Op officiële foto's, die op de voorpagina van ons paspoort of identiteitsbewijs staan, zien we er niet bepaald op ons best uit. Maar de laatste tijd improviseren de "nette meiden" van het internet flatterende fotoshoots achter het zwarte gordijn van de fotocabine, waarbij ze een gezicht laten zien dat lijnrecht tegenover dit beeld van een vermoeide, sombere "vluchteling" staat. Een nieuwe trend is in opkomst...
De pasfoto, overdreven geromantiseerd.
Over het algemeen is het een foto die we zorgvuldig verborgen houden, uit het zicht. Schaamte overvalt ons wanneer we hem aan de agenten of de politie overhandigen. Het moet gezegd worden, het is niet bepaald een flatterende foto. Op dit formele portret, waar lachen verboden is, lijken we praktisch op criminelen. Het enige wat nog ontbreekt is het gevangenisnummer en het gestreepte uniform om de illusie van een voortvluchtige gevangene compleet te maken.
Donkere kringen onder onze ogen, een vermoeid gezicht, een uitgemergelde uitdrukking – deze foto op onze identiteitsdocumenten heeft de neiging om zelfs bij de meest zelfverzekerde mensen ter wereld onzekerheden te creëren. Elke keer weer overvalt de flits ons en legt een gezicht vast dat we nauwelijks herkennen op glanzend papier. En toch is het juist dit gezicht dat onze identiteit definieert.
De laatste tijd worden deze foto's – foto's die we zelfs onder dreiging niet zouden laten zien en die nooit op onze Facebook-pagina zouden belanden – met trots op sociale media getoond. Velen wagen zich aan het ondenkbare: ze maken identiteitsfoto's esthetisch aantrekkelijk en begeerlijk. Ze slagen erin waar wij, ondanks een perfect genomen portretfoto, keer op keer gefaald hebben.
Hoewel we probeerden de staatsnormen te trotseren door te streven naar maximale fotogenieke aantrekkingskracht, werkte de printer nooit mee. En voor de Kardashian-clan, die zelfs de meest alledaagse momenten verheerlijken, is één mislukte poging al genoeg om de grens tussen een keurige foto en een profielfoto voor een datingsite te vervagen. Deze foto's, die nooit bedoeld waren om onze portemonnee te verlaten, zijn nu een magneet voor complimenten en een lokkertje voor likes. Naast het verlenen van een zekere sociale macht, onthullen ze symptomatische dwanggedachten. Zelfs op de meest serieuze momenten moeten we presteren en "onszelf in het best mogelijke licht presenteren".
Bekijk dit bericht op Instagram
Bekijk dit bericht op Instagram
Beroemdheden, de aanstichters van deze beweging
Het begon allemaal met Kylie Jenner , dezelfde die de wespentaille, nude lippen en hoge jukbeenderen populair maakte. In 2020 verscheen er plotseling een foto van haar rijbewijs op haar feed, tussen professioneel bewerkte foto's en zorgvuldig geënsceneerde fotoshoots. Dit portret tegen een neutrale achtergrond toonde een zorgvuldig opgemaakte vrouw met perfect gestyled haar. Met haar vlekkeloze porseleinen teint, intense blik, roze wangen en subtiel aangebrachte, volle lippen , gaf het de illusie van een gefotoshopt gezicht. Toch was het simpelweg een weerspiegeling van de authentieke Kylie, altijd trouw aan zichzelf.
Deze foto, met zijn aanzienlijke juridische waarde, was niet langer een bron van spot, maar een object van verlangen, een teken van succes. Toen stroomden meisjes massaal naar fotohokjes, poseerden voor de camera en volgden uiteenlopende make-up tutorials om na deze overweldigende ervaring tevreden naar buiten te komen. Nu zijn er zelfs handleidingen voor het 'ontketenen van je potentieel' te vinden op officiële documenten. Outfit, make-up, houding, attitude... alle adviezen zijn geoorloofd om een 'Instagramwaardige' foto te krijgen. Deze egocentrische kiekjes houden zich niet langer simpelweg aan de in het rood geschreven instructies; ze volgen 'imaginaire' esthetische regels.
Dus, naast rechtop staan, een strak gezicht, je haar netjes in beeld houden en een neutrale blik behouden, moet je ook nog charisma uitstralen puur voor je ego? Want nee, dit is geen versiertruc om de fantasie van het dragen van een uniform te vervullen.
De opkomst van een nieuw collectief complex
Onze pasfoto, die we uit plicht en niet voor ons plezier laten maken, is allesbehalve flatterend. Het ene oog is groter dan het andere, we hebben zichtbare oneffenheden, een glimmende huid en ons haar is een rommeltje, allemaal dankzij de druk van de fotocabine. Kortom, we lijken meer op een depressieve gangster dan op een aanbeden supermodel.
Met slechts drie pogingen binnen een vastgestelde tijdslimiet en harde lichtomstandigheden is teleurstelling al te verwachten voordat de uiteindelijke afdruk er is. Voor sommigen zijn ID-foto's tastbaar bewijs van onze "glow-up": ze getuigen van onze fysieke evolutie en dienen als een visuele tijdlijn. Voor anderen zijn ze slechts een herinnering aan de reeds bestaande regels. Uiteindelijk is het weer een nieuwe opdracht: die om er "presentabel" uit te blijven zien, zelfs onder extreme omstandigheden.
De pasfoto is daarmee een ware schoonheidswedstrijd geworden. Deze foto, bedoeld om ons in onze puurste vorm weer te geven, is uiteindelijk "vervormd". Toch ziet hij zelden het daglicht. En het is niet de onverschillige politieagent met snor die ons beoordeelt.
