Wat de situatie ook is, je hebt altijd die dwangmatige behoefte om de ruimte tussen je vingers te vullen. Je brengt ze naar je mond, je kraakt ze of je wikkelt ze om een plukje haar. In extreme gevallen speel je misschien zelfs cheerleader met een potlood. Je handen zijn hyperactief en hebben moeite om zonder afleiding te functioneren. En dit zijn geen onschuldige tics.
Je handen afleiden om je beter te kunnen concentreren
Op school bouwden we vliegtuigjes van vellen papier, tikten we met onze pennen over onze bureaus, prutsten we driftig aan de dopjes van onze potloden en speelden we met de ritsen van onze etuis. Soms tekenden we willekeurige lijnen in onze schriftjes of vulden we de lege plekken in met blauwe inkt. Onze handen waren altijd in beweging.
Ook als volwassene blijven deze onwillekeurige handbewegingen zich in het lichaam manifesteren. Dit blijkt uit de opkomst van stressballetjes, doe-het-zelf-slijmkits, fidget spinners en ringen met stekels. Soms kreukelen we de kraag van een blouse tijdens een vergadering, krabbelen we doelloos op een plakbriefje of springen we op een ketting als een kat op een bol wol. Deze onwillekeurige handgebaren worden vaak gezien als een teken van verveling of dagdromen, maar ze helpen ons juist om onze gedachten te focussen en onze mentale helderheid te verbeteren.
"Wanneer we bewegen en activiteiten ondernemen, veranderen we de neurochemie van onze hersenen op dezelfde manier als een medicijn dat kan doen," legt Kelly Lambert, neurowetenschapper aan de Universiteit van Richmond, uit aan CBS News . Met andere woorden: beweeglijke handen geven een indruk van controle.
Houd je handen bezig om je geest tot rust te brengen.
In de 19e eeuw schreven artsen al breien voor aan vrouwen met angststoornissen. Deze eeuwenoude bezigheid wordt overigens nog steeds beoefend in handen die normaal gesproken door smartphones worden ingenomen. "Het lijkt misschien simpel, maar het is belangrijk om te weten dat herhaalde bewegingen de aanmaak van bepaalde neurotransmitters stimuleren. En als je iets afmaakt, zoals een muts of een sjaal, geeft dat een gevoel van voldoening", legt de specialist uit.
Het is geen toeval dat iedereen zich bezighoudt met tuinieren , het afwikkelen van bollen wol, pottenbakken en het volgen van kunsttutorials. In een tijdperk van zittende banen waarbij de handen simpelweg heen en weer bewegen over een toetsenbord, maken creatieve activiteiten waarbij de vingers als instrumenten worden gebruikt een comeback. "Als je iets creëert, als je schildert, kookt, objecten in elkaar zet en beide handen op een creatievere manier gebruikt, is dat stimulerender voor de hersenen", legt de wetenschapper uit.
Handmatige activiteiten: de meest aansprekende voorbeelden
Om tot deze conclusie te komen, observeerde de onderzoekster hetzelfde gedrag bij knaagdieren. De dieren die moesten graven en dus hun poten moesten gebruiken om voedsel te vinden, vertoonden betere tekenen van mentale gezondheid dan wat zij de 'bevoorrechte ratten' noemt, die van deze taak waren vrijgesteld. "Dus, toen we een dier namen dat perfect in harmonie was met zijn omgeving en het simpelweg beloningen gaven, zonder dat het enige moeite hoefde te doen, stegen de stresshormoonspiegels sterk – het verloor alle voordelen," legt ze uit. Dit is een situatie die gemakkelijk kan worden toegepast op mensen.
Of je nu een meubelstuk afveegt tijdens het klussen, een online patroon probeert na te maken met de achterkant van een naald, of de lege plekken invult in een kleurboek met nummers, het eindresultaat is altijd hetzelfde. Deze activiteiten, of ze nu resulteren in een handgemaakte creatie of puur bedoeld zijn voor meditatie, kalmeren de geest. Je hand is dus niet alleen bedoeld om op je telefoon te tikken. Verstandig gebruikt, kan het je verlangen naar innerlijke rust vervullen.
De volgende keer dat je vingers zonder duidelijke reden onrustig bewegen, denk dan even aan deze uitleg. Deze beweging is verre van zinloos; het is een natuurlijke manier om voor je hersenen en welzijn te zorgen. Het is geen gebrek aan aandacht, maar een beschermingsmechanisme, een vaak verkeerd begrepen meditatietechniek.
