Zowel in galerieën als op catwalks blijven bepaalde lichamen helaas naar de marge verbannen. Wat als kunst een ruimte zou worden waar je ze eindelijk anders zou kunnen zien? Met een direct, gevoelig en diepgevoeld werk plaatst Sophia Lang dikke lichamen in het centrum van het beeld en nodigt ze je uit om je perspectief te veranderen.
Van mode naar het atelier: de focus verleggen.
Sophia Lang begon haar carrière in de sterk gestandaardiseerde modewereld. Ze werkte als styliste voor Lacoste en was model voor Pierre et Gilles, toonaangevende namen in de geënsceneerde fotografie. Een onderdompeling in het hart van een industrie waar imago allesbepalend is... en waar lichaamsnormen bijzonder restrictief zijn.
Het gebrek aan diversiteit in maten in de mode wordt inderdaad regelmatig bekritiseerd. Een recent rapport van de Council of Fashion Designers of America (CFDA) en PVH Corp. benadrukte de ondervertegenwoordiging van plus-size lichaamstypes in modeshows en -campagnes. In deze context is Sophia Langs overstap naar de hedendaagse kunst allesbehalve onbeduidend. Het verlaten van een wereld waarin het lichaam gestandaardiseerd is om er een vrij, centraal en politiek subject van te maken: dát is de werkelijke verschuiving in focus.
Wanneer een schaal een bedreiging vormt
Sommige werken springen meteen in het oog. Zo transformeert een weegschaal vol spijkers een alledaags voorwerp in een vijandig instrument. Jezelf wegen, voor velen een dagelijks ritueel, wordt plotseling een gevaarlijke ervaring. De verwijzing is duidelijk. De body mass index (BMI), die veelvuldig wordt gebruikt door de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), classificeert lichamen volgens normatieve categorieën. Talrijke sociaalwetenschappelijke studies wijzen echter op de beperkingen en stigmatiserende effecten van dit instrument.
Onderzoek gepubliceerd in Social Science & Medicine laat zien hoe de medicalisering van gewicht discriminatie kan versterken. In Frankrijk analyseert sociologe Solenne Carof deze uitsluitingsmechanismen in detail in haar boek "Fatphobia: Sociology of an Invisible Discrimination" . Door een agressieve weegschaal te beeldhouwen, representeert Sophia Lang niet zomaar een object: ze materialiseert de alomtegenwoordige sociale druk, de druk die doordringt tot in de meest intieme aspecten van het leven.
Het lichaam als esthetische kracht
Zijn werk beperkt zich niet tot het aanklagen van misstanden. Hij viert ook de materie. In zijn installaties worden volumes omarmd, vergroot en soms gefragmenteerd. Huid, plooien en rondingen worden integrale plastische elementen.
De kunstgeschiedenis heeft al vaker lichamen gevierd die ver verwijderd zijn van de huidige normen – van de doeken van Peter Paul Rubens tot de voluptueuze sculpturen van Fernando Botero. Het verschil zit hem hier in het perspectief: het is niet langer een externe blik die stiliseert, maar een benadering die geworteld is in geleefde ervaring en kritische reflectie. Het tijdschrift Body & Society heeft laten zien hoe de zichtbaarheid van gemarginaliseerde lichamen de collectieve verbeelding transformeert. Door te exposeren, met name in de Salon de Montrouge, geeft kunstenaar Sophia Lang deze lichamen een legitieme plek binnen de hedendaagse kunstwereld.
Bekijk dit bericht op Instagram
Tussen pathologisering en hyperseksualisering
Het beeld van een dik lichaam schommelt vaak tussen twee uitersten: het wordt gezien als een 'medisch probleem' of gereduceerd tot een fantasie.De Amerikaanse historica Sabrina Strings schetst in 'Fearing the Black Body' treffend de raciale en morele wortels van de moderne fatfobie. De Britse onderzoekster Charlotte Cooper analyseert op haar beurt hoe de visuele cultuur dikke lichamen reduceert tot komische of overdreven rollen. Sophia Lang tart deze categorisaties. Haar werken zijn geen karikaturen of dramatiseringen. Ze voegen complexiteit toe. Je wordt niet geconfronteerd met een provocatie, maar met een aanwezigheid.
Een kunstvorm die de focus verlegt en de waarde herstelt.
In haar installaties roept Sophia Lang alledaagse situaties op: eten in de metro, naar het strand gaan, een bezoek aan de dokter. Contexten waarin het dikke lichaam vaak het doelwit van commentaar wordt. De World Obesity Federation documenteert het stigma dat aan overgewicht kleeft, ook binnen medische kringen. Door deze realiteiten te integreren, keert Sophia Lang het perspectief om: het probleem is niet het lichaam, maar de manier waarop het wordt waargenomen. Haar werken functioneren als instrumenten. Ze dwingen je om een standpunt in te nemen. Observeer je? Oordeel je? Of accepteer je de deconstructie van wat je dacht dat vanzelfsprekend was?
Door dikke lichamen in kunstinstellingen tentoon te stellen, streeft Sophia Lang niet alleen naar zichtbaarheid. Ze verschuift de definitie van esthetische waarde. Ze stelt dat alle lichaamstypes het verdienen om getoond, gebeeldhouwd en gevierd te worden. Via sculpturen, video's en installaties wordt vlees taal. Rondingen worden kracht. De term 'dik lichaam', beschrijvend en assertief gebruikt, draagt bij aan een krachtige herwaardering.
Uiteindelijk creëert het werk van Sophia Lang een ruimte waarin lichamelijke diversiteit niet langer marginaal, maar centraal staat. Een ruimte waar je wordt uitgenodigd om anders te kijken – en misschien ook om anders naar jezelf te kijken.
