Terwijl iconen als de Britse actrice Emma Watson, de Amerikaanse actrice Blake Lively en de Amerikaanse actrice, regisseur en producent Jennifer Aniston in de vroege jaren 2000 de charme van dunne lippen prezen, is het tegenwoordig moeilijk om voorbeelden te vinden die dit accepteren. XXL-lippen, kunstmatig opgevuld of vergroot door cosmetica, zijn de norm geworden. Velen bezwijken onder de druk van volle lippen en tarten de wetten van de genetica met botox, lipliner en felle lipgloss. En mensen met dunne lippen voelen zich vaak de lelijke eendjes van de schoonheidsindustrie.
Dunne lippen, onterecht gedemoniseerd.
Traditionele vrouwenmagazines tonen make-uplooks die de illusie van vollere lippen creëren, terwijl op sociale media afbeeldingen lippen te zien zijn die opgeblazen zijn door injecties of fillers. Op sociale media sjoemelen beauty-liefhebbers met kwasten om een paar centimeter extra lipomtrek te creëren en besteden ze uren aan het boetseren van een Kardashian-achtige pruilmond. De meest toegewijden maken zelfgemaakte balsems met gember en voegen chilizaadjes toe aan hun lipgloss om mee te gaan met de huidige beautytrends. De meest wanhopigen klemmen hun mond met kracht in de hals van een fles, in een poging een glimlach te creëren die meer doet denken aan Jynx dan aan Kylie Jenner.
Zelfs beautyfilters op Snapchat modelleren gezichten met facelifts en vervormen onze natuurlijke lippen alsof ze niet mooi genoeg zijn om naar te kijken. Geconfronteerd met al deze beelden van volle monden en lippen die zijn opgevuld met lipfillers of hyaluronzuur, hebben vrouwen met dunne lippen het vreemde gevoel dat ze niet "zoals iedereen" zijn. Als indringers in een maatschappij met een bepaald thema. Bovendien maken 18- tot 34-jarigen sinds 2019 vaker gebruik van cosmetische chirurgie of esthetische behandelingen dan 50- tot 60-jarigen, die voorheen de belangrijkste gebruikers waren. Het lichaamstype van reality-tv-sterren, dat ooit nogal marginaal, zelfs "overdreven" was, is een universeel ideaalbeeld geworden.
In Google-zoekresultaten worden dunne lippen niet geprezen, maar juist als een afwijking beschouwd. Ze worden behandeld als een probleem dat moet worden opgelost, een imperfectie die moet worden gecorrigeerd. Niet goed genoeg om te zoenen of niet verleidelijk genoeg om het publiek te veroveren: dunne lippen, die met trots worden gepromoot door Amerikaanse actrices Blake Lively en Kristen Stewart, ondergaan het grimmige lot van maatschappelijke druk.
@tensixthree *Ik zeg absoluut niet dat de eerste twee clips iets verkeerds doen of onbeleefd zijn.* Elke onzekerheid zou "genormaliseerd" moeten worden. Elk kenmerk van jezelf is mooi omdat het van jou is 🙂 #ennuit #edit #youarebeautiful #beauty #thinlips #insecurities #beautystandards #xyzbca #viral #bodypositivity #fyp #foryoupage #relatable #celebrities ♬ original sound - eli
Dunne lippen, een charmante eigenschap te midden van gekloonde gezichten.
Doordat velen te hard hun best doen om aan een ideaalbeeld te voldoen, eindigen ze met een helaas veelvoorkomend gezicht. Hoge jukbeenderen, een dunne, licht opstaande neus, dikke wimpers, een ingetogen blik, een zorgvuldig geaccentueerde kaaklijn, volle lippen... deze typische esthetiek, die als voorbeeld wordt gesteld en door gezichtschirurgen als inspiratie wordt gebruikt, is niets anders dan een vulgaire kopie.
Tegenwoordig bestellen we een nieuw gezicht voor onszelf alsof we een nieuwe spijkerbroek in de winkel kopen, waarbij we onze spiegel aanpassen zoals de Britse schrijfster Mary Shelley dat deed met haar "Frankenstein". Alleen vervangen vrouwen in deze zoektocht naar een op maat gemaakt lichaam hun unieke eigenschappen door kant-en-klare kenmerken. Ze ruilen hun individualiteit in voor standaarden die over tien jaar achterhaald zullen zijn.
Toch betekent het wissen of veranderen van je gelaatstrekken dat je een deel van je identiteit ontkent en, bij uitbreiding, dat je degenen beledigt die je gelaatstrekken hebben gevormd: je ouders. Ook al heeft de maatschappij ons anders doen geloven, dunne lippen zijn geen ongeluk of tekortkoming. Het is een erfenis, een teken van verbondenheid met je familie, een band met je geliefden. En in een wereld waar volle lippen de boventoon voeren, is het behouden van je dunne lippen bijna een daad van verzet. Het is een daad van zelfrespect, een stil protest tegen maatschappelijke normen.
Opnieuw leren om anders naar je lippen te kijken
Doordat dunne lippen constant worden vergeleken met beelden van bewerkte schermen of cosmetische klinieken, worden ze al snel als onvoldoende beschouwd. Maar het is allemaal een kwestie van perspectief. Waar sommigen een tekortkoming zien, zien anderen een ingetogen elegantie, een bijna aristocratische verfijning.
Dunne lippen hebben het unieke vermogen om het gezicht subtiel te structureren. Ze geven meer ruimte voor de algehele expressie, de ogen, de jukbeenderen en de individualiteit van elk gelaatstrek. Ze vertellen een ander verhaal, ver verwijderd van de gangbare normen. Het opnieuw leren waarderen van dunne lippen betekent ook dat je verder kijkt dan één enkel schoonheidsideaal en accepteert dat charme niet wordt afgemeten aan de grootte.
Je mond terugwinnen zonder hem te veranderen.
Van je dunne lippen houden betekent niet dat je alle schoonheidsbehandelingen moet opgeven en de strijd moet aangaan met cosmetica. Het gaat er meer om je benadering en houding voor de spiegel te veranderen. In plaats van ze te proberen te 'corrigeren' of 'vergroten', zoals de krantenkoppen suggereren, waarom zou je ze niet gewoon vieren zoals ze zijn?
Een zorgvuldig gekozen lippenstift, een subtiel omlijnde liplijn, een satijnen finish in plaats van een volumegevende... deze technieken gaan niet langer over valsspelen, maar over verfraaien. Het doel is niet langer om een illusie te creëren, maar om de realiteit te benadrukken. Deze verandering van perspectief is essentieel. Het stelt ons in staat om los te komen van een vicieuze cirkel van constante frustratie, het gevoel nooit 'goed genoeg' te zijn, en onszelf in al onze details te accepteren. Make-up zou geen trucje of alternatief voor een cosmetische ingreep moeten zijn, maar een moment van viering, van hernieuwde verbinding met onszelf.
Volgens deze voorschriften is schoonheid simpelweg een kwestie van proportie. Dunne lippen moeten voller worden en ronde buiken slanker. Maar dit alles is niets anders dan een grote illusie. Het heeft dus geen zin om onszelf voor te liegen en te fantaseren over een esthetiek die over een paar jaar als achterhaald zal worden beschouwd.
