Voor rolstoelgebruikers zijn openbare ruimtes als een hindernisbaan, een pad bezaaid met valkuilen. In de bus stappen, stoepranden oprijden, de drempel van winkels oversteken... deze handelingen, die voor valide mensen vanzelfsprekend zijn, vormen een echte uitdaging voor mensen met beperkte mobiliteit. De stedelijke infrastructuur is niet echt geschikt voor dit medische voertuig, dat verder ontworpen is om op elk terrein te kunnen rijden. Sommige sportscholen bieden echter aangepaste apparatuur aan om de "onzichtbare leden van de samenleving" beter tegemoet te komen. En de video van @thejourneyofabravewoman bewijst dat er hoop is.
Sportscholen staan meer open voor diversiteit.
De straat oversteken, de metro nemen, tussen verdiepingen van een gebouw klimmen, een deur openen of zelfs de intercom aanzetten... deze handelingen lijken volkomen normaal voor mensen die hun benen kunnen gebruiken. Het is een simpele formaliteit en vergt vrijwel geen inspanning, behalve misschien een flinke ademhaling.
Voor rolstoelgebruikers is zich verplaatsen echter een zware opgave, een aaneenschakeling van obstakels. Elke dagelijkse rit wordt een oefening in geduld en vereist een groot aanpassingsvermogen. Om van de ene naar de andere plek te komen, besteden deze mensen, of ze nu aangeboren of door een ongeluk gehandicapt zijn, drie keer zoveel tijd. Volgens cijfers van APF France Handicap ondervinden 9 op de 10 mensen dagelijks moeilijkheden bij het navigeren in stedelijke omgevingen.
Sommige plekken passen zich echter aan deze realiteit aan om toegankelijker te worden en inclusiviteit te omarmen, wat de norm zou moeten zijn, geen optionele extra. Content creator @thejourneyofabravewoman, die zich alleen met haar biceps voortbeweegt, geeft een bemoedigend voorbeeld in haar sportschool. Voor haar rolstoel, die een verlengstuk van haar lichaam is geworden, hoeft ze zichzelf niet uit de stoel te tillen om een apparaat zoals een crosstrainer te gebruiken.
Ze kan de originele stoel in een paar bewegingen losschroeven en voorin het vliegtuig plaatsnemen, zonder een hele reeks manoeuvres te hoeven uitvoeren. Voor sommigen is het slechts een detail, maar voor haar is het de contouren van een betere wereld, een wereld die verschillen accepteert in plaats van ze afwijst.
Bekijk dit bericht op Instagram
Actief blijven ondanks een beperking, een manier om jezelf te vieren.
In het collectieve bewustzijn betekent een beperking het einde van alle vrijetijdsbesteding en een zittende levensstijl. Voor deze jonge vrouw, die levensvreugde uitstraalt en het gezegde "waar een wil is, is een weg" belichaamt, is dit echter nooit de kern van de zaak geweest. Een nomade in hart en nieren, maar bovenal een vrije geest, heeft haar beperking nooit een obstakel of beperking gevormd. Aan de andere kant heeft de indeling van straten, gebouwen, winkels en het openbaar vervoer haar regelmatig frustratie bezorgd en haar plannen in de war gestuurd.
Dus als ze verbeteringen ziet, hoe klein ook, kan ze alleen maar goedkeuren. Dit fitnessapparaat is geen revolutie, maar een welkome stap voorwaarts. En wanneer Marcela Marañon, haar echte naam, dat voorrecht niet heeft, zoekt ze altijd naar manieren om haar dorst naar adrenaline en ontsnapping te lessen.
Als auteur van een praktische reisgids voor mensen met haar aandoening promoot ze bestemmingen die speciaal zijn ontworpen voor mensen met een mobiliteitsbeperking. Of het nu gaat om paragliden boven de heuvels van Dallas of ziplinen boven de dichte bossen van Costa Rica, ze zet zich in voor gelijke kansen. Zoals ze ons door middel van haar opwindende ervaringen en soms teleurstellende observaties laat zien, mag een beperking nooit een belemmering zijn, laat staan een verbod.
Een uitnodiging om gemeenschappelijke ruimtes opnieuw te bekijken.
Deze toegankelijke machine herinnert ons op indringende wijze aan een fundamentele waarheid: het probleem ligt niet altijd bij de rolstoel zelf, maar bij de omgeving. Een sportschool met aanpasbare apparatuur stelt meer mensen in staat om te sporten zonder speciale behandeling te hoeven vragen of een hindernisbaan tussen de apparaten te hoeven afleggen.
En deze logica zou veel verder moeten reiken dan de muren van sportscholen. Trottoirs, openbaar vervoer, restaurants, hotels en winkels zouden allemaal bruikbaar moeten zijn zonder dat je op elk obstakel hoeft te anticiperen. Een te hoge trede, een te zware deur of een paar centimeter minder vrije ruimte kunnen een simpele reis veranderen in een ware expeditie.
Marcela vraagt niet om een voorkeursbehandeling. Ze laat simpelweg zien dat ruimtes die ontworpen zijn voor mensen met verschillende lichaamsvormen, voor iedereen voordelen bieden. Een hellingbaan kan gebruikt worden door iemand in een rolstoel, maar ook door een ouder met een kinderwagen. Een automatische deur maakt de doorgang gemakkelijker voor iemand met beperkte mobiliteit, maar ook voor iemand die tassen draagt.
Marcela laat in haar video's niet alleen zien wat iemand in een rolstoel kan bereiken. Bovenal laat ze zien wat ze allemaal zou kunnen doen als haar omgeving haar niet langer zou belemmeren.
