Od jakiegoś czasu świat traci kolory, podobnie jak nasze twarze. Połyskujące cienie do powiek zniknęły z naszych powiek, a balsamy do ust próbują naśladować nasz naturalny odcień, redukując kaprys do prostej warstwy blasku. Podczas gdy estetyka czystej dziewczyny odbija się w lustrach, niektóre kreatywne dusze odchodzą od tego beżowo-brązowego looku. Twórczyni treści @divineswimming udowadnia, że nigdy nie jest za późno, aby wykorzystać kolorowe pudry w swoich paletach.
Przywracanie koloru centralnej części twarzy
W ciągu zaledwie kilku lat przeszliśmy od świata przesyconego kolorami do sterylnego środowiska, pozbawionego ich witalności. Nawet makijaż podąża za tym monotonnym i smutno bezosobowym kierunkiem artystycznym. Czysta dziewczyna nadaje ton przed lustrem. Jej stonowany styl stał się niemal absolutnym standardem.
Minimalistyczne tutoriale w mediach społecznościowych utwierdziły nas w przekonaniu, że kolor jest zbyt ekstrawagancki w codziennych stylizacjach, a nawet wizualnie agresywny. O ile w latach 2000. umiar był normą, dziś wszyscy stonowali swoje makijażowe pociągnięcia pędzlem. Dlatego najżywsze i najbardziej obiecujące cienie do powiek w naszych kosmetyczkach pozostają nietknięte. Używamy ich tylko na ważne okazje, specjalne okazje lub Sylwestra. Czekamy na dobry powód, aby ich użyć, nie ryzykując, że wyjdziemy na klauna.
Z kolei kobieta, która oprósza oczy zielenią, różem lub żółcią i nie podąża za aktualnymi trendami w makijażu, jest narażona na najbardziej wulgarne określenia. Jakby najmniejszy przejaw fantazji był nieprofesjonalny, tandetny lub dziecinny. Kolor może być okropnym faux pas według norm społecznych. Jednak dla najbardziej kreatywnych z nas, takich jak Simone z konta @divineswimming, jest to niezbędny element, dodatek sam w sobie, odzwierciedlenie jej osobowości. Nie pozwala, by dyktat wpływał na jej skórę i zamierza zużyć do ostatniej kropli swoich najbardziej napigmentowanych cieni do powiek.
Zobacz ten post na Instagramie
Zobacz ten post na Instagramie
Metamorfoza nie musi być zgodna z zamówieniem.
Simone, prawdziwa malarka skóry, postrzega swoją twarz jako puste płótno, a nie replikę ideału piękna. Jej prace stanowią antytezę narzuconego minimalizmu. Młoda kobieta, której wyobraźnia kieruje każdym gestem, nie zadowala się różowym rumieńcem i kreską, która wtapia się w ciało. Podczas gdy magazyny kobiece i samozwańcze królowe piękności internetu łączą delikatne usta z minimalistycznym makijażem oczu, Simone wypełnia każdą pustkę swojej matowej cery wzorami , neonowymi nadrukami i tęczowymi konstelacjami.
Wielu uznałoby jej makijaż za karnawałowy, krzykliwy lub zbyt niedojrzały jak na jej wiek. Społeczeństwo szybko nauczyło nas mylić kreatywność z ekscentrycznością. Kolor, organiczne kształty, gwiazdy czy psychodeliczne kwiaty to oznaki wielkiej wolności, a nie upośledzenia umysłowego.
W świecie, który dąży do ujednolicenia wszystkich kobiet, Simone postanawia być sobą. „Nikt nie może dyktować, co jest „normalne”, a co nie” – regularnie nam przypomina, a jej oczy przypominają motyle, a spojrzenie jest uderzające. Bo makijaż nigdy nie powinien być czymś narzuconym, ale świadomym wyborem, opartym na naszych własnych zasadach. Simone używa go nie po to, by stworzyć nowy wizerunek czy upodobnić się do kogoś innego, ale po to, by się dobrze bawić, opowiedzieć swoją historię, wyrazić swój styl. A to samo w sobie jest pięknym przykładem odpuszczenia.
Połóżmy kres kultowi czystej dziewczyny
Z rumianymi policzkami, ledwo podkreślonymi ustami i niewinnymi oczami, umalowanymi bez makijażu, czysta dziewczyna dawała iluzję powrotu do naturalności. Jednak ta pieczołowicie wykreowana estetyka, która zdawała się nie wymagać wiele wysiłku przed lustrem, zakorzeniła się w naszych przyzwyczajeniach, sprawiając, że każdy inny makijaż wyglądał groteskowo i nieelegancko.
Jednak za tą pozorną prostotą kryje się prawdziwy imperatyw. Trzeba mieć idealnie jednolitą cerę, zdyscyplinowane brwi, subtelnie powiększone usta i delikatnie podkreślone policzki. Nic nie powinno być nie na miejscu, nic nie powinno się wyróżniać, nic nie powinno zdradzać najmniejszej niedoskonałości. Nawet „naturalność” wydaje się teraz podlegać pewnym wymaganiom.
Ciągłe oglądanie tych samych twarzy na ekranach sprawia, że zapominamy, że makijaż może być również placem zabaw. Dlaczego elektryzujący błękit miałby być zarezerwowany na karnawał, fiolet na imprezy, a brokat na Sylwestra? Dlaczego kobieta miałaby czekać na specjalną okazję, aby pomalować powieki w ulubionym kolorze?
Makijaż nie zna wieku i z pewnością nie ma uniwersalnych zasad jego stosowania. Może być subtelny lub dramatyczny, monochromatyczny lub wielobarwny, wyrafinowany lub całkowicie ekstrawagancki. Dopóki odzwierciedla coś w osobie, która go nosi, spełnia już swoje zadanie. Życie jest wystarczająco ponure bez konieczności przeżywania go w odcieniach szarości, beżu czy cielistego. Nie ma potrzeby dodawania kolejnej warstwy do twarzy.
