In de zomer verdringen sandalen zich op de met zand bedekte straten met asfalt en kinderkopjes. Toch zie je deze open schoenen, die de voeten laten ademen, nog steeds zelden bij mannen, die trouw blijven aan hun vertrouwde sneakers. Sandalen zijn een stijlicoon voor vrouwen, maar een modeflater, zelfs een onacceptabele faux pas, voor mannen. Waarom zo'n verschil in behandeling?
De herensandaal, de onbeminde schoen
Tegenwoordig dragen vrouwen stropdassen in plaats van met juwelen versierde kettingen en ruilen ze wikkeljurken in voor smokings met schoudervullingen die niet zouden misstaan in de garderobe van een zakenman. Mannen vervangen op hun beurt hun formele aktetassen door meer verfijnde tassen en aarzelen niet om hun buik te laten zien in crop tops. Gender verdwijnt uit de kledingkast en maakt plaats voor zelfexpressie en persoonlijkheid. Sommige mode-items verzetten zich echter tegen deze strijd voor een unisex stijl. Sandalen bijvoorbeeld blijven een "vrouwelijk privilege".
Midden in de zomer houden mannen hun sneakers stevig aan hun voeten en zweten ze liever bij elke stap dan hun luchtige outfits aan te vullen met een paar eenvoudige sandalen. Hun tenen, samengeperst onder de stijfheid van het leer en verstoken van zowel licht als lucht, lijden dagelijks onder een ware marteling. Dit type schoeisel, waarmee je de zeebries voelt en de illusie wekt dat je helemaal niets draagt, is niet universeel populair onder mannen.
Sandalen worden gepresenteerd als een stijlversterker, een ontbrekend element in de damesmode, maar ze veroorzaken ongemak wanneer ze van verzorgde voeten worden gehaald. Bij mannen worden ze als ouderwets beschouwd, maar ze vormen wel de gemene deler van grijsharige toeristen en liefhebbers van Hawaïhemden. Althans, dat is de meest voorkomende associatie. Als mannen een afkeer hebben van sandalen, is dat niet uit schaamtegevoel, noch vanwege eelt of behaarde voeten. Het is eerder een kwestie van imago.
Een subtiele weerspiegeling van sociale normen
Sandalen zijn van oudsher het tegenovergestelde van loafers, hoogwaardige brogues en gepoetste Oxfords. Ze belichamen de relaxte sfeer van vakanties, zonnebaden en wandelingen met een open overhemd of een stralende bruine teint. Terwijl Romeinse krijgers op marmeren beelden trots sandalen droegen als integraal onderdeel van hun uniform, wordt dit type schoeisel tegenwoordig vaak geassocieerd met middelmatigheid of zelfs financiële moeilijkheden.
"Sandalen worden in het collectieve bewustzijn geassocieerd met de populaire cultuur; ze zijn synoniem met kampeertrips in plaats van Cannes," legt Alain Quemin, hoogleraar sociologie aan het Institute for European Studies, uit aan HuffPost . Het dragen van sandalen in de stad zou daarom neerkomen op het verraden van deze gouden reputatie en de wereld laten weten: "Ik ben blut." En noch het zinderende weer, noch designerlabels zouden een excuus bieden. De tolerantiedrempel ligt op nul. Voor mannen is stijl al lang een sociale prestatie, een gelegenheid om hun professionele status te bevestigen. En sandalen lijken nauwelijks te combineren met een getailleerde blazer en een plooibroek. Vandaar deze collectieve afkeer van dit verder veelbelovende paar schoenen.
In sommige bedrijven zijn sandalen zelfs verboden voor mannen omdat ze als "te informeel" worden beschouwd. Voor vrouwen daarentegen vormt dit type schoeisel, dat huid laat zien en een glimp biedt van een vaak gefantaseerd lichaamsdeel, geen enkel probleem. "Vrouwenvoeten zijn gemakkelijker te tonen, zelfs in een formele omgeving zoals op de werkplek", vervolgt de expert.
Een angst voor spot op de achtergrond.
Vrouwen hebben voor elke gelegenheid wel een geschikte sandaal: sleehakken, sandalen met gouden gespen of sandalen met een subtiele hak. Deze schoenen maken een look compleet of versterken de elegantie van een outfit. Ze beschouwen ze als een "finishing touch", terwijl mannen ze zien als een "last voor hun voeten" of zelfs als een poging tot "zelfsabotage". Ze schamen zich al bij het zien van een collega in gladiatorsandalen. Als ze zichzelf dit zomerplezier ontzeggen, is dat omdat ze bang zijn om gezien te worden als een "boomer", een toerist zonder gevoel voor stijl of een zomerkampbegeleider.
Deze schoenen spreken boekdelen en lijken stilletjes te zeggen: "Ik weet niet hoe ik me moet kleden" of "Ik heb geen smaak." Zoals de socioloog uitlegt, zitten herensandalen vol clichés. Ze hebben bijna iets karikaturaals en dragen een negatieve bijklank. Veel mensen rekenen ze tot de standaarduitrusting van de Duitse toerist, die zijn sandalen met extra sokken draagt om te voorkomen dat er steentjes in komen. En mannen, ook al staan ze meer open voor zelfspot, zijn wel degelijk bezig met hun uiterlijk en willen er niet ouderwets uitzien.
Een schoen die probeert door te breken in de herenmode.
Terwijl sandalen maar moeilijk een plekje veroveren in de kledingkast van mannen, die hun enkels bruin dragen om een schijn van waardigheid in de maatschappij te bewaren, trotseren sommige mannen de verwachtingen en dagen ze vooroordelen uit. Sterker nog, het aantrekkelijk maken van wat ooit werd bespot, is bijna een collectieve beweging geworden. Laag uitgesneden jeans die ondergoed laten zien, platform sneakers, neon tops en micro shorts beleven hun moment van glorie, nadat ze aan de zwaarste kritiek waren blootgesteld. Deze items, die ooit werden veroordeeld en ervan werden beschuldigd iemands figuur te verpesten, vliegen nu de winkels uit.
Sandalen beleven ook een heropleving in populariteit in de herenmode. Gedragen door stadsbewoners die truien om hun nek dragen en een verfijnde garderobe hebben, maar met een perfect uitgevoerde nonchalance, zijn ze zelfs hét kenmerk van "coole gasten".
Misschien hebben herensandalen uiteindelijk hetzelfde lot ondergaan als veel andere artikelen vóór hen: ze werden bespot tot ze uiteindelijk gewild werden. Hardloopschoenen voor in de stad, herentassen en wijde broeken hebben allemaal hetzelfde lot beschoren.
