdt in dat er ruimte wordt gemaakt voor verhalen die minder 'comfortabel' of 'inspirerend' zijn in de traditionele zin, maar wel diep menselijk.
Op weg naar werkelijk inclusieve gezondheidszorg
Wil body positivity zich verder ontwikkelen, dan moet het perspectief verbreden. Dit betekent dat diverse, soms verontrustende en vaak onzichtbare ervaringen erbij betrokken moeten worden. Het erkennen van een bipolaire stoornis in deze discussies betekent dat we ervaringen niet mogen rangschikken. Het betekent ook dat we ons moeten herinneren dat je het recht hebt om volledig te bestaan, met je lichaam, je emoties en je schommelingen.
Vandaag, op Wereld Bipolaire Dag, is de uitdaging niet alleen om het bewustzijn te vergroten. Het is ook om ruimtes te blijven creëren waar iedereen zich erkend, gehoord en gerespecteerd voelt. Want een werkelijk inclusieve beweging laat niemand achter.
