Voetballer Jérémy Doku, die België zal vertegenwoordigen op het WK 2026, heeft duidelijk gemaakt dat hij aanwezig wil zijn bij de geboorte van zijn kind, die op handen is. Hij geeft er de voorkeur aan zijn baby vanaf de eerste dag vast te houden in plaats van een trofee omhoog te houden. Een Franse journalist aarzelde niet om commentaar te leveren op deze beslissing. Haar stereotyperende opmerkingen gingen viraal en, belangrijker nog, wakkerden het debat over de rol van vaders in het gezin opnieuw aan.
De keuze voor Jérémy Doku is controversieel.
Het WK voetbal 2026 is hét sportevenement van het jaar. Achter de voetbalschoenen en shirts met rugnummers staan spelers, maar soms ook aanstaande vaders. Want ja, ook zij hebben een leven buiten de stadions en het voetbalveld. Sommigen hebben al een groot gezin, terwijl anderen zich voorbereiden op de komst van hun eerste kind.
Terwijl de Noorse verdediger Leo Ostigard de geboorte van zijn zoon via een videogesprek volgde, wil speler Jérémy Doku er fysiek bij zijn. Dat maakte hij duidelijk. "Als je me vraagt wat ik wil, is mijn antwoord dat niemand de geboorte van zijn eerste kind wil missen. Maar ik weet ook dat er bij voetbal veel andere dingen spelen", vertelde hij aan journalisten.
De 24-jarige vleugelspeler, een belangrijke speler voor het Belgische nationale team, staat naar verluidt klaar om het eerste vliegtuig te nemen om de geboorte van zijn zoon mee te maken, die in de tweede week van juli wordt verwacht. "Ik weet dat de bond haar spelers steunt en begrip heeft voor hun situatie. We zullen zien wat we kunnen doen," verklaarde hij. Hoewel zijn wens om vader te worden binnen het team op steun kon rekenen, was de reactie op de set van "L'Équipe" heel anders. Journaliste France Pierron uitte haar onbegrip met enkele schokkende opmerkingen.
"Honderden voetballers zouden er alles voor over hebben om in jouw schoenen te staan. En jij gaat dat allemaal opgeven om de geboorte van je kind bij te wonen? Het is een walgelijk moment, waarop de vader nutteloos is. Hij speelt slechts een bijrol (...) Sommige mannen hebben misschien een lening afgesloten om hier te komen. Ze hebben misschien alles opgeofferd en jij gaat daar niet heen om een navelstreng door te knippen," zei ze op de radio.
Het hardnekkige beeld van de vader als slechts een "bijfiguur" tijdens de bevalling.
Na deze "ongecontroleerde uitbarsting" werd de journalist ontslagen bij het mediabedrijf . Terwijl internetgebruikers haar spontaan een rode kaart gaven voor haar ongepaste opmerkingen, namen anderen het voor haar op en verwezen naar professionele overwegingen en de cruciale rol van de speler op het veld.
"Hij weet het van tevoren... hij is een professional, dus hij gaat niet weg," reageerde een internetgebruiker, waarmee hij de afwezigheid van de vader tijdens dit kostbare moment bagatelliseerde. Volgens veel reacties kan de speler zijn vrouw wel in de steek laten, maar niet zijn team. Een zeer archaïsche kijk op het ouderschap, dat voor moeders vaak een eenzame aangelegenheid is.
In de collectieve verbeelding zijn vaders nutteloos op de dag van de bevalling: ze vallen flauw, trekken hun steriele slippers aan in plaats van een operatiemuts en dragen hun stress over op de moeder. Ze zijn er hooguit, als ze er al zijn. Maar binnen de muren van de kraamafdeling zijn ze als de supporters op de tribune: ze bieden onvermoeibare steun en solidariteit. Tot op heden is er geen onderzoek gedaan naar dit onderwerp, wat de oorverdovende onverschilligheid rondom deze mannelijke ervaring weerspiegelt.
Nog een probleem: vaders die zich te veel met hun kinderen bemoeien en ze te veel complimenten geven.
Zoals een verloskundige in een videogetuigenis opmerkte , geven veel vaders er de voorkeur aan om tijdens een wedstrijd met de vlag van hun land te zwaaien in plaats van de hand van hun vrouw vast te houden tijdens de laatste weeën. Hoewel Jérémy Doku weigert passief te zijn en ervoor kiest zijn sportieve verplichtingen te negeren, maakt dit hem niet bepaald een "moderne held". De meest empathische internetgebruikers prijzen hem al snel: "Hij is moedig", "Ongelooflijk", "Wat een respectabele vader" of zelfs "De moeder heeft geluk".
Online wordt Jérémy Doku bekroond met een "erepenning" en hij wordt praktisch uitgeroepen tot "vader van het jaar". Hij krijgt bijna meer lof dan op de dag van een finale. Wat voor een vrouw gewoon is, wordt voor een man buitengewoon. En de verklaring is simpel: de maatschappij heeft de afwezigheid van de vader zo genormaliseerd dat zodra hij zich vrijwillig aanbiedt om bij de geboorte aanwezig te zijn, hij "een uitzonderlijk persoon" wordt.
Zeker, de speler "neemt risico's" en "zet zijn carrière op het spel", maar vrouwen doen hetzelfde elke keer dat ze zwanger worden. In 2021 ontving de IJslandse speelster Sara Björk Gunnarsdottir, die voor Olympique Lyonnais speelde, bijvoorbeeld niet haar volledige salaris tijdens haar zwangerschap. En in dit geval ging het slechts om een heen- en terugreis om haar pasgeborene te begroeten, niet om een permanent vertrek van haar baan.
Het is ieders verantwoordelijkheid om stereotypen over vaderschap te doorbreken.
In een maatschappij waar mannen een gehaast vaderschapsverlof hebben dat nauwelijks een maand duurt, is het tijd dat vaders hun plek terugwinnen, zonder te wachten op publieke erkenning. Dit idee wint aan populariteit op sociale media, met name dankzij betrokken vaders die pleiten voor een rechtvaardigere rolverdeling, gendergelijkheid en die alle fouten uit het verleden willen rechtzetten. Aan de journalist die de speler ervan beschuldigde geen prioriteiten te stellen, antwoordde content creator @papaplume : "Het is geen gebrek aan professionaliteit, het is weten wat belangrijk is in het leven."
Bekijk dit bericht op Instagram
Wat sommigen schokt, is niet zozeer de beslissing zelf, maar wat die impliciet onthult: het idee dat een vader voor het moederschap zou kiezen in plaats van voor carrièreontwikkeling, blijft voor velen een uitzondering die rechtvaardiging behoeft. Alsof vaderlijke betrokkenheid nog steeds als een bonus wordt beschouwd in plaats van als iets vanzelfsprekends.
Anderen wijzen er daarentegen op dat topsport zijn eigen logica, beperkingen, opofferingen en dwingende hiërarchieën kent. Dit puur competitieve perspectief negeert echter wellicht één simpel aspect: carrières komen en gaan, wedstrijden volgen elkaar op, terwijl sommige momenten zich nooit herhalen.
