Converse sneakers aan mijn voeten, een dromerig nummer van The Chainsmokers in mijn oren, een geruit overhemd om mijn middel gebonden, een zichtbare piercing en EOS-balsem altijd binnen handbereik. Wat gisteren nog ongemakkelijk was, is vandaag een statement. Nu 2026 belooft angstaanjagender en onzekerder te worden dan ooit, kijken we met plezier terug. We vieren 2016, een jaar waarin onze selfies het Retrica-logo droegen en onze stories gevuld waren met Starbucks-bekers en palmbomen.
Terugblik op 2016: een jaar vol kleur.
"Gelukkig Nieuwjaar 2016." Nee, het was geen typfout, en ook niet het gevolg van een bijzonder dronken oudejaarsavond. Mijn vingers gleden niet weg op het toetsenbord in de euforie van het aftellen. Het was opzettelijk. In deze onrustige tijden is 2016 een soort geluksjaar voor ons, onze collectieve toevluchtsoord. Het is het jaar van de "mannequin challenge", het overmatige hondenfilter, de Vans met aardbeiengeur en de foto's waarop we "Forever Young" op onze onderarmen tatoeëerden. Terugdenkend aan al die kleurcodes en maximalistische kledingvoorschriften, betrappen we onszelf erop dat we die bijna symptomatische zin uitspreken: "Vroeger was alles beter."
Je hebt geen geavanceerde "Back to the Future"-machine nodig om terug te keren naar je gescheurde minishorts en het gevoel van een fluwelen choker op je huid te herontdekken. Een snelle blik in je archief is voldoende, vooral de archieven die de jeugd van nu "tenenkrommend" of "ongemakkelijk" zou vinden. Velen willen 2026 niet meemaken en herbeleven liever dat tijdperk, dat voor de tieners van nu wel de Steentijd lijkt. 2016 was een soort gouden eeuw voor ons, een cruciaal jaar waarin sociale media ons leven nog niet hadden overgenomen en we onverschillig stonden tegenover de meningen van anderen.
Het was het jaar waarin 'swag' nog geen jargon van de babyboomgeneratie was, maar de meest gebruikte hashtag onder posts met verzadigde kleuren. Het was ook het jaar waarin elke foto door Retrica werd bewerkt en we onze wenkbrauwen bijtekenden op de muziek van Zara Larssons 'Lush Life'. We herinneren ons nog steeds de fruitige afdruk van babylippen op onze lippen en de Victoria's Secret-mist op onze gebruinde huid. Het was het jaar van geënsceneerde maar spontane kiekjes met hartjes in het haar en vingers die 'LOVE' spelden.
@nostalgicteendream #fyp #2016 #2016nostalgia #viral #2016vibes ♬ Lean On - Major Lazer & DJ Snake ft. MO
Het esthetische comfort van een vervlogen tijdperk herontdekken.
In 2016 leek alles vrediger, eenvoudiger en lichter. 2016 was een beetje ons paradijs te midden van de huidige chaos, ons emotionele Eldorado in de algemene instabiliteit. We maakten foto's voor de lol, niet om likes te krijgen of aan voorschriften te voldoen. En onze Snapchat-verhalen leken meer op een spontane vlog dan op een zorgvuldig geënsceneerde en minutieus geplande fotoshoot. Instagram en Snapchat waren nog steeds plekken voor ongedwongen creativiteit, Tumblr een collectief moodboard. Dit alles creëerde een emotionele cocon, waar iedereen zichzelf kon definiëren, zichzelf kon herkennen en zich zonder druk verbonden kon voelen met anderen. Geen wonder dat 2016 een strijdkreet werd.
De volwassenen die in 2016 de "I love NY"-T-shirts weer oprakelden, opnieuw zwichtten voor tie-dye en de stem van Charlie XCX herontdekten, zijn dezelfde tieners die in 2016 niets anders te doen hadden dan zonsondergangen bewonderen en hun Polaroidfilm volschieten. Zij droomden er ook van om door de straten van Palm Springs te slenteren, een Louis Vuitton Alma-tas te kopen en een zwembad in de tuin te hebben om haarflips te oefenen. 2016 was een jaar waarin we het leven door een roze bril bekeken, en niet alleen door een hartvormige bril.
2016 was een cruciaal jaar, niet overdreven digitaal, maar genoeg om een Instagram-feed mee te vullen. Het was een soort gulden middenweg tussen moderniteit en een vintage gevoel. Bovendien valt 2016 op de tijdlijn na de financiële crisis van 2008 en vóór de Covid-19-pandemie. Dit verklaart de voelbare levenslust en het aanstekelijke enthousiasme. En of het nu toeval was of niet, we hadden geen zelfhulpboeken nodig om positiviteit te kweken: het zat in ons.
Nostalgie, het beste middel tegen onzekerheid.
Als we een fijne en vredige herinnering aan 2016 bewaren, komt dat omdat het een jaar was van ontdekkingen, loslaten, oprechte ontspanning en zelfbevestiging. Toch lijkt onze herinnering sommige details van dat jaar te hebben overschaduwd, want het was ook het jaar van de Brexit en Trumps eerste overwinning.
In werkelijkheid is 2016 een referentiepunt, net zoals het jaar 2000 en de bijbehorende laaghangende jeans dat waren. Deze wereld is ons vertrouwd; ze spreekt tot ons en troost ons innerlijke kind. We klampen ons eraan vast, niet uit spijt, maar uit bescherming. 2016 is onze noodlijn in tijden van gevaar. Het weerspiegelt ook een nostalgie die bijna therapeutisch werkt.
Nostalgie is geen teken van zwakte; het is een vangnet wanneer alles wankel is. Kortom, 2016 keert terug als een troostjaar, niet vanwege de specifieke objecten of looks, maar vanwege wat het vertegenwoordigde: een delicate balans tussen creativiteit en zekerheid, persoonlijke expressie en collectieve verbondenheid. In 2026 worden we het Tumblr-meisje dat we in 2016 wilden zijn, en herbeleven we dat jaar als het refrein "Forever Young".
