Na de versleten tas, die de illusie wekt van jarenlang gebruik, komen nu de trompe-l'œil-tassen. It-girls en trendy beroemdheden bewaren hun spullen nu in koffers in de vorm van kikkers, stokbroden, bleekmiddelflessen of Londense taxi's. Tassen die aan de uiteinden van armen bungelen, lijken allesbehalve op tassen. Deze opbergaccessoires, die zonder meer het label "WTF" dragen, bevestigen het tijdperk van het maximalisme.
De bijzondere tas, tassen met een optische illusie.
Dacht je dat asymmetrische tassen en organisch gevormde ontwerpen het toppunt van originaliteit waren? De novelty bag drijft extravagantie echter tot het uiterste en zet vol in op fantasie. Waar modellen tijdens Fashion Week onlangs nog tassen met een verweerde en bevlekte look promootten, waardoor ze een zekere 'doorleefde' uitstraling kregen, paraderen ze nu over de catwalk met duiven over hun schouders en ongelooflijk realistische trossen druiven in hun handen.
Deze tassen, die de grenzen van de creativiteit verleggen en een slim transformatiespel spelen, imiteren objecten, dieren en voedsel op een verder eenvoudig en onopvallend kledingstuk. Ze lijken rechtstreeks uit een droom of een verhaal van Lewis Carroll te komen. Een zak chips, een klok, een poppenhuis, een theepot, of zelfs een Londense telefooncel… De bijzondere tas is meer dan zomaar een tas; het is een nomadisch kunstwerk, een uitnodiging om los te laten, een ode aan het onconventionele.
Terwijl Moschino tegenwoordig de roestvrijstalen theepot transformeert tot een modeaccessoire en Valentino ons katvormige clutches in handen drukt, is ontwerpster Judith Leiber de pionier van deze speelse, eigenzinnige stijl. Zij is degene die de trend van UFO-achtige tassen is begonnen. Het was in haar hoofd dat dit zeer conceptuele idee ontkiemde: alles hergebruiken om er een begeerlijke handtas van te maken en zo een collectieve optische illusie te creëren. Zo kan elk object potentieel de blauwdruk worden voor de volgende it-bag: een ijshoorntje, een stapel bankbiljetten, een plastic tasje van de kassa, een gesneden avocado, en zelfs een vintage bank.
Bekijk dit bericht op Instagram
Bekijk dit bericht op Instagram
Onconventionele tassen gevuld met voorwerpen: een manier om jezelf uit te drukken.
Lange tijd volgden we plichtsgetrouw de modevoorschriften van zelfbenoemde fashionista's en kopieerden we bijna religieus de looks van beroemdheden. We kochten gretig iconische tassen zoals de Dior Saddle en de Chanel Reissue 2.55, ooit het ultieme symbool van stijl en een teken van sociale status. We waren meesters in de kunst van het kopiëren en plakken.
De handtas, een zeer persoonlijk, zelfs intiem accessoire, is echter een imitatie geworden en heeft zijn oorspronkelijke doel uit het oog verloren: ons uniek maken. Getroffen door deze epidemie van het impostersyndroom en deze overdosis conformisme, verlangen we ernaar om op te vallen in plaats van op te gaan in de massa. We willen niet langer onopgemerkt blijven tussen outfits die niets meer zijn dan echo's van populaire hashtags. "Originele tassen geven de drager het gevoel dat ze de hoofdrol spelen", zegt Shakaila Forbes-Bell, mode- en beautypsychologe en auteur van "Big Dress Energy", in Marie Claire UK .
Hoewel we regelmatig de goedkeuring van anderen zoeken, willen we steeds vaker onze persoonlijkheid uitstralen, en dat komt tot uiting in de kunst van het kleden. Het is geen bevlieging, maar een "aangeboren behoefte", zoals de expert het noemt. Alleen is er tegenwoordig veel meer nodig dan een paar sokken in hakken en een gehaakt kettinkje op je jeans om individualiteit te tonen. Vandaar de opkomst van deze tassen met hun radicaal creatieve esthetiek.
Een geweldige manier om je innerlijke kind naar boven te halen
In een wereld vol slecht nieuws en ontmoedigende actualiteiten klampen we ons vast aan voorwerpen die nostalgie oproepen en ons in staat stellen onze kinderlijke verwondering te herontdekken. Het is geen toeval dat iconische items uit de jaren 2000 weer opduiken in onze kledingkasten en dat kleine pluche speeltjes met scherpe tandjes onze tassen sieren.
In die zin heeft deze regressieve en grillige trend iets bijna therapeutisch, iets diep geruststellends. Beenwarmers, Hello Kitty- sleutelhangers , gescheurde jeans en jasjes met franjes zijn niet zomaar modeartikelen; het zijn emotionele steunpilaren, figuurlijke troostdekens. Omdat ze de tijd niet fysiek kunnen terugdraaien, vinden jongvolwassenen manieren om de onschuld van hun jeugd te herbeleven. Hoe? Door geen Barbie-huizen of speelgoedauto's te kopen, maar hybride tassen in de vorm van taco's, basketballen, paddenstoelen en vliegende schotels.
"Deze speelse tassen stellen de drager in staat om de zorgeloze geest, nieuwsgierigheid en creativiteit van de kindertijd te herontdekken, waarvan is aangetoond dat ze stress helpen verminderen," aldus de therapeut.
Deze bijzondere tassen doorbreken de starre normen van 'goede smaak', die lange tijd werden gedicteerd door elitaire codes. Ze ontmythologiseren luxe door er humor en absurditeit aan toe te voegen. Een tas kan kostbaar zijn zonder serieus te zijn. Hij kan begeerlijk zijn zonder klassiek te zijn. En bovenal kan hij opmerkelijk zijn zonder op erkenning te wachten.
