De 29-jarige Italiaanse dierenarts Eleonora Palmieri, die ernstige brandwonden aan haar gezicht en handen opliep bij de dodelijke brand in bar Le Constellation in Crans-Montana, Zwitserland, op oudejaarsavond, heeft voor het eerst van zich laten horen. Vanuit de brandwondenafdeling in Cesena publiceerde ze onlangs een video waarin ze haar verwondingen laat zien en een boodschap van dankbaarheid en veerkracht uitdraagt.
Nooit eerder vertoonde beelden van een overlevende
In Eleonora's korte video die viraal ging, zien we, zonder filter, de linkerkant van haar gezicht getekend door vlammen en haar handen in verband gewikkeld. In plaats van de littekens van de tragedie te verbergen, kiest ze ervoor om ze rechtstreeks te laten zien. "Het is moeilijk om naar te kijken, ik weet het, maar het is de realiteit van wat overlevenden meemaken," schrijft ze.
In de nacht van 31 december 2025 bevond ze zich in de bar Constellation toen de brand uitbrak. Veertig mensen kwamen om het leven, van wie de helft minderjarig was. Zij, zwaargewond, werd door haar partner Filippo gered en vervolgens vanuit een Zwitsers ziekenhuis overgebracht naar een gespecialiseerde afdeling in Italië.
Bekijk dit bericht op Instagram
Een rauw en waardig getuigenis
Vanuit haar ziekenkamer spreekt Eleonora rechtstreeks tot de media en haar volgers. "Achter elke krantenkop zitten mensen. Er is angst, moed, de kracht die je vindt wanneer je denkt dat er niets meer over is." Haar eenvoudige en directe boodschap onderstreept het onzichtbare geweld dat overlevenden moeten doorstaan. Ze bedankt iedereen die haar heeft gesteund: haar familie, haar partner, de artsen en de verpleegkundigen. "Ik was nooit alleen, zelfs niet op de moeilijkste momenten."
Artsen beschouwen haar toestand nu als "stabiel", maar het herstel van de fysieke en psychologische gevolgen zal lang duren. In een interview met La Repubblica vertelt ze over de helse ervaring: "Overal rook, het vuur laaide op, ontsnappen leek onmogelijk... en toen kwam het overlevingsinstinct. Je stopt met denken, je blijft gewoon doorgaan, anders ga je dood." Dit directe, onverbloemde verslag is huiveringwekkend en dient als een grimmige herinnering aan de absolute wreedheid van die nacht.
Een ontroerend eerbetoon aan de overledenen.
Naast haar eigen overleving denkt Eleonora ook aan anderen. "Een gedachte aan de engelen die niet thuis zijn gekomen," schrijft ze in haar video. Haar boodschap wordt zo een eerbetoon aan alle slachtoffers van de tragedie, een manier om hun nagedachtenis levend te houden. "We mogen nooit ophouden het leven te eren," benadrukt ze.
Haar woorden klinken extra krachtig in een context waarin de omstandigheden van de tragedie – de schendingen van de veiligheidsvoorschriften, de verantwoordelijkheden van de organisatoren – nog steeds worden onderzocht. De jonge vrouw zelf weigert momenteel commentaar te geven op deze aspecten en geeft er de voorkeur aan zich te concentreren op het heropbouwen van haar leven.
Een openbare verklaring, een symbool van veerkracht
Door haar verwondingen openbaar te maken, transformeert Eleonora Palmieri haar pijn in een politiek, menselijk en universeel statement. Ze herinnert ons eraan dat achter elk dodental levensverhalen, rouwende families en gewonde lichamen schuilgaan. Haar actie heeft een golf van emotie teweeggebracht die veel verder reikt dan Italië en Zwitserland. In de reacties stromen steunbetuigingen binnen vanuit heel Europa. Velen prijzen haar moed, maar ook haar weigering om de waarheid te verbergen.
Een tragedie die nog vers in het geheugen ligt in Crans-Montana.
Terwijl het onderzoek voortduurt en de verantwoordelijkheden geleidelijk aan worden vastgesteld, blijft de herinnering aan de tragedie levendig in Crans-Montana, Zwitserland. De brand van 1 januari 2026 dompelde een stad in rouw, een getraumatiseerde gemeenschap en zo'n honderd gewonden wier toekomst nog onzeker is. De getuigenis van Eleonora Palmieri herinnert ons aan een cruciale waarheid: overleven betekent ook de herinnering aan hen die er niet meer zijn met je meedragen. En spreken, zelfs vanuit een ziekenhuisbed, is al een daad van verzet.
Door haar moed en openheid geeft Eleonora Palmieri een menselijk gezicht terug aan een tragedie die maar al te vaak tot louter statistieken wordt gereduceerd. Haar aangrijpende en waardige getuigenis herinnert ons eraan dat genezing niet alleen wordt afgemeten aan het aantal dagen ziekenhuisopname, maar ook aan innerlijke kracht en solidariteit.
