Hoewel men vaak denkt dat het leven rond je vijftigste langzamer gaat, markeerde die leeftijd voor Doris Lacombe, een avonturier in hart en nieren, juist het begin van al haar jeugddromen. Het was een kans om alles op haar verlanglijstje af te vinken. In plaats van zich terug te trekken in een schommelstoel en geduldig te wachten tot de dood haar zou komen halen, zwerft ze over de wegen op haar motor. Op 83-jarige leeftijd bewijst ze dat er geen deadline is voor het bereiken van je doelen, zelfs niet voor de meest ambitieuze.
Op 83-jarige leeftijd beginnen aan motorreizen.
In de collectieve verbeelding vullen vrouwen van 80 jaar en ouder hun schijnbaar eindeloze vrije tijd met een pak kaarten, een bol wol, een afstandsbediening of een garde. Volgens deze weergave, die meer weg heeft van satire of parodie, zijn ze praktisch onderdeel van het meubilair in hun huis en houden ze zich bezig met zeer slaapverwekkende bezigheden. Dit is echter meer een theorie die bedoeld is om onze angst voor ouder worden te versterken dan een collectieve realiteit. Hoewel sommige mensen van deze leeftijd inderdaad te maken krijgen met een afnemende gezondheid die hen dwingt tot rust, is dit niet de norm.
Anderen bezitten een Olympisch uithoudingsvermogen dat een wereld aan mogelijkheden opent. Doris Lacombe, geboren in Vichy, is 83 jaar oud en leeft als een twintiger. Ze weigert zich te laten wegkwijnen en slechts een toeschouwer te zijn van het verstrijken van de tijd. Deze van nature hyperactieve vrouw, geboren in een tijd dat Frankrijk zijn donkerste uren doormaakte, weerlegt eigenhandig alle vooroordelen over ouderdom. In plaats van weg te zakken in een schommelstoel of zich te vermaken door uit het raam te staren, heeft ze een hang naar risico en is ze altijd in beweging.
Als een ware vrije geest heeft ze een aanstekelijke energie die ze kanaliseert in roadtrips, die voor velen van ons slechts fantasieën blijven. En ze kiest niet voor de gemakkelijke weg van georganiseerde reizen: ze geeft de voorkeur aan het onverwachte, de verrassingen van het lot, spontane ontdekkingen. Ze trekt haar leren kleding aan en springt op haar Yamaha, haar trouwe ros, om nieuwe landen te verkennen. Met dit vervoermiddel en deze "bad girl"-houding heeft ze al bijna 20.000 kilometer afgelegd over het Afrikaanse continent.
Bekijk dit bericht op Instagram
Maak van elke dag een onvergetelijke dag.
Een voormalig prima ballerina, die na een ongeluk gedwongen werd haar carrière te beëindigen, liet zich omscholen tot schaapherderin en wijdde zich vervolgens aan het helpen van mensen met een beperking. In deze hectische periode richtte ze zelfs haar eigen circusschool op in de regio Hérault. Deze veelzijdige vrouw leidt een caleidoscopisch leven. Ze heeft misschien niet zoveel geluk als onze katachtige vrienden, maar voor haar is elke levensfase een wedergeboorte, een manier om zichzelf opnieuw uit te vinden en nieuwe ervaringen op te doen.
Als onverzadigbare reiziger heeft ze in haar leven al heel wat landschappen gezien: Popocatépetl, de Grand Canyon, India en vervolgens Afrika, waar ze 25 jaar woonde. Deze zelfverklaarde nomade, tevreden met slechts een bescheiden rugzak, stelt zichzelf voortdurend nieuwe uitdagingen. Buiten haar comfortzone treden is voor Doris bijna een tweede natuur. Dus op 80-jarige leeftijd, een leeftijd die nog steeds geassocieerd wordt met achteruitgang en een saaie toekomst, pakt ze niet een Scrabble-bord of een klosje garen, maar het stuur van een motorfiets.
Met haar koptelefoon stevig op haar neus bewijst haar smetteloze witte haar dat ouderen niet alleen de stem van de wijsheid zijn. Ze kunnen ook een enorme levenslust en een eeuwig verlangen naar vrijheid belichamen. Want dromen vervliegen immers niet, en het woord 'plezier' dekt niet één specifieke categorie.
Een glorieuzer voorbeeld van pensionering
De maatschappij heeft, zolang we ons kunnen herinneren, ouder worden afgeschilderd als een onvermijdelijk lot, een achteruitgang of een onherroepelijk verlies. Als we de 50 bereiken, wordt er zogenaamd van ons verwacht dat we rouwen om het verlies van onze gouden jeugd en geduldig wachten tot onze sterfdag, waarbij we ons bezighouden met mentale oefeningen of hobby's die effectiever zouden zijn dan slaapmiddelen. Ouderdom is echter geen vloek die ons veroordeelt tot de hele dag bingo spelen of het ontwerpen van op maat gemaakte gebreide kleding voor onze kleinkinderen.
Doris Lacombe biedt een andere, minder stereotiepe en overtuigendere interpretatie van ouderdom. Geconfronteerd met deze tachtigjarige vrouw op haar motor, die de voorkeur geeft aan het geluid van de motor boven dat van instructies, is ouderdom niet langer een onvermijdelijke vloek, maar een hoofdstuk dat geschreven moet worden, een verhaal dat verzonnen moet worden.
Wat als ware luxe, na een bepaalde leeftijd, niet draait om het rustiger aan doen, maar om je eigen tempo te bepalen? Doris heeft duidelijk het advies gemist om het op haar 80e wat rustiger aan te doen. Ze blijft gas geven, de weg op gaan en herinneringen verzamelen in plaats van spijt.
Op 83-jarige leeftijd probeert Doris Lacombe niet te bewijzen dat ze onoverwinnelijk is. Ze laat simpelweg zien dat er altijd een weg is. Een weg die je kunt bewandelen, zelfs op latere leeftijd, zelfs na ongelukken, ingrijpende levensveranderingen en de jaren die voorbijvliegen. Want uiteindelijk is het niet per se de tijd die ons van het leven verwijdert. Soms is het juist de tijd die ons leert hoe we het leven moeten leven.
