Je jeugd was niet gevuld met "je kunt het" of "ik geloof in je". Je moeder, die je grootste supporter had moeten zijn en je zelfs had moeten steunen toen je goochelaar wilde worden, was het zelden met je eens. In plaats van je op te beuren, haalde ze je naar beneden. En als je deze houding nu hebt, komt dat zeker doordat je moeder je toen niet steunde.
Je twijfelt voortdurend aan jezelf, zelfs als alles goed gaat.
We groeien allemaal op met het idee dat "de perfecte moeder" ergens bestaat: degene die aanmoedigt, geruststelt, luistert en zonder aarzeling zegt "Ik geloof in je" . De realiteit is echter veel complexer. Een moeder is vaak een schouder om op te leunen, maar soms is zij niet degene die ons optilt, maar juist degene die ons naar beneden haalt. Zij is niet degene die obstakels uit de weg ruimt, maar degene die ze creëert. Terwijl sommige moeders de dromen van hun kinderen over reizen over de wereld, hun zangcarrière en hun romantische keuzes steunen, blijven anderen terughoudend.
Volwassenen die als kind niet werden aangemoedigd, internaliseren vaak het idee dat hun keuzes, gedachten en verlangens niet veel waard zijn. Als je moeder je als kind niet steunde, heb je waarschijnlijk de neiging om aan jezelf te twijfelen . En dat gaat verder dan redelijk is. Je viert je successen nooit, je vraagt anderen overal hun mening over en je hebt een aanhoudend gevoel van 'niet goed genoeg zijn'. Deze constante zelfkritiek is geen karaktertrek. Het is het gevolg van jarenlang opgroeien in de koude onverschilligheid van je moeder.
Je vindt het moeilijk om je behoeften te uiten.
In plaats van betrokken te zijn bij je opvoeding, bleef je moeder een toeschouwer bij je groei. Ze heeft nooit een vinger uitgestoken om je te helpen of je dagelijks leven gemakkelijker te maken. Wanneer je opgroeit in een omgeving waar niet aan je emotionele behoeften wordt voldaan, ga je die vaak uiteindelijk niet meer voelen. Het gevolg is dat je tegenwoordig "ja" zegt tegen iedereen, zelfs als het je te veel wordt. Je weigert om hulp te vragen, omdat je denkt dat de persoon voor je wel iets beters te doen heeft. Erger nog, je hebt het gevoel dat je te veeleisend bent als je je ergens uitdrukt.
Je zoekt dwangmatig naar externe bevestiging.
Zonder de steun van een moeder doet een kind er alles aan om zichzelf gerust te stellen: het leert charmeren, behagen en zich aanpassen. Als je moeder je in je jeugd niet heeft gesteund, heb je je waarschijnlijk ontwikkeld op basis van de meningen van anderen. Tegenwoordig raak je in paniek bij de gedachte alleen al dat je iemand zou kunnen teleurstellen, en je presenteert altijd de beste versie van jezelf, zelfs als dat betekent dat je verraadt wie je werkelijk bent. Je doet er alles aan om een plekje in de harten van anderen te veroveren en het hoogste niveau van hun waardering te bereiken. Deze behoefte is geen bevlieging: het is een overlevingsstrategie die al heel vroeg is aangeleerd.
Je bent erg streng voor jezelf.
Een moeder die geen steun biedt, is vaak een moeder die bekritiseert, bagatelliseert of vergelijkt. Als je bent opgegroeid met de psychologische achtergrond van de stiefmoeder in Assepoester, ben je nog harder voor jezelf. Je overlaadt jezelf niet met complimenten; je zoekt alleen naar de zwakke punten. Je innerlijke stem fluistert voortdurend vernederende opmerkingen: "Je had het beter kunnen doen." "Iedereen kan het, behalve jij." "Laat je niet meeslepen." Dit zijn slechts vage echo's van je moeder. Deze hardheid is niet natuurlijk; je kunt er vanaf komen, want het is niet van jou. Het is je doorgegeven.
Je trekt vaak onevenwichtige relaties aan.
Als je geen steun hebt gekregen, raakt je emotionele evenwicht verstoord. Daardoor loop je als volwassene het risico relaties aan te gaan waarin je veel geeft... en weinig terugkrijgt. Als je in je kindertijd niet door je moeder werd gesteund, geloofde je waarschijnlijk dat dit de norm was. Nu accepteer je wat veel mensen als waarschuwingssignalen beschouwen. Op je werk en in je liefdesleven zijn relaties wankel, en jij bent degene die blijft wachten, hopen, twijfelen en zich schuldig voelen.
Goed nieuws: het is nooit te laat om in je eigen levensonderhoud te voorzien.
Het herkennen van deze signalen betekent niet dat je je moeder de schuld moet geven , maar dat je begrijpt hoe je geschiedenis je heeft gevormd. Ook je moeder heeft misschien in haar jeugd te weinig erkenning gekregen en herhaalde simpelweg wat ze ooit 'goed' vond. Als je moeder je in je jeugd niet heeft gesteund, draag je daar de littekens van en kan dit een negatieve invloed hebben op je dagelijks leven. Je kunt deze cyclus echter doorbreken:
- door te leren om op een vriendelijke manier tegen je te spreken,
- door te kiezen voor wederkerige relaties,
- door grenzen te stellen,
- door je inspanningen te waarderen in plaats van je "resultaten".
Je bent misschien niet opgegroeid met een steunende moeder, maar je kunt wel de vrouw worden die voor zichzelf opkomt, en dat is ontzettend krachtig.
