Paris Hilton, die lange tijd was gereduceerd tot een karikatuur van een "oppervlakkige jonge vrouw", neemt nu de controle over haar imago terug. In de documentaire "Infinite Icon: A Visual Memoir", die aan haar is opgedragen, onthult de voormalige realityster de duistere kant van een tijdperk dat gekenmerkt werd door alomtegenwoordig seksisme, en laat ze zien hoe dit publieke imago zonder haar toestemming is gevormd, vaak ten koste van haar integriteit.
Een overlevingsstrategie in een meedogenloze industrie.
In deze documentaire, die op 30 januari 2026 verschijnt, blikt Paris Hilton terug op de jaren 2000, een periode waarin ze dankzij "The Simple Life" uitgroeide tot een wereldberoemde ster. In de serie speelde ze een erfgenares die geen contact had met de realiteit en geen onderscheid kon maken tussen een supermarkt en een bouwmarkt. Tegenwoordig beweert ze dat dit personage een strategische constructie was, een act die was ontworpen om te voldoen aan de heersende verwachtingen van die tijd: "Ik ben geen dom meisje. Ik ben er gewoon heel goed in om te doen alsof."
Deze houding was verre van een simpel spelletje, maar stelde haar ook in staat haar lijden te verbergen en tegelijkertijd te profiteren van de mediacodes van die tijd. Zoals ze uitlegt in de documentaire "Infinite Icon: A Visual Memoir" en in diverse interviews, was deze rol van een zorgeloze jonge vrouw een beschermingsmechanisme, een middel om te overleven in een industrie die sterk beïnvloed was door genderstereotypen.
Na verloop van tijd bleek dit masker echter een hoge prijs te hebben. In de media van die tijd werden jonge vrouwen zelden serieus genomen. Paris Hilton, net als Britney Spears of Lindsay Lohan, was constant het doelwit van spot, geruchten, vernederende bewerkte foto's en kleinerende opmerkingen, vaak versterkt door een tabloidpers die hunkerde naar sensatie en excessen.
Bekijk dit bericht op Instagram
Een intieme kwestie die aan de hele wereld is onthuld.
De documentaire "Infinite Icon: A Visual Memoir" blikt ook terug op een cruciale episode in haar leven: de openbare publicatie van een persoonlijke video zonder haar toestemming. Deze beelden, die begin jaren 2000 door een voormalige partner openbaar werden gemaakt, werden in de media behandeld als een schandaal dat zij zogenaamd had uitgelokt – in plaats van als een ernstige schending van haar privacy. Destijds spraken weinigen zich uit tegen deze inbreuk. Erger nog, sommige tabloids lachten het weg, terwijl anderen insinueerden dat ze er profijt van had gehad.
Paris Hilton omschrijft deze gebeurtenis nu als "een groot trauma, een vorm van verraad en symbolisch geweld". Het betreft een schending van het vertrouwen en een daad van onteigening, die in veel landen als een ernstig misdrijf wordt beschouwd. Volgens haar is deze gebeurtenis "een aanval op haar waardigheid en integriteit".
Een kritiek op de media van de jaren 2000
Deze documentaire, "Infinite Icon: A Visual Memoir", maakt ook deel uit van een bredere analyse van de mediacultuur van de jaren 2000, die Paris Hilton nu omschrijft als "toxisch". Het was een tijd waarin jonge, beroemde vrouwen systematisch werden belaagd, bespot en vaak gereduceerd tot hun uiterlijk of gedrag.
Op tijdschriftomslagen werden ze afgebeeld in tranen, terwijl ze uit auto's stapten of kleding droegen die als 'te kort' werd beschouwd. Foto's werden vaak bijgesneden om een verzonnen 'schandaal' te overdrijven, en er werden complete televisieprogramma's gewijd aan het beoordelen van hun gedrag, hun gewicht of hun relaties. Intimiteit werd een spektakel en vernedering een winstgevende handelswaar. Paris Hilton stelt nu dat deze periode een hele generatie heeft getekend en dat het tijd is om de mechanismen ervan te begrijpen om ze te kunnen ontmantelen.
Van publiek figuur tot toegewijde vrouw
Paris Hilton is niet langer alleen een mediapersoonlijkheid; ze is ondernemer, schrijfster van memoires en woordvoerster voor overlevenden van misbruik in jeugdinstellingen die ze al jaren aan de kaak stelt. Nu gebruikt ze haar bekendheid om te spreken over de mishandeling die ze, vaak in stilte, tijdens haar tienerjaren heeft meegemaakt.
Haar documentaire "Infinite Icon: A Visual Memoir" volgt deze transformatie: die van een vrouw die leerde stereotypen te ondermijnen, haar imago te gebruiken als schild en haar eigen verhaal terug te winnen. Ze maakt duidelijk: ze verwerpt haar uiterlijk, haar gevoel voor mode of haar verleden in de popcultuur niet. Maar ze weigert dit te laten gebruiken als voorwendsel om haar intelligentie, haar pijn en haar worstelingen te ontkennen.
Een heroverweging van de representatie van vrouwen
De documentaire "Infinite Icon: A Visual Memoir" maakt deel uit van een bredere beweging om vrouwelijke iconen uit de jaren 2000, die te vaak gekarikaturiseerd of gereduceerd zijn tot hun uiterlijk, in ere te herstellen. Van Britney Spears tot Pamela Anderson, en inclusief Lindsay Lohan, begint een generatie vrouwen de geschiedenis die voor hen is verteld, te herschrijven.
Het verhaal van Paris Hilton herinnert ons eraan dat een publiek imago niet altijd een weerspiegeling is van de privérealiteit, en dat oordelen van de massamedia diepgeworteld misbruik kunnen verbergen. Haar "wraak", als het al wraak is, gaat niet over het uitwissen van het verleden, maar over het terugnemen van de controle erover.
